The Voice of Europe oftewel meneer Eddy Wally wordt gezien als een fenomeen, een hofnar en een bron van (ongewilde) humor. Waarschijnlijk is hij ook al die dingen maar waarom wordt de man zo zelden gezien als artiest? Een performer die op een vrijdagnamiddag een zaal in vuur en vlam kan zetten binnen de 10 seconden is een artiest … respect.
Vorige week maakten we portretten van gasten in een mobiele studio op een groot bedrijfsevent. Noodgedwongen moesten we onze bezigheden even staken toen Eddy Wally als verrassingsact aangekondigd werd. De dolenthousiaste reactie van de aanwezigen deed me plots inzien dat Eddy toch wel een straffe meneer is. Eddy Wally is Rock and Roll en omdat ik toch technisch werkloos was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem te fotograferen als de rockster die hij is.
Bijna alle foto’s werden gemaakt met enkel mijn 5D mkII en de 50mm lens (zo had ik meteen ook weer wat beelden voor mijn 50/50 project). Het grote voordeel van optredens op bedrijfsevents is dat je als fotograaf veel meer vrijheid hebt dan op een “gewoon” optreden. Zo kon ik niet alleen vanuit het publiek fotograferen maar ook van achter het podium. Onderstaande foto is waarschijnlijk mijn favoriet van de reeks.
Na het optreden heb ik nog een poging gewaagd om Eddy’s bodyguard te overtuigen om mr. Wally enkele seconden in onze vlakbijgelegen ministudio te krijgen. Maar zoals het een echte rockster betaamt, werd Eddy zorgvuldig afgeschermd van lastige fotografen. Ik was helemaal voorbereid om hem in enkele seconden in de studio te fotograferen: in mijn handen de camera met 24-70 lens (manueel ingesteld), triggers en flitsen stonden aan, … Maar ik was ook voorbereid op een “nee” en had op voorhand al bekeken welke instellingen ik moest gebruiken om een snel portret met het aanwezige licht te maken. Van zodra ik wist dat er geen reactie kwam van de bodyguard, ben ik dus snel naar de instellingen voor plan B overgeschakeld, wat me net twee seconden gaf voor een laatste foto.
Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.
Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.
Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.
De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.
Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.
De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.
Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.
Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.
Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.
In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.
Hier is een setup snapshot met de iPhone.
Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.
Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.
In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.
Nog een verlovingssessie, deze keer van de fantastische Marleen en haar toekomstige echtgenoot Bart. Dit fijne koppel had niet meteen een voorkeur voor de stijl van de foto’s. ‘t Is te zeggen, eigenlijk hadden ze allebei eerder verschillende wensen (een voorbeeld van “opposites attract”). Marleen wou graag zomerse, ontspannen lifestyle foto’s. Voor Bart, die zelf graag creatief bezig is, mocht het gerust wat dramatischer.
Eerst gingen we aan de slag met het natuurlijke licht, een Sunbouce Pro reflector en een Sunswatter. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke foto’s met enkel natuurlijk licht gemaakt zijn en welke met hulp van de reflector en de swatter.
Een beetje dramatiek toevoegen door tegen de zon in te shooten en de achtergrond relatief donker te houden. Bij iso 50-100, f/13 en 1/200 had ik een behoorlijk deel van de indrukwekkende krachtvoorraad van de Elinchrom Ranger nodig.
Twee behoorlijk verschillende looks in één sessie dus. Dat is iets wat ik niet alleen kan aanraden als er om gevraagd wordt, ik geloof dat het altijd goed is om variaties tot compleet verschillende looks te fotograferen. Als de tijd het toelaat, probeer ik altijd nog eens iets compleet anders. Soms mislukt dat extra experiment en dan heb je iets geleerd terwijl je nog altijd aan de originele vraag van de klant voldaan hebt. Vaak lukt het en biedt je de klant de keuze en een meerwaarde. Het zou niet de eerste keer zijn dat een klant uiteindelijk het experiment gebruikt.
Een dikke merci aan collega Filip, die als last minute assistent kwam opdraven om te sleuren met reflectors en flitsen.
Katrien en Daphne zijn ondertussen al getrouwd en het was ook voor mij ook een onvergetelijke dag. Maar laat ik eerst maar eens enkele beelden tonen van hun verlovingsshoot een paar maanden geleden. Het bleek moeilijk om een dag te vinden die ons alledrie paste, daarom kozen we maar een nacht om te shooten. Daphne en Katrien wilden gerust eens proefkonijn zijn bij wat experimenten, dus trokken we naar een plekje net onder de landingsbaan.
Men vraagt me vaak: “hoe begin je nu aan een foto?”. Wat voor mij meestal werkt is om één aanknopingspunt te zoeken: een achtergrond, het hoofdlicht, de pose, … Deze keer was het de compositie van het koppel onder een landend vliegtuig. Daarna breng je gewoon alle andere elementen één voor één op smaak. Hier was dat kwestie van te spelen met de juiste instellingen om het vliegtuig dynamisch in beeld te brengen met de nachtelijke hemel daarachter. Een flitsje op het koppel, zorgt dat ze meer zijn dan een silhouet. Probeer het maar: begin met één element van de foto en je zal merken dat alle andere keuzes zo meteen veel makkelijker worden.
Na een dik uur in de goot gelegen te hebben (lange pauzes tussen twee vliegtuigen), trokken we nog naar een tunneltje onder de spoorweg om de hoge iso’s van de 5D mkII eens aan de tand te voelen met enkel het licht van wat straatlantaarns.
Met dank aan Daphne en Katrien voor het vertrouwen en aan Philippe en Karla voor de fijne assistentie.
Vorige week was ik uitgenodigd bij CameraTools om een workshop/demo te geven. Ik was één van de 5 fotografen die tijdens hun “Strobist” festival zijn manier van werken met reportageflitsen mocht komen toelichten.
Er was me gevraagd om skaters te fotograferen. Da’s iets wat ik nog niet eerder gedaan had, maar voor alles is er een eerste keer en als je dan meteen met twee fantastische professionele skaters kan werken, mag je niet twijfelen. Het was een plezier om met Erwin en Joe te werken. Zonder morren herhaalden ze eindeloos dezelfde beweging zodat ik naar huis kon met wat coole foto’s. Ik besloot mijn demo niet zozeer op het technische aspect te richten maar vooral aandacht te besteden aan het proces van het opbouwen van een beeld. De eerste stap daarin was bepalen dat we ons zouden focussen op het spectaculaire aspect van de skatesport. Geen eenvoudige opgave op een eerder kleine en lage ramp die neergeplant was temidden van een parkeerterrein in een industriepark. Ik ging op de grond liggen om een lage en brede hoek te krijgen. Zo kon ik ook de dramatische lucht (onderbelicht) als achtergrond gebruiken.
Eerder op de dag verzeilden Moishe van Midwest Photo Exchange en ik voor de lunch in een soort frituur dat een ware belediging vormde voor de smaakpapillen, gelukkig was het gezelschap van een veel hoger niveau als het eten. Moishe vertelde me o.a. over de Lumopro LP120, de flits die MPEX exclusief liet ontwerpen voor gebruik los van de camera zonder onnodige toeters en bellen zodat de prijs laag blijft. Nu heb ik al een mooi arsenaal flitsen maar als rechtgeaarde gearhead kon ik het niet laten om de Lumopro reeds enkele uren later aan een praktijktest te onderwerpen (een review volgt waarschijnlijk later). Ik probeer meestal te starten met een eenvoudig opstelling, dus besloten we Erwin te belichten met één enkele Lumopro.
Op naar een iets frivolere opstelling dan voor een foto van beide skaters. Skaten is voor die gasten een tweede natuur, dus ik besloot hen nog een extra taak te geven en hen in te schakelen als Voice Activated Lightstand. Ze kregen elk een flits in de hand om zichzelf te belichten op het hoogste punt op de ramp. Ik gebruikte een Orbis ringflits adapter (nog een review die ik ooit eens moet schrijven) op de camera om wat invullicht te geven. Door het gebruik van een 15mm fisheye lens, kregen we nog een grafisch element cadeau in de vorm van een witte cirkel van de Orbis. We experimenteerden een beetje om de circel zo egaal wit mogelijk te krijgen.
Zelfde setup maar dan met een rechtstreeks flits (rechts en boven de camera) als invullicht
Tijdens een “echte” shoot, probeer ik altijd de tijd te nemen om mijn testbeelden grondig te bekijken. Niet alleen om de belichting, flitskracht, … te bepalen maar ook om te zien of één van de testshots geen inspiratie vormt voor een nieuwe foto. Tijdens workshops gaat het er vaak iets te hectisch aan toe om die aanzetten tot nieuwe foto’s op te merken en dat was hier niet anders. Het testbeeld hieronder is waarschijnlijk mijn favoriet van de set maar had ik het gemerkt tijdens de shoot, had ik er nog heel wat meer kunnen uithalen.
Er was helaas ook niet genoeg tijd om ten volle te genieten van het fijne eten en de straffe kunsten van de andere fotografen. Gelukkig kon ik wel heel wat fantastische mensen ontmoeten en genieten van de geweldige sfeer. De mannen van CameraTools spraken er al van om dit evenement uit te breiden tot een jaarlijks festival, ik hoop dat ik volgend jaar ook weer mag komen.
Vorige week twitterde ik dat ik onderweg was naar Blankenberge om een locatie te scouten. Sylviane zag dat bericht op Facebook (mijn Twitter status wordt automatisch ook op Facebook geplaatst). Aangezien Sylviane behoorlijk dicht bij de te scouten locatie woont en een beetje tijd vrij had, vroeg ze of ik zin had in een korte geïmproviseerde shoot.
Sylviane is het soort vrouw dat enkel wat water in haar gezicht moet plensen om er beter uit te zien dan de meeste mensen na 3 uur quality time met een getalenteerde visagiste. Ze kwam dan ook reeds de parking opgereden toen ik net gedaan had met mijn locatiescouting. We wandelden 200 meter verder en begonnen te shooten.
Ik had slechts één camera, een 24-70 lens en een flits in mijn cameratas (ik kwam tenslotte alleen om een locatie te scouten). In de koffer van mijn wagen vond ik ook nog een California Sunbounce Mini. Gewoonlijk sleur ik heel wat meer materiaal mee en zou ik waarschijnlijk met mijn losse flitsen aan de slag gegaan zijn in deze omstandigheden. Maar ik vind het ook altijd wel een uitdaging om met minder materiaal te werken.
Diezelfde dag had ik nog een video bekeken die me deed beseffen dat ik een bepaalde belichtingstechniek dringend nog eens wat meer moest uittesten. En dankzij deze geïmproviseerde shoot, kreeg ik daar de kans toe voor ik het weer zou vergeten. Het werkte trouwens behoorlijk goed, ik zal er later nog wel eens wat meer over vertellen wanneer ik wat meer didactisch materiaal heb.
Sylviane is natuurlijk een mooie vrouw en een uitermate goed model. Het is moeilijk om GEEN goeie foto ’s van haar te maken. Maar wat ik nog het meest appreciëer is dat ze even gepassioneerd is door haar job als ik door de mijne. Tot nu toe hebben we slechts drie korte geïmproviseerde shootes samen gedaan. We moeten eens werken maken van een grote shoot.
Het voelde ook fijn om eens even puur voor het plezier te fotograferen, ook al was het dan maar een half uurtje.
Groepsfoto’s … ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Er is zijn altijd zoveel factoren om rekening mee te houden en meestal heb je simpelweg geen tijd om er iets creatiefs van te maken. Maar ik geniet ook van de uitdagingen die groepsfoto’s vaak met zich meebrengen. Deze groepsfoto had wel een behoorlijk groot uitdagingsgehalte. Het was een opdracht voor één van mijn favoriete klanten, het Vlaams Instituut voor Biotechnologie. Ze hadden een foto nodig van hun ‘board of directors’. Zulke groepen komen niet meteen elke week samen, dus krijg je geen tweede kansen bij dergelijke opdrachten. Ze hebben recent een extra verdieping op hun gebouw gezet en hadden dat graag op één of andere manier in de foto verwerkt. Eerst was het de bedoeling om binnen, op het nieuwe verdiep, de groep te fotograferen maar het was snel duidelijk dat dit niet zou werken met zo’n grote groep. Daarom trokken we naar buiten.
Voor dit soort opdrachten kom ik meestal minstens een uur op voorhand om de locatie te scouten, op te stellen en te testen voor de groep voor de camera verschijnt. Daar heb ik verschillende redenen voor:
- Deze mensen hebben belangrijkere dingen te doen dan voor de camera te staan.
- Tijd is geld. Het is voor een klant veel goedkoper om mij een uurtje extra te betalen dan 15 mensen te betalen om een kou te vatten terwijl ze wachten.
- Het is nagenoeg onmogelijk om zo’n groep langer dan 5 minuten gefocussed te houden.
- Bovendien was het ook nog verschrikkelijk koud.
Samen met de klant, besliste ik om het gebouw als achtergrond te gebruiken. Een snel testbeeld, gaf me een ruw idee voor een correcte belichting van het gebouw.
Met een sluitertijd van een halve seconde is onscherpte door de beweging van de camera onvermijdelijk. Natuurlijk gebruik ik een statief voor het eigenlijke beeld, maar dit is slechts een snel testbeeld om de belichting van de achtergrond te bepalen. Met statief is het geen enkel probleem om een gebouw te fotograferen met een trage sluitertijd, gebouwen staan over het algemeen immers behoorlijk stil. Maar 15 mensen zo lang perfect laten stilstaan is onmogelijk. Daarom moest ik hen zetten op een plek waar er geen aanwezig licht kwam (om dan later de groep met flits te belichten). Nadat ik een trui over een nabije lamp gehangen had, had ik mijn donkere plek. Met mijn hand als stand-in, nam ik een aantal testbeelden om te kijken of de plek overal donker genoeg was.
Om helemaal zeker te zijn, zette ik de camera op statief en maakte met de zelftimer een paar testfoto’s met mezelf als stand-in op verschillende posities binnen de donkere plek.
Vervolgens stelde ik twee flitsjes op, één aan elke kant van de camera. De intensiteit van het licht vermindert sneller wanneer je onderwerp dichter bij de lichtbron staan. Om te vermijden dat enkle de personen langs de zijkanten van de groep correct belicht werden (en die in het midden onderbelicht), zette ik de flitsen behoorlijk ver van de groep. Laat me dat even proberen uit te leggen: Stel dat je een flits op een meter links van onderwerp A zet en dat onderwerp B een meter rechts van A staat. De afstand tussen B en de lichtbron is dan het dubbele (2 meter) van de afstand tussen lichtbron en A (1 meter° Dat betekent dat er veel minder licht op onderwerp B valt. Als je nu de lichtbron 10 meter van A zet, dat is de afstand tussen B en het licht (11 meter) slechts 10% meer dan de afstand tussen A en het licht (10 meter).
Om het licht nog meer even te maken over de groep, zette ik de flitsen in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera en deed aan ‘feathering’. Dit betekent dat ik het midden van de lichtstraal (meeste intensiteit) naar het verste onderwerp in de groep richtte. Op deze manier wordt de dichtbijzijnde persoon in de groep belicht door de minder intense rand van de lichtstraal. Geen idee of dit duidelijk is, maar ‘t werkt wel.
Misschien is het jullie opgevallen dat ik een licht/flitsmeter rond mijn nek heb hangen op de foto. Ik gebruik die niet erg vaak maar in dit soort situaties kan een meter heel handig zijn om de belichting te checken op verschillende posities zonder dat de groep al aanwezig moet zijn.
Ik merkte ook op dat één van de halogeenlampen die het gebouw moeten belichten, niet werkte (links op de foto). Ik verving de kapotte lamp dan maar door een derde flits. I richte de flits op het gebouw en nam vanuit de positie van de flits een testbeeld om de kracht en positie van de flits in te schatten. Als je je camera op dezelfde instellingen van de groepsfoto laat staan, krijg je zo snel een goed beeld van hoe je de flits moet instellen. Zo vermijdt je dat je 20 keer moet over en weer lopen tussen de camerapositie van het groepsbeeld en de flits.
Terug op de camerapositie, merkte ik dat het licht van de flits op het gebouw te wit van kleur was in vergelijking met de lampen. De positie en kracht zat dicht in de buurt van wat ik wou maar kon ook nog net iets beter.
Een CTO (oranje) fliter and een kleine correctie van de flitskracht en positie bracht soelaas. Tijd om de groep voor de camera te zetten.
Nu enkel nog wat doordrukken en tegenhouden in Photoshop en het verzachten van enkele ongewenste harde schaduwen (moeilijk te vermijden met zo’n grote groep in zo weinig tijd) en dan krijg je dit eindresultaat:
Nog eentje maar dan wat wijder. Het RAW beeld:
Na de Photoshop correcties:
Het is cruciaal om te blijven praten tegen de groep. Anders beginnen de mensen naar elkaar te kijken en naar overal behalve de camera. Hou het leuk maar overdrijf niet om te vermijden dat mensen over de grond rollen van het lachen. Het is moeilijk ‘knipperaars’ met gesloten ogen te vermijden, dus maak genoeg foto’s. Ik probeer altijd 2-3 foto’s zeer snel achter elkaar te maken. Als je dan het perfecte beeld hebt met uitzondering van 1 persoon met gesloten ogen, is de kans groot dat die persoon zijn ogen wel open heeft in het shot ervoor of erna. Omdat hij/zij dan meestal nog op net dezelfde plaats staat, is het een fluitje van een cent om in Photoshop heel snel de gesloten ogen te vervangen door de geopende uit de andere foto.
Veel van de e-mails die ik krijg van fotografen beginnen met “Ik heb slechts … ” Meestal gevolgd door het typenummer van een entry level reflexcamera en een lens of 2. Wel, ik ben zelf ook begonnen met “Ik heb slechts …”
Sommige van de grootste uitvindingen en vele smakelijke gerechten, ontstonden in tijden van oorlog. Tijden waarin de mensen beperkte middelen hadden en verplicht waren om hun creativiteit te gebruiken om te overleven. Er is de creativiteit op esthetisch vlak maar er is ook de creativiteit om te improviseren met wat je tot je beschikking hebt. Ik geloof dat fotografen beide soorten creativiteit nodig hebben.
Een beperkte hoeveelheid materiaal mag je niet tegenhouden om een betere fotograaf te worden. Een professionele fotograaf moet op een grote shoot natuurlijk niet komen opdagen met enkel een Holga maar in je traject om een betere fotograaf te worden zullen die beperkingen je verplichten om snel te denken en creatief te zijn met wat je hebt. Ik garandeer je dat dit ervaringen vroeg of laat van pas zullen komen.
Een paar weken geleden sprak ik met een gemotiveerde amateurfotograaf die beweerde dat het onmogelijk is om goeie foto’s te maken op een fuif zonder een grote tas vol duur materiaal. Zo’n uitspraak brengt meteen het snel uitgedaagde kind in mijn boven en ik kon het dan ook niet laten om een poging te wagen zijn ongelijk te bewijzen door wat met mijn compactje te spelen op een coole fuif. Hoge iso’s zijn zo goed als onbruikbaar op die dingen en ik kon ook geen gebruik maken van losse flitsen … of wacht eens even … De DJ had een stroboscoop meegebracht en dat is toch ook een soort flits. Meestal zijn die dingen op één of andere manier verbonden met het geluid zodat ze flitsen op het ritme van de muziek. En zelfs als een stroboscoop manueel bediend wordt, zal diegene die het knopje bedient waarschijnlijk beïnvloed worden door de muziek. Ik nam even de tijd en ontdekte al snel een patroon in het flitsritme en probeerde tegelijkertijd het ritme van de muziek aan te voelen. Ik ontdekte een steeds terugkerende dubbele flits op een bepaald punt in het ritme. Ik kon mijn Ixusje overtuigen om een sluitertijd van 1 seconde te gebruiken. Dat is lang genoeg om een flits te vatten waarvan je weet dat ze op een bepaald punt in het ritme zal afgaan. Eerst probeerde ik om enkel de tweede flits te vatten maar na een paar happy mistakes zag ik dat het beeld nog beter werkte als ik de twee opeenvolgende flitsen in één foto kon krijgen.
Had ik betere beelden kunnen maken, mocht ik al mijn materiaal bij gehad hebben? Waarschijnlijk wel en ik zou zeker en vast MEER goeie beelden gemaakt hebben. Maar dat is niet het punt hier. Ik was niet ingehuurd om een reportage te maken van deze fuif (integendeel, mijn bierverbruik heeft behoorlijk bijgedragen tot de winst van de organisatoren). Ik had dus geen enkele fotografische verplichtingen. Ik doe dit vaak: gewoon er op uit trekken met beperkt materiaal (en liefst nog materiaal dat als ongeschikt beschouwd kan worden voor de gelegenheid). Het is altijd interessant om te zien wat je er uit kan halen, je leert er bijna altijd iets uit. De volgende keer dat ik al mijn materiaal ter beschikking heb om een fuif te fotograferen, kan het best zijn dat ik een losse flits plaats in een gelijkaardige positie als de stroboscoop. Waarschijnlijk probeer ik zelf de flits manueel twee keer te laten afgaan om te zien wat ik daarmee krijg. Zonder het experiment met mijn compactje, zou dat waarschijnlijk nooit in me opgekomen zijn.
BEPERKT MATERIAAL IS GEEN PROBLEEM, HET IS EEN VOORDEEL!!
