Toch nog even schetsen hoe dit filmpje tot stand kwam. Dit berichtje (maar dan op mijn Engelstalige blog) werd opgemerkt door de mensen van California Sunbounce. Hoewel ik het filmpje van Michael Grecco de moeite vond, kon ik het onmogelijk catalogeren als zijnde ‘Guerilla shooting’. Peter Geller van Sunbounce stelde mij voor om dan maar eens te tonen wat guerilla shooting dan wel is. Dergelijke uitdagingen inspireren me wel en daarom trok ik samen met Jean (die nu ook een blog heeft) op pad. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige videohulp van Didier.
En hier volgen een aantal van mijn foto’s:
Een gigantisch dikke merci aan iedereen die aan dit filmpje meegewerkt heeft.
Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.
Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.
Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.
Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.
De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.
Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.
Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.
Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.
Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.
Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.
Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.
Dat ik een voorstander ben van samenwerking tussen fotografen en het inlassen van speeltijd, is bekend. Daarvoor heb ik ondertussen meer lansen gebroken dan de gemiddelde middeleeuwse mogendheid ter zijner beschikking had. Maar in de praktijk is dat toch niet altijd zo makkelijk. Tijdens een evement van de vereniging van beroepsfotografen raakte ik aan de praat met Pieter, Ake, Tom en Serge en rijpte het plan om samen eens te gaan shooten. Uiteindelijk vonden we een vrij plaatsje in al die agenda’s maar naarmate de datum dichter bij kwam, begon ik te twijfelen of ik zou meedoen. Niet dat ik er niet naar uitkeek, integendeel.Maar door de aankoop van het nieuwe huis/studio, de vakantie van de kinderen en het vele werk, heb ik het moeilijk om even wat tijd voor mezelf uit te trekken. Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en heb daar absoluut geen spijt van gehad.
We werden ook vervoegd door Yvan (de vierde van links in bovenstaande foto) die ons allemaal verraste met zijn indrukwekkende lucht- en panoramafotografie. Maar daarover meer in de volgende blogpost.
Pieter beschuldigt me ervan dat ik graag verschrikkelijk onflatterende foto’s van hem maak en aan een groot publiek vertoon. Maar ik probeer echt altijd om hem er zo goed mogelijk te laten uitzien.
Serge hield zich aanvankelijk een beetje in de schaduw maar kon ons zo ongetwijfeld een hoop genante momenten vastleggen met zijn videocamera.
Ake was haar gewone beminnelijke en zeer gefocuste zelve. Indrukwekkend hoe ze zich tussen zoveel testosteron staande houdt.
Tom heeft ervoor gezorgd dat mijn lachspieren nog altijd behandeld worden door de kinesist.
Hoe indrukwekkend de looks van ons groepje fotografen ook mogen zijn, we haalden er toch maar enkele modellen bij. Fauve is ongetwijfeld één van de meest naturelle modellen die ik ooit voor mijn lens kreeg.
Annelien telt slechts 14 lentes maar heeft talent, ervaring en motivatie te over. Een plezier om mee te werken.
Lien, een vriendin van Pieter, deed het als rookie gelegenheidsmodel ook uitstekend.
De dames werden nog mooier gemaakt door het werk van onze geweldige make-up artieste.
Hoewel we goede voornemens hadden, kwam er van het ontwikkelen van concepten en planningen niet veel in huis. Het enige voornemen waar we ons wel 200% aan gehouden hebben, was plezier maken.
Tom wou graag eens proberen met studioflitsen op locatie te werken. Na eerst mijn oude Linkstar naar de flitshemel verwezen te hebben, lukte het toch om de twee Falcon Eyes van Pieter te gebruiken. Geen idee wat de foto’s opgeleverd hebben maar de manier waarop Tom zijn opstelling maakte was hillarisch.
Na Tom’s studioflitsavonturen, dook ik 10 minuutjes met Lien achter de surfclub om vervolgens ook een tiental minuutjes in de zee af te koelen met Fauve en Ake. De resultaten hebben daarvan hebben jullie nog tegoed.
Vervolgens trokken Fauve en ik gewapend met een reflectiescherm onder deskundige leiding van Ake de duinen in. Ake zorgde voor een gesmaakte re-enactment van de landing in Normandië op D-Day. Mochten de geallieerden zich toenertijd bediend hebben van dergelijke decoltées zou de invasie ongetwijfeld een stuk vlotter verlopen zijn.
Tom regelde de levering van een lading pizza’s op het strand. Ik heb al een tijdje een lensbaby maar ‘t is er nog niet eerder van gekomen om daar eens grondig mee te experimenteren. De wachttijd voor het leveren van de cullinaire hoogstandjes, leek me dan ook het uitgelezen moment om wat te gaan spelen met die geschifte lens. Het bleek niet zo makkelijk te zijn om er mee scherp te stellen, zeker niet om actie te fotograferen.
Pieter maakte ook nuttig gebruik van de wachttijd door zich verder te bekwamen in het camerawerpen. De bedoeling is om de camera op timer te zetten en op het juist moment en op het juiste moment omhoog te gooien om een luchtbeeld te maken.
Tom kon uiteraard niet onderdoen en veegde alle eerdere hoogterecords van de tabellen.
Na de pizza genoten we van de ondergaande zon tot we plots beseften dat we kostbare minuten fantastisch licht aan het verkwisten waren.
Lien was de queen of the world.
En Tom profileerde zich al de king of de world.
Hoop en al heb ik waarschijnlijk slechts een half uurtje modellen gefotografeerd (de resultaten volgen nog) maar ik heb me zo goed geamuseerd dat ik nog altijd drijf op de energie die ik uit dit half dagje gehaald heb. Zo kan iets wat op het eerste zicht verloren tijd lijkt, uitdraaien op tijdswinst.
Ondertussen kennen velen onder jullie mijn ‘afdakskestechniek’. Zet je onderwerp in het deurgat, onder een brug of een andere vorm van afdak en je krijgt bijna altijd meteen mooi licht. Het is zacht omdat de lichtbron groot is en het is directioneel doordat er geen licht langs boven komt. Zo vermijd je ook die donkere schaduwen onder de ogen.
Tenminste één van de deelnemers aan de workshop had zeer goed opgelet, want we waren nog geen 5 seconden buiten of ik hoorde iemand roepen: “een afdakske!” Het afdakske van dienst was een openstaande dbbele garage van de paterkes. De opening van de garage (links van de camera) vormt een gigantische softbox. De donkergroene deur werd onze donkere achtergrond.
Het nadeel van een donkere achtergrond is dat de schaduwkant van je onderwerp een beetje kan verdwijnen in een zwart gat. Om het onderwerp los te krijgen van de achtergrond, plaatsten we een flitsje schuin achter ons onderwerp (rechts van de camera). Het beetje licht in het haar creëert meteen meer diepte.
Vaak begin ik vanuit een bepaalde opstelling en maak ik daarna nog wat variaties daarop. Door de flits wat meer uit te zoomen (bredere lichtbundel) en een beetje verder achteruit te zetten, krijgen we niet alleen licht op het haar en de schouder maar ook op de deur in de achtergrond.
Een andere manier om voor meer afscheiding te zorgen tussen onderwerp en een donkere achtergrond, is simpelweg om die achtergrond (of een stukje daarvan) lichter te maken. Een flits met grid zorgt hier voor een soort vignet.
Bij bovenstaande foto’s gebruikten we dus het natuurlijk licht als hoofdlicht en een flits als haar/achtergrondlicht maar het kan evengoed andersom. Bij het onderstaande beeld staat de zon hoog achter het onderwerp en je ziet duidelijk het licht op de schouders. Om nog wat blauw in de hemel te halen moesten we naar 1/250e bij f/10. Een flits met doorschietparaplu links van de camera heeft genoeg power om voorgrond en achtergrond op elkaar af te stemmen.
Om even te illustreren dat een reportageflits best wat power heeft, maakten we ook een beeld op f/22.
Hard licht is vaak moeilijk om mee te werken maar ik wou toch ook even laten zien dat je je camera niet moet wegleggen tijdens zonnige dagen.
Als het licht echt niet naar je zin is, maak je het toch gewoon zelf. Eén flitsje tegen een bakstenen muur zorgt voor reliëf op je achtergrond, contrast op je onderwerp en een lijn die het oog naar het onderwerp leidt.
Hier het setup beeld. Deze foto is trouwens buiten op een zomerse dag gemaakt.
En nu ga ik even de workshop uitgebreid evalueren zodat ik binnenkort een nieuwe kan aankondigen. Bedankt aan iedereen die erbij was voor de inzet en de leuke sfeer.
Dat de workshop behoorlijk theoretisch zou worden was geweten. Ik heb daarop proberen in te spelen door technieken en ideeën te illustreren met foto’s en mijn betoog te doorspekken met handige praktische tips. Op het einde van de dag deden we ook een live shoot waarbij we zoveel mogelijk van de opgedane kennis in de praktijk probeerden te brengen.
Ik ben zeer bewust niet op voorhand gaan zoeken naar leuke plekjes en goeie lichtinval op de locatie. Ik wou immers dat iedereen zelf kon zien hoe ik tewerk ga. Met 50 ogen op je gericht is dat niet zo evident, zeker niet als je nog eens moet uitleggen wat je normaal vooral instinctief doet.
We begonnen met een situatie met typisch zacht ‘window light’. We hadden aandacht voor de positie van het onderwerp en de camera tov de lichtbron en bekeken ook het effect van het veranderen van de afstand tussen onderwerp en lichtbron.
Door te keizen voor een klein scherptediepte veranderen achtergronden in abstracte patronen. Het vraagt wat ervaring om goeie patronen te herkennen maar het staat je toe om zelfs enkele cursisten als niet-storende achtergrond te gebruiken.
In het onderdeel over compositie hadden we het o.a. over lijnen die de blik van de kijker naar het onderwerp leiden. Bij ons wandelingetje door de abdij, zagen we een plaatsje waar de lijnen van een trap, invallend zonlicht en een schaduw allemaal naar hetzelfde punt leidden. Bij 1/100 op f/2.8 was de achtergrond zo als we ‘m wilden.
Omdat het onderwerp niet meer dan een silhouet was, haalden we er een flitsje bij.
Het leuke van het belichten van je onderwerp met flits is dat de belichting correct blijft ongeacht de sluitertijd (zolang het diafragma maar gelijk blijft). Door met de sluitertijd te spelen kan je dan de achtergrond (en de sfeer van de foto) snel aanpassen. Bij onderstaande foto gebruikte we 1/40.
En hier gingen we voor 1/250e voor een donkerdere achtergrond.
Een draai van 180 graden, gaf ons uitzicht op een lange gang met plankenvloer. De ramen opzij zorgen voor de belichting en het raam achteraan zorgt tegelijkertijd voor een kadertje rond het onderwerp en voor het licht dat op de grond reflecteert. De schaduw van het onderwerp in dit licht, wordt weer een lijn die naar het onderwerp leidt.
Voor ik bovenstaande beelden maakte, maakte ik een snel testbeeld om de belichting te bepalen. Het werd meteen ook een portretje waarmee ik best tevreden ben.
De beelden die we buiten maakten, hebben jullie nog tegoed.
Een eerste zwangerschap is uiteraard een fantastische reden om eens op de foto te gaan. Tegelijkertijd is het niet evident om niet te verzanden in de klassieke papa’s-handen-op-de-bolle-buik studiofotografie. Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar ik heb het toch graag net iets anders.
Ik werk het allerliefst op locatie omdat locaties me inspireren, uitdagen en tal van mogelijkheden bieden. Bart en Sarah stelden het piepkleine dorpje Mullem, in de Vlaamse Ardennen, voor. Een schot in de roos zo bleek: geweldige kleuren en structuren die tal van mooie achtergronden vormden.
Een tijdje geleden stond Sarah al eventjes voor mijn lens als één van de gelegenheidsmodellen tijdens een commerciële shoot voor de Belgische Fasciatherapeuten. Maar het is natuurlijk nog iets helemaal anders om als hoofdonderwerp voor de camera te staan. Maar Sarah’s naturel en humor stond garant voor leuke spontane foto’s.
Men zegt wel eens dat sommige vrouwen ’stralen’ tijdens hun zwangerschap. Bij Sarah, was dit zeker het geval. Ik durf er om wedden dat een geigerteller tilt slaat in haar buurt. Wat ik enorm bewonder is dat Sarah de zelfzekerheid van een moeder-in-spé combineert met een zotte meisjesachtige uitstraling.
Sarah’s enthousiasme liet ook Bart niet onberoerd en voor hij het zelf doorhad was hij aan ‘t poseren alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Mits wat onnozeliteiten van mijn kant (ik moet dat doen, da’s part of the job) kon er zelfs een natuurlijke lach af.
Ik vind het heel moeilijk uit te leggen waarom ik voor bepaalde lenzen kies in sommige situaties. Toen ik het bakstenen pad zag en het diffuse licht, wist ik gewoon dat de 50mm f/1.4 op de camera moest. Ik had met mijn 24-70 nagenoeg dezelfde foto kunnen maken maar ‘t zou gewoon niet zo mooi zijn. Ook met een 50mm 1.8 of 1.2L zou je een andere foto krijgen. Elke lens doet iets anders met de scherpte, onscherpte, het licht en de kleuren. Een goed advies is om je lenzen te leren kennen. Maak dezelfde foto met verschillende lenzen en bestudeer je resultaten. Op de duur weet je gewoon instinctief welke lens het beste resultaat geeft in een bepaalde situatie.
Creatief zijn wil niet zeggen dat je alle cliché’s moet uitsluiten. Het is overduidelijk dat Bart een geweldig trotse vader wordt. Een paar beelden van Bart bij de buik mogen dan ook niet ontbreken.
Bart en Sarah, het was een plezier om jullie geluk te mogen fotograferen. Veel succes met de bevalling. Ik ben er van overtuigd dat jullie kindje zal kunnen opgroeien omringd door pure liefde.
Dinsdag had ik het over mensen die me van in het begin geholpen hebben om mijn zaak te laten draaien. Alexandra is ook zo iemand. Na een fotosessie met haar metekindje, volgde er nog eentje met haar zus en het huwelijk van haar andere zus. Sinds Alexandra van werk veranderd is, had ik haar niet meer gezien. Dus was het ook fijn om haar weer eens te zien voor een familiesessie georganiseerd door de moeder van haar vriend.
Alexandra is diegene met het meeste haar in onderstaande foto
We zijn nogal formeel aan de fotosessie begonnen. Maar deze familie slaagt er gelukkig in om zich ontspannen te gedragen.
Alexandra wordt zelf niet zo graag gefotografeerd hoe vaak ik ook zeg dat ze goed op papier pakt.
Thursday April 10th 2008, 3:01
Filed under: gentlemen
Niemand die er aan twijfelt dat Karla het tijdens onze uitwisseling uitstekend deed voor de camera. Maar het was uiteraard de bedoeling dat ze ook achter de camera zou plaatsnemen. Dat ik daardoor voor de camera terecht kwam, moeten jullie er maar bijnemen.
Wat me sterk opvalt is hoe sterk Karla speelt met lijnen in haar foto’s.
Een tijdje geleden sprak ik al over ‘biowizards’, een spotgoedkoop alternatief voor Pocketwizards als manier om flitsen draadloos te bedienen. Voor alle duidelijkheid, ik heb het dus over iemand op het knopje van de flits te laten duwen, terwijl de sluiter open staat. Zolang de sluitertijd lang genoeg is, is dat geen enkel probleem. Om één of andere reden, dacht ik dat het praktisch bijna onmogelijk zou zijn om dit te doen met sluitertijden van minder dan één seconde. De fotograaf moet immers op het juiste moment een teken geven en de biowizard moet dan ook op het juiste moment reageren.
Tijdens mijn fotosafari met Jean in Valencia de dag na het FEP-congres ontdekte ik echter dat het nog best een stukje sneller kan. Ik wou een portret van Jean maken met op de achtergrond één van de indrukwekkende stukjes futuristische architectuur. Met natuurlijk licht was het echter niet mogelijk om voorgrond en achtergrond te balanceren. Helaas waren al mijn middelen om flitsen draadloos te bedienen een dag eerder ongewenst in andere handen overgegaan. Het enige wat we ter beschikking hadden was Jean’s 5D en een flits.
Om het beeld stabiel te houden, steunde ik de camera op een vuilbak. Jean hield de flits in zijn linkerhand en richte die op een groot infobord rechts van de camera buiten beeld. Het was even spelen met sluitertijd, diafragma en iso-gevoeligheid en uiteindelijk bleek dat we tot 1/6 van een seconde er in slaagden om 2 van de 3 keren de flits te doen afgaan.
Het is al weer een tijdje geleden dat ik de vierde aflevering uit mijn video avonturen toonde. Als dank voor jullie geduld krijgen jullie bij deze een extra lange episode.
Nadat ik met de hulp van Ake, Pieter, Didier en Dirk mijn “running in 2020″-concept had kunnen vastleggen, kwam supermodel Sylviane de pret vervolledigen. Aangezien er op het laatste moment nog een model afgezegd had, was mijn hele planning een beetje in het water gevallen. Gelukkig wou Sylviane ons uit de nood helpen en had ze er niets op tegen om wat te experimenteren.
Ik wou al heel lang eens met Sylviane werken, maar er leek steeds iets tussen te komen. Deze keer lukte het wel en het werd een fantastische ervaring. Sylviane voelde zich meteen op haar gemak in mijn prettig gestoorde gelegenheidscrew en ze bewees meteen waarom ze een veelgevraagd professioneel model is. Da’s genieten voor een fotograaf hoor.
