Ik heb nog wel wat gespeeld met analoge fotografie in mijn late tienerjaren maar ik denk niet dat ik ooit fotograaf geworden was zonder de digitale fotografie. Ik hou van de mogelijkheden van de digitale technologie en de snelle feedback. Maar tegelijkertijd mis ik wel het gevoel van af en toe een rolletje film te schieten sinds mijn oude analoge reflex naar de eeuwige jachtvelden verdwenen is. Tijd dus om eens werk te maken van de zoektocht naar een stukje fotografiegeschiedenis. Met middenformaat heb ik nooit eerder gewerkt en daarom schoot ik vorige week snel twee testrolletjes met de Hasselblad van Serge.

Rolfilm koop je niet zomaar eender waar (tegenwoordig). Een oproepje op Twitter, leverde mij een paar gratis rolletjes op van een vriendelijke collega (leuk je eens te ontmoeten Bart). Een rolletje Kodak Porta 400VC was het minst lang vervallen en werd daarom uitgekozen als eerste testfilm. De gesatureerde kleuren van deze film zijn niet aan mij besteed, daarom heb ik er een heel klein beetje aan gesleuteld in Lightroom.

Omdat analoog en zwart/wit nu eenmaal mooi samengaan was ik er toch nog net in geslaagd om ’s morgens voor het bezoekje van Serge een rolletje Fuji Neopan 400 op de kop te tikken.

Het is natuurlijk stevig wennen aan het fotograferen met een Hasselblad maar ik ben helemaal verliefd op de look en het gevoel van het toestel. Ook het vierkante formaat bevalt me verrassend goed. Maar het allerbelangrijkste is toch dat het toestal me uitdaagt om hard te werken aan mijn compositie, pose en licht. Toen ik deze blogpost begon te schrijven, twijfelde ik nog of ik ‘m zou kopen maar ondertussen is de beslissing eigenlijk al genomen.

The Voice of Europe oftewel meneer Eddy Wally wordt gezien als een fenomeen, een hofnar en een bron van (ongewilde) humor. Waarschijnlijk is hij ook al die dingen maar waarom wordt de man zo zelden gezien als artiest? Een performer die op een vrijdagnamiddag een zaal in vuur en vlam kan zetten binnen de 10 seconden is een artiest … respect.

Vorige week maakten we portretten van gasten in een mobiele studio op een groot bedrijfsevent. Noodgedwongen moesten we onze bezigheden even staken toen Eddy Wally als verrassingsact aangekondigd werd. De dolenthousiaste reactie van de aanwezigen deed me plots inzien dat Eddy toch wel een straffe meneer is. Eddy Wally is Rock and Roll en omdat ik toch technisch werkloos was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem te fotograferen als de rockster die hij is.

Bijna alle foto’s werden gemaakt met enkel mijn 5D mkII en de 50mm lens (zo had ik meteen ook weer wat beelden voor mijn 50/50 project). Het grote voordeel van optredens op bedrijfsevents is dat je als fotograaf veel meer vrijheid hebt dan op een “gewoon” optreden. Zo kon ik niet alleen vanuit het publiek fotograferen maar ook van achter het podium. Onderstaande foto is waarschijnlijk mijn favoriet van de reeks.

Na het optreden heb ik nog een poging gewaagd om Eddy’s bodyguard te overtuigen om mr. Wally enkele seconden in onze vlakbijgelegen ministudio te krijgen. Maar zoals het een echte rockster betaamt, werd Eddy zorgvuldig afgeschermd van lastige fotografen. Ik was helemaal voorbereid om hem in enkele seconden in de studio te fotograferen: in mijn handen de camera met 24-70 lens (manueel ingesteld), triggers en flitsen stonden aan, … Maar ik was ook voorbereid op een “nee” en had op voorhand al bekeken welke instellingen ik moest gebruiken om een snel portret met het aanwezige licht te maken. Van zodra ik wist dat er geen reactie kwam van de bodyguard, ben ik dus snel naar de instellingen voor plan B overgeschakeld, wat me net twee seconden gaf voor een laatste foto.

Meneer Wally, chapeau!

Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.

50/50 is een persoonlijk project waarin ik de komende 50 dagen de wereld om me heen ga fotograferen met enkel een 50mm lens.

Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.

Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.

Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.

De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.

Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.

De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.

Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.

Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.

Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.

In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.

Hier is een setup snapshot met de iPhone.

Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.

Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.

In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.

Een dikke week geleden nam ik de Australische / Hongkongese fotograaf Michael mee op pad voor een persoonlijke workshop met model Ine. Zelf had ik enkel mijn Ixusje en mijn iPhone op zak toen we de velden in trokken voor een oefening onder de dreigende onweerswolken. Als ik het niet vergeet, maak ik daar dan af en toe eens een achter-de-schermen-beeldje mee.

Terwijl ik op het schermpje van de Ixus keek, herrinnerde ik me plots dat ik ooit eens het plan opgevat had om te proberen een modellenshoot met enkel een compactje te doen. Een hele shoot zat er niet in maar af en toe eens een beeldje meepikken terwijl Ine geduldig voor Michael poseerde, kon wel.

Ik heb het al eerder geschreven (en zal het ongetwijfeld nog doen): werken met beperkingen maakt je een betere fotograaf. Al dat dure materiaal heeft zeker zijn nut, anders zou ik het niet kopen. Maar laat je nooit afremmen omdat je één of ander duur spul niet hbet.

Natuurlijk is het allemaal niet zo scherp als met een reflexcamera en zijn de opties ook veel beperkter dan met een arsenaal lenzen en een koffer vol lichtmateriaal. Maar daar gaat het niet om, het gaat om het gevoel dat in een foto steekt. Toen de onweerswolken echt heel dicht bijkwamen kregen we een donkere dramatische hemel, terwijl Ine nog in het zonlicht stond. Net voor we getrakteerd werden op een douche, nam ik nog snel een foto met het wel zeer zwakke cameraatje van de iPhone (3G). Met de camerabag applicatie (verkrijgbaar in de app store) kon in zelfs een redelijke bewerking maken op de iPhone zelf.

Binnenkort ga ik toch echt eens proberen om dat plan in de praktijk te brengen om een volledige shoot met de Ixus te doen.

Vorige week was ik uitgenodigd bij CameraTools om een workshop/demo te geven. Ik was één van de 5 fotografen die tijdens hun “Strobist” festival zijn manier van werken met reportageflitsen mocht komen toelichten.

Er was me gevraagd om skaters te fotograferen. Da’s iets wat ik nog niet eerder gedaan had, maar voor alles is er een eerste keer en als je dan meteen met twee fantastische professionele skaters kan werken, mag je niet twijfelen. Het was een plezier om met Erwin en Joe te werken. Zonder morren herhaalden ze eindeloos dezelfde beweging zodat ik naar huis kon met wat coole foto’s. Ik besloot mijn demo niet zozeer op het technische aspect te richten maar vooral aandacht te besteden aan het proces van het opbouwen van een beeld. De eerste stap daarin was bepalen dat we ons zouden focussen op het spectaculaire aspect van de skatesport. Geen eenvoudige opgave op een eerder kleine en lage ramp die neergeplant was temidden van een parkeerterrein in een industriepark. Ik ging op de grond liggen om een lage en brede hoek te krijgen. Zo kon ik ook de dramatische lucht (onderbelicht) als achtergrond gebruiken.

Eerder op de dag verzeilden Moishe van Midwest Photo Exchange en ik voor de lunch in een soort frituur dat een ware belediging vormde voor de smaakpapillen, gelukkig was het gezelschap van een veel hoger niveau als het eten. Moishe vertelde me o.a. over de Lumopro LP120, de flits die MPEX exclusief liet ontwerpen voor gebruik los van de camera zonder onnodige toeters en bellen zodat de prijs laag blijft. Nu heb ik al een mooi arsenaal flitsen maar als rechtgeaarde gearhead kon ik het niet laten om de Lumopro reeds enkele uren later aan een praktijktest te onderwerpen (een review volgt waarschijnlijk later). Ik probeer meestal te starten met een eenvoudig opstelling, dus besloten we Erwin te belichten met één enkele Lumopro.

Op naar een iets frivolere opstelling dan voor een foto van beide skaters. Skaten is voor die gasten een tweede natuur, dus ik besloot hen nog een extra taak te geven en hen in te schakelen als Voice Activated Lightstand. Ze kregen elk een flits in de hand om zichzelf te belichten op het hoogste punt op de ramp. Ik gebruikte een Orbis ringflits adapter (nog een review die ik ooit eens moet schrijven) op de camera om wat invullicht te geven. Door het gebruik van een 15mm fisheye lens, kregen we nog een grafisch element cadeau in de vorm van een witte cirkel van de Orbis. We experimenteerden een beetje om de circel zo egaal wit mogelijk te krijgen.

Zelfde setup maar dan met een rechtstreeks flits (rechts en boven de camera) als invullicht

Tijdens een “echte” shoot, probeer ik altijd de tijd te nemen om mijn testbeelden grondig te bekijken. Niet alleen om de belichting, flitskracht, … te bepalen maar ook om te zien of één van de testshots geen inspiratie vormt voor een nieuwe foto. Tijdens workshops gaat het er vaak iets te hectisch aan toe om die aanzetten tot nieuwe foto’s op te merken en dat was hier niet anders. Het testbeeld hieronder is waarschijnlijk mijn favoriet van de set maar had ik het gemerkt tijdens de shoot, had ik er nog heel wat meer kunnen uithalen.

Er was helaas ook niet genoeg tijd om ten volle te genieten van het fijne eten en de straffe kunsten van de andere fotografen. Gelukkig kon ik wel heel wat fantastische mensen ontmoeten en genieten van de geweldige sfeer. De mannen van CameraTools spraken er al van om dit evenement uit te breiden tot een jaarlijks festival, ik hoop dat ik volgend jaar ook weer mag komen.

Omdat ik mijn beide camera’s dezelfde sensor wil en omdat de snelheid van de 1D mkIII toch een beetje overkill is voor de opdrachten die ik doe, verkoop ik mijn Canon Eos 1D mkIII.
Deze camera is helemaal NIEUW in de doos omdat mijn vorige exemplaar (één van de eerste die van de band rolden) een fout vertoonde en omgewisseld werd voor een spikspliternieuwe.

Prijskaartje: 3100 EUR en u krijgt er nog 2 extra batterijen bij waardoor je toch al snel 600-700 EUR winst maakt.

• 10,1-megapixel CMOS-sensor
• 10 fps, max. opnamereeks van 110 JPEG-afbeeldingen
• Twee “DIGIC III”-processors
• Wide-area AF met hoge precisie
• EOS Integrated Cleaning System
• ISO-bereik 100-3200 (L: 50 H: 6400)
• 3,0-inch LCD-scherm met Live View-modus
• Picture Style
• Compatibel met EF-lens

Interesse, mail me dan maar op bert apestaartjes x-pose.be

Vorige week twitterde ik dat ik onderweg was naar Blankenberge om een locatie te scouten. Sylviane zag dat bericht op Facebook (mijn Twitter status wordt automatisch ook op Facebook geplaatst). Aangezien Sylviane behoorlijk dicht bij de te scouten locatie woont en een beetje tijd vrij had, vroeg ze of ik zin had in een korte geïmproviseerde shoot.

Sylviane is het soort vrouw dat enkel wat water in haar gezicht moet plensen om er beter uit te zien dan de meeste mensen na 3 uur quality time met een getalenteerde visagiste. Ze kwam dan ook reeds de parking opgereden toen ik net gedaan had met mijn locatiescouting. We wandelden 200 meter verder en begonnen te shooten.

Ik had slechts één camera, een 24-70 lens en een flits in mijn cameratas (ik kwam tenslotte alleen om een locatie te scouten). In de koffer van mijn wagen vond ik ook nog een California Sunbounce Mini. Gewoonlijk sleur ik heel wat meer materiaal mee en zou ik waarschijnlijk met mijn losse flitsen aan de slag gegaan zijn in deze omstandigheden. Maar ik vind het ook altijd wel een uitdaging om met minder materiaal te werken.

Diezelfde dag had ik nog een video bekeken die me deed beseffen dat ik een bepaalde belichtingstechniek dringend nog eens wat meer moest uittesten. En dankzij deze geïmproviseerde shoot, kreeg ik daar de kans toe voor ik het weer zou vergeten. Het werkte trouwens behoorlijk goed, ik zal er later nog wel eens wat meer over vertellen wanneer ik wat meer didactisch materiaal heb.

Sylviane is natuurlijk een mooie vrouw en een uitermate goed model. Het is moeilijk om GEEN goeie foto ’s van haar te maken. Maar wat ik nog het meest appreciëer is dat ze even gepassioneerd is door haar job als ik door de mijne. Tot nu toe hebben we slechts drie korte geïmproviseerde shootes samen gedaan. We moeten eens werken maken van een grote shoot.

Het voelde ook fijn om eens even puur voor het plezier te fotograferen, ook al was het dan maar een half uurtje.

Tot gisteren had ik nog nooit met een ringflits gefotografeerd. Die dingen zijn gewoonlijk pokkeduur en ik ben nooit een grote fan geweest van de typische eighties fashion ringflash look. Daarom heb ik altijd geweigerd een ringflits te gebruiken. Maar toen collega fotograaf (maar dan aan de andere kant van de wereld James Madelin me vroeg om zijn nieuwe Orbis ringflash toch eens uit te proberen, werd het me duidelijk dat ik al die tijd een koppige stommerik geweest ben. Elke lichtbron of accessoire verdient het immers om minstens eens uitgeprobeerd te worden. Ik ga in elk geval proberen of ik een manier kan vinden om een ringflits te integreren in mijn eigen stijl.

Ik heb er letterlijk nog maar enkele minuutjes mee kunnen spelen. Na de LIME workshop gisteren, probeerde ik een snel dramatisch ringflits portretje van Filip aka Bunker te maken.

En daarstraks net voor ik de kinderen in bed stopte, maakte ik een fotootje van Kobe. Hij was zo onder de indruk van die vreemde lichtbron dat hij zowaar vergat de gebruikelijke gekke bekken te trekken wanneer er een camera op hem gericht wordt.

Binnenkort plan ik een testshoot met de Orbis en schrijf ik wel een uitgebreide review.