Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.

Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.

Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.

De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.

Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.

De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.

Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.

Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.

Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.

In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.

Hier is een setup snapshot met de iPhone.

Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.

Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.

In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.

Nog een verlovingssessie, deze keer van de fantastische Marleen en haar toekomstige echtgenoot Bart. Dit fijne koppel had niet meteen een voorkeur voor de stijl van de foto’s. ‘t Is te zeggen, eigenlijk hadden ze allebei eerder verschillende wensen (een voorbeeld van “opposites attract”). Marleen wou graag zomerse, ontspannen lifestyle foto’s. Voor Bart, die zelf graag creatief bezig is, mocht het gerust wat dramatischer.

Eerst gingen we aan de slag met het natuurlijke licht, een Sunbouce Pro reflector en een Sunswatter. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke foto’s met enkel natuurlijk licht gemaakt zijn en welke met hulp van de reflector en de swatter.

Een beetje dramatiek toevoegen door tegen de zon in te shooten en de achtergrond relatief donker te houden. Bij iso 50-100, f/13 en 1/200 had ik een behoorlijk deel van de indrukwekkende krachtvoorraad van de Elinchrom Ranger nodig.

Twee behoorlijk verschillende looks in één sessie dus. Dat is iets wat ik niet alleen kan aanraden als er om gevraagd wordt, ik geloof dat het altijd goed is om variaties tot compleet verschillende looks te fotograferen. Als de tijd het toelaat, probeer ik altijd nog eens iets compleet anders. Soms mislukt dat extra experiment en dan heb je iets geleerd terwijl je nog altijd aan de originele vraag van de klant voldaan hebt. Vaak lukt het en biedt je de klant de keuze en een meerwaarde. Het zou niet de eerste keer zijn dat een klant uiteindelijk het experiment gebruikt.

Een dikke merci aan collega Filip, die als last minute assistent kwam opdraven om te sleuren met reflectors en flitsen.

Katrien en Daphne zijn ondertussen al getrouwd en het was ook voor mij ook een onvergetelijke dag. Maar laat ik eerst maar eens enkele beelden tonen van hun verlovingsshoot een paar maanden geleden. Het bleek moeilijk om een dag te vinden die ons alledrie paste, daarom kozen we maar een nacht om te shooten. Daphne en Katrien wilden gerust eens proefkonijn zijn bij wat experimenten, dus trokken we naar een plekje net onder de landingsbaan.

Men vraagt me vaak: “hoe begin je nu aan een foto?”. Wat voor mij meestal werkt is om één aanknopingspunt te zoeken: een achtergrond, het hoofdlicht, de pose, … Deze keer was het de compositie van het koppel onder een landend vliegtuig. Daarna breng je gewoon alle andere elementen één voor één op smaak. Hier was dat kwestie van te spelen met de juiste instellingen om het vliegtuig dynamisch in beeld te brengen met de nachtelijke hemel daarachter. Een flitsje op het koppel, zorgt dat ze meer zijn dan een silhouet. Probeer het maar: begin met één element van de foto en je zal merken dat alle andere keuzes zo meteen veel makkelijker worden.

Na een dik uur in de goot gelegen te hebben (lange pauzes tussen twee vliegtuigen), trokken we nog naar een tunneltje onder de spoorweg om de hoge iso’s van de 5D mkII eens aan de tand te voelen met enkel het licht van wat straatlantaarns.

Met dank aan Daphne en Katrien voor het vertrouwen en aan Philippe en Karla voor de fijne assistentie.

Een gezamelijk gaatje vinden in de agenda’s van een fotograaf en een luchtmachtpiloot is niet zo eenvoudig. Daarom dat Bert en zijn (toen nog toekomstige) Oostenrijkse vrouw Daniella hun verlovingsshoot pas twee dagen voor hun huwelijk deden. Te laat om de foto’s nog te gebruiken voor uitnodigingen, tafelschikking, gastenboek, … maar nog wel ruimschoots op tijd om mekaar beter te leren kennen om zo op de grote dag betere foto’s te kunnen maken.

Doordat Bert diezelfde avond dienst deed als airport shuttle chauffeur voor de uit Oostenrijk overgevlogen familie van Daniella moesten we de fotosessie ook wat inkorten en werd het een race tegen de ondergaande zon. Bert en Daniella bleven er echter geweldig rustig en ontspannen onder waardoor ik toch de spontane beelden kon maken die ze wilden.

Na een half uurtje was het zelfs voor de hoge iso’s te donker aan het worden buiten en maakten we van de gelegenheid gebruik om nog snel een paar foto’s te maken in een suite van het hotel waar ze hun huwelijksnacht zouden doorbrengen.

Een parapluutje of softbox volstond niet om het zachte licht te krijgen dat ik wou. Ik speelde even met het idee om mijn doorschijnende paneel uit de auto te gaan halen tot ik de badkamerdeur in mat glas opmerkte. Een flitsje in de badkamer en de deur werd de grote lichtbron die ik nodig had.

Zeker als het snel moet gaan probeer ik uit één lichtopstelling verschillende looks te krijgen met geen of minimale veranderingen. Door het hoofdlicht deze keer als tegenlicht te gebruiken, krijg je mooie silhouetten. Ik plaatste nog een CTB (blauwe) filter voor de flits en richtte ze naar de achtermuur van de badkamer ipv de deur om een meer egaal blauwig licht te krijgen.

De plezante verlovingsshoot was nog maar een voorsmaakje van het geweldige huwelijksfeest. Later meer. Bert & Daniella, geniet nog van Hawaï!!!

Wat doe je als een vriendin uit de wonderjaren waarmee je de afgelopen 10 jaar enkel wat emails gewisseld hebt, je vraag om het het huwelijk van haar broer te fotograferen? Doen natuurlijk, zeker als blijkt dat je een goedlachse plezante bruid en een bruidegom met gevoel voor humor voor je lens krijgt.

Ook grappig om te zien dat die kleine broertjes en zusjes van toen nu volwassenen geworden zijn, dat de mama nog even hartelijk is en de papa ondertussen wat minder streng lijkt (maar ondertussen ben ik ook niet meer die 16-jarige slungel die plots veel met zijn dochter omging natuurlijk).

Het burgerlijke huwelijk in het Mechelse stadhuis was zoals het daar de gewoonte is, weer een stresserende bezigheid. Bij een ceremonie van welgeteld 8 minuten is het gewoon een kwestie van te proberen alles min of meer deftig vast te leggen. Gelukkig was de kerkelijke trouw in Bonheiden veel rustiger en persoonlijker.

Voor de portretsessie hadden we door omstandigheden maar een half uurtje tijd maar dankzij het enthousiasme van het pasgetrouwde koppel, konden we toch een paar mooie dingen bij elkaar schieten.

Over schieten gesproken, dit moet wel het eerste huwelijk zijn waarbij er wapens bovengehaald worden. Nele bleek over een vaste hand en scherpe blik te beschikken. Gelukkig bestonden de doelwitten uit met centjes gevulde ballonnen en de munitie uit loodjes.

Roeland en Nele het was een plezier en een eer om jullie grote dag vast te leggen. Het voelde op geen enkel moment als werken. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat jullie een mooie toekomst wacht.

En Sigrid bedankt om me eindelijk een excuus te geven om elkaar nog eens te zien, al zou daar geen excuus voor nodig moeten zijn.

Fijn om te zien dat je voor je mooie gezinnetje zorgt met evenveel passie, felheid en energie als waarmee je mij destijds een geweten schopte.

Een paar weken geleden mocht ik de huwelijksdag van Gert & Live fotograferen. De dag begon alvast goed want eindelijk mocht ik eens fotograferen in een gemeentehuis met witte muren (en niet één of andere lelijke geeltint). Ook purperen fluwelen gordijnen en houten panelen ontbraken. Danku meneer de burgemeester.

Liv en Gert raakten probleemloos in de echt verbonden in het fotovriendelijke gemeentehuis. Daarna ging het in niet zo vliegende vaart (omdat hun ceremoniewagen wettelijk maar 90km/h mag rijden) naar het park van Zaventem.

Als ik een achtergrond scherp laat, heb ik graag dat er wat textuur in zit. Deze muur was dan ook perfect geschikt. Om de textuur te laten uitkomen en meteen ook een sterke belichting te krijgen, plaatste ik een flitsje rechts van de camera bijna tegen de muur.

Ziehier de ceremoniewagen, een Hummer met gratis zelfportret op het achterportier..

De fotografiepolitie zou mijn levenslang achter de tralies gooien voor volgende foto. Hij bevat immers lensflare, vignettering, het onderwerp staat pal in het midden en tenslotte zijn groothoeklenzen (laat staan een fisheye) niet erg geschikt voor portretten. Maar laat ik dit nu net een fijn portret vinden, weg met de regeltjes!

Tegenlicht en rokers gaan altijd goed samen. Zeker als je ze kan fotograferen voor een donkere achtergrond.

Dat de omstandigheden bij huwelijksfotografie niet altijd even goed zijn, is een serieus understatement. Daarom is het belangrijk om goeie technieken en degelijk materiaal te combineren. Dat ik heel graag werk met mijn 70-200L f/2.8 IS lens is geen geheim. Dankzij de ingebouwde beeldstabilisator in deze lens kon ik onderstaande scherpe foto maken op 200mm met een sluitertijd van 1/40.

Eenmaal de sfeerverlichting aangaat, wordt fotograferen meestal nog moeilijker. Je kan natuurlijk correct belichte foto’s maken door alles plat te flitsen, maar dan ben je wel de sfeer van het aanwezige licht kwijt. Enkel het aanwezige licht gebruiken is meestal gewoon niet mogelijk. Het wordt dan een delicate evenwichtsoefening om bestaand licht te gaan combineren met flitslicht. Dat is voor elke situatie weer zoeken naar een gebalanceerd geheel.

Hier gebruikte ik een flits op statief (links van de camera) om het koppel correct te belichten. Ik had op voorhand al het licht gemeten op de plaats waar ze zouden gaan staan, zodat ik de juiste camera instellingen zou kunnen doen bij het aansnijden van de taart. Mochten ze zich gevoelig dichter of verder van de flits bewogen hebben, zou ik het diafragma een beetje bijgesteld hebben. Door dit al veel gedaan te hebben, zit ik er meestal niet ver naast als ik het diafragma snel op het gevoel moet aanpassen aan een andere afstand tussen flits en onderwerp.
De sluitertijd heeft geen invloed op de belichting van de flits. Door met de sluitertijd te spelen kon ik meer of minder aanwezig licht in de foto krijgen. Er zit wel een beetje flare van de flits in de foto (de fisheye is daar zeer gevoelig aan), maar ik vind het wel iets hebben.

Het zal jullie misschien verwonderen maar ik durf al eens een flits OP mijn camera te zetten en daar zelfs rechtstreeks mee te flitsen. Maar het is dan meestal om de schaduwen in het gezicht wat te verzachten zoals hier.

Dit is dezelfde opstelling als bij de taartfoto. Enkel sta ik nu aan de andere kant. De nucleaire explosie rechtsboven in beeld is uiteraard mijn flitske.

De vriendelijke DJ, vroeg me of ik een portretje van hem wou maken. Waarschijnlijk had hij iets anders in gedachten, maar de lichtboog was niet te weerstaan. De DJ zelf werd belicht met mijn 580EX flits (rechts in beeld) die draadloos en automatisch aangestuurd werd met de ST-E2 infraroodtransmitter. Ik gebruik deze combinatie niet echt vaak omdat ik de resultaten van de automatische flitsmeting niet altijd even constant vind. Maar voor dit soort foto’s is het zeer handig en snel. Gewoon de camera manueel instellen om het beoogde effect te krijgen van het aanwezige licht. De flitsautomatiek zorgt dat voor een correct belichting van het geflitste onderwerp. Desnoods nog even de flitscompensatie bijstellen maar da’s ook snel gebeurd.

Liv en Gert weten duidelijk wat feesten is, want toen ik vertrok was het nog volle bak ambiance. Afgaande op hun blikken weet ik ook dat ze beiden weten wat liefde is. Het knetterde gewoon.

Liv & Gert, bedankt dat ik erbij mocht zijn.

Ilse en Pieter zijn een enorm tof koppel waarmee ik in maart een koude maar supertoffe verlovingsshoot gedaan heb. Ik keek er dan ook erg naar uit om hun huwelijk te mogen fotograferen.

50mm – 1/100 – f/2.2 – iso400
Voor dit soort dingen is mijn 50mm f/1.4 mijn absolute favoriet.

70mm – 1/100 – f/2.8 – iso800

130mm – 1/60 – f/2.8 – iso400
Ik blijf er mij over verbazen over de lage sluitertijd die je kan bereiken dankzij de beeldstabilistatie (IS).

8mm – 1/60 – diafragma onbekend – iso400
Dit is de eerste keer dat ik mijn fisheye gebruikt heb op een huwelijk, later meer daarover.

95mm – 1/100 – f/2.8 – iso800

200mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

200mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

115mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

70mm – 1/80 – f/2.8 – iso800

8mm – 1/100 - diafragma onbekend - iso200

Voor de portretten bleken we onverwachts een beetje in tijdsnood te geraken. In minder dan een uurtje zijn we door het Lierse begijnhof gestormd om toch een paar leuke beelden te maken. Op dergelijke momenten wordt de waarde van een verlovingsshoot echt duidelijk. Doordat Pieter en Ilse al eerder voor mijn lens stonden, hadden ze er alle vertrouwen in. Daardoor werd de portretsessie een snelle maar plezante ervaring ipv een stressmoment.

75mm – 1/160 – f/2.8 – iso100

145mm – 1/400 – f/2.8 – iso200

Ik fotografeer het liefst mensen die open staan voor een wat meer speelse invalshoek. Pieter koos hier ook de juiste hoek. (met dank aan de jongens die het voetbalplein en hun bal even aan ons lieten)

145mm – 1/1600 – f/2.8 – iso200

Geen idee waarom, maar volgende foto vind ik een heel leuke. ‘t Was zeker geen geplande foto maar door te leren van deze ‘happy accidents’ doe ik regelmatig nieuwe ideeën op.

200mm – 1/200 – f/2.8 – iso100

80mm – 1/1000 – f/2.8 – iso100

Na de portretsessie waren we net op tijd terug aan de zaal voor de receptie.

185mm – 1/250 – f/2.8 – iso100

153mm – 1/1000 – f/4 – iso200

Ilse en Pieter het was ook voor mij een fantastische dag. De manier waarop jullie en je familie me bij jullie huwelijk betrokken was hartverwarmend. Zoals jullie naar elkaar kijken, overtuigt me ervan dat jullie samen een prachtig leven tegemoet gaan.

Toen Nicolas & Sévérine voor het eerst bij me langskwamen vertelden ze me dat ze geen ‘fotomensen’ waren. Ik krijg wel vaken mensen over de vloer die ervan overtuigd zijn dat ze niet ‘op papier pakken’. Ik vind het altijd zeer motiverend om hen het tegendeel te bewijzen. Iedereen kan op zijn manier mooi op de foto staan. Een nog steeds onderschat aspect van portretfotografie is communicatie. Je mag een topper zijn op technisch en creatief vlak, maar zonder “social skills” sta je nergens.

Ik ben een enorme voorstander van een verlovingsshoot omdat je dan op de huwelijksdag zelf het ijs niet meer hoeft te breken. Ik overweeg zelfs om zo’n sessie standaard in mijn pakketten op te nemen. Het deed me enorm veel plezier toen Sévérine me gisteren vertelde dat hun verlovingsshoot ervoor gezorgd had dat ze allebei helemaal op hun gemak waren om op hun grote dag gefotografeerd te worden. Het deed me nog meer plezier toe ze zei dat ze die shoot tegen haar eigen verwachtingen in heel fijn vond.

Techniek is voor mij heel belangrijk maar mijn doel is nooit de techniek op zich. Een goeie kennis van fototechnieken en die reflexmatig kunnen toepassen staat vooral in functie van het vastleggen van emoties. Het zijn de foto’s waarbij emotie en techniek samengaan die me vaak het meeste voldoening geven.

De volgende foto is één van mijn favorieten. De achtergrond kon misschien wat minder druk zijn en de kadrage kon waarschijnlijk ook iets beter maar da’s allemaal van ondergeschikt belang als je de ontroering en de band tussen twee mensen kan vastleggen.

Voor de portretten trokken we naar het park van Tervuren. Aanvankelijk hadden we saai vlak licht dat van recht boven ons kwam. Niet echt het meest vleiende licht voor portretfoto’s. Mijn losse flitsjes kwamen weer goed van pas om wat meer dynamiek en contrast in de foto’s te krijgen.

Hier gebruikte ik een flits met zilveren paraplu links van de camera. De achtergrond werd een stopje onderbelicht.

Een flits links van het koppel op volle kracht zorgde ervoor dat ik de achtergrond een stop of 3 kon onderbelichten voor een zeer dramatisch effect.

Tegenlicht is altijd mooi bij intieme momenten, maar wat doe je als je geen tegenlicht hebt? Je maakt het natuurlijk gewoon zelf. Een flitsje recht achter het koppel speelt hier stand-in voor een laagstaande zon.

De volgende foto is de absolute favoriet van Sévérine en Nicolas zelf en was belandde ook op hun bedankkaartjes. Ik kan me trouwens heel goed vinden in hun keuze.

De volledige Flickr set kan je hieronder bekijken.

Sévérine & Nicolas, het was een grote eer om jullie huwelijk te mogen fotograferen. Ik ben blij dat jullie mijn foto’s een mooie herrinering aan jullie trouwdag vinden. En hopelijk zijn jullie nu volledig overtuigd dat jullie uitstekend “op papier pakken”. De liefde, vriendschap en respect die ik tussen jullie zag, zijn een waterdichte garantie voor een mooi leven samen.

Mijn excuses voor de slechte blogfrequentie van de laatste tijd. Thuiszittende kinderen en hoogzwangere vrouwen (’t kan voor elk moment zijn nu), zijn niet bevorderlijk voor de productiviteit. Daarom ligt de prioriteit op werkvlak vooral op het afwerken van de huwelijksreportages en albums.
En ik heb er net nog eentje afgewerkt: het huwelijk van Fabienne & Frédéric.

De kapel in het Leuvense Arenbergpark was geen onbekend terrein voor mij. Geen gemakkelijke locatie voor een fotograaf (heel lastige lichtomstandigheden) maar in zijn spartaanse eenvoud en haast verborgen ligging tussen het groen, is het wel een hele mooie locatie voor een intieme viering.

Bij het buitenkomen van de kapel, bleek al snel dat ik heel wat concurrentie had.

Fabienne & Frédéric mochten twee witte duiven hemelwaarts sturen. Da’s natuurlijk een beeld met potentiëel. Het nadeel is dat je maar 1 kans krijgt voor een dergelijke foto. Zou ik een creatieve foto proberen te maken of kiezen voor veilig maar saai shot. Veel tijd om na te denken had ik niet en omdat dit koppel originaliteit weet te appreciëren, koos ik maar voor de creatieve optie.

Een sluitertijd die eigenlijk te traag is om vliegende duiven te ‘bevriezen’ (1/80) moest volgens mijn gevoel wel voor wat dynamiek zorgen. Om te vermijden dat de fladderende vleugels één grote onherkenbare vlek zouden worden, flitste ik nog een beetje in (flitscorrectie -1 stop). Het resultaat is bruikbaar maar verre van perfect. Dit is het soort beelden die ik achteraf bestudeer en uren wakker lig bij het bedenken van een manier om het de volgende keer beter te doen.

Zoontje Gilles had ondertussen wel genoeg van al dat getrouw. Daarom deden we na de mis snel een paar portretfoto’s met het koppel en hun superschattige zoon. Eén flitsje en een zilveren paraplu overpowert hier het aanwezige licht in de schaduw van een boom.

Ik weet het, ik doe het vaak, dus ook deze keer maakte ik een paar foto’s waarbij het natuurlijke licht (in de schaduw voor zacht licht) het hoofdlicht vormt en een flitsje achter het koppel voor haarlicht zorgt.

Met diezelfde opstelling maakte ik ook dit beeld van de jaguar met zijn nieuwe halsband.

De structuur van een houten opslagplaats zag ik als een mooie achtergrond. Om die structuur goed te laten uitkomen en tegelijkertijd een dramatisch licht op het koppel te plaatsen, gebruikte ik een flits op statief vlak tegen de achtergrond.

In het begin wanneer ik draadloze flitsen begon te gebruiken, mislukten er regelmatig foto’s doordat er licht van de flits rechtstreeks in de lens scheen. Doordat het licht in je lens begint rond te dansen, krijg je flare. Ik leerde al snel om het licht op één of andere manier af te schermen zodat dit niet meer gebeurde. Maar ik had ook gezien dat die flare soms een mooi effect geeft. De kleuren en het contrast zijn wat flets maar bij sommige foto’s werkt dat net. Daarom dat ik hier ook even mijn flits meer uitzoomde dan nodig, zodat er wat strijklicht op de lens kon vallen.

Eens proberen of ik de complete Flickr Set kan integreren in deze pagina via Pictobrowser (gezien bij de geweldige Pietel, die het op zijn beurt weer ontdekte bij de geweldige Ine). Na wat googelen is het gelukt via deze wordpress plugin.

Fabienne & Frédérik, ik weet dat het voor jullie een mooie dag was maar dat het ook zenuwachtig was. Maar ik verzeker jullie dat jullie het uitstekend gedaan hebben voor mijn lens. Bovendien was het een plezier om jullie beiden en Gilles weer te mogen fotograferen. Gilles gaat ongetwijfeld een hele mooie jeugd tegemoet bij zo’n liefdevolle ouders.

Het was al van oktober geleden dat ik de verlovingsshoot met Tinneke en Koen deed. Dus was het leuk om eindelijk hun huwelijk te kunnen fotograferen. Ze bleken ook op deze drukke dag hun cool, humor en fotogenieke looks niet verloren te hebben.

Tinneke’s zus had de eer om te helpen bij het klaarmaken van de bruid. Ik had de eer om de leuke momenten tussen hen vast te leggen.

Foto: 1/640 – f/2 – iso 800 – 50 mm – 1/3 stop overbelicht. Natuurlijk licht in combinatie met de vaste 50mm lens doet het wat mij betreft altijd uitstekend op dergelijke momenten, zeker in zwart/wit.

Foto: 1/800 – f/2 – iso 800 – 50 mm – 1/3 stop overbelicht.

Toen Koen aankwam, bleek hij niet alleen een mooi bruidsboeketje bij te hebben maar hij had ook het zonnetje bij.

Foto: 1/500 – f/5.6 – iso 400 - 30 mm – 1/3 stop overbelicht – Fill flash in high speed sync mode

Na de nodige bewonderende woorden en verliefde blikken, trokken we naar de windmolen die ooit de thuisbasis is geweest van de legenarische Kapitein Zeppos voor de portretsessie.

Foto: 1/250 – f/13 – iso 100 - 17 mm
Om de mooie wolkenformaties zichtbaar te houden, moest ik een beetje onderbelichten. Het nadeel daarvan is dat er niet genoeg licht meer is voor het koppel. Een draadloos flitsje op full power, vastgehouden door een assistente, zorgt ervoor dat het koppel toch genoeg licht krijgt.

Ik begin meer en meer aandacht te besteden aan de momenten voor en nadat er geposeerd wordt. Dit levert vaak spontane en grappige foto’s op.

Foto: 1/500 – f/3.5 – iso 100 - 75 mm – 1 stop overbelicht

Kwatongen beweren wel eens dat ik mijn geportretteerden vaak eigenaardige dingen laat doen en laat poseren op rare plaatsen. Helemaal ongelijk hebben ze niet, dus probeer ik me wat in te dekken tegen eventuele ongevallen door:

Foto: 1/200 – f/2.8 – iso 100 - 70 mm - 1 1/3 stop overbelicht

Foto: 1/1000 – f/2.8 – iso 400 - 70 mm – 1/3 stop overbelicht

Foto: 1/800 – f/2.8 – iso 100 - 70 mm – 1 stop overbelicht

Na de fotosessie trokken we naar de kerk. Deze keer geen pastoor waarvan ik op mijn stoel moest blijven zitten. Het enige wat ik niet mocht doen, was op zijn altaar springen. Daar kan ik mee leven. De dienst was een emotionele en zeer persoonlijke viering.

Foto: 1/160 – f/2.8 – iso 800 - 70 mm. De camera stond op manueel om de achtergrond net een klein beetje te onderbelichten. De flits zorgt ervoor dat de kus wel goed belicht is. Door het verschil in licht tussen voor- en achtergrond kan je je onderwerp toch laten loskomen van de achtergrond zelfs als die daar eigenlijk niet echt voor geschikt is.

Als het enigszins kan, hou ik ook altijd kinderen in het oog tijdens een viering. Vaak duurt het wat lang voor hen en als ze zich vervelen, levert dat vaak leuke beelden op.

Foto: 1/60 – f/2.8 – iso 800 - 200 mm – 1/3 stop overbelicht. Lang leve IS (beeldstabilisatie) om bij die trage sluitertijd nog foto’s te kunnen maken met een lange lens.

Foto: 1/320 – f/5.6 – iso 100 - 17 mm – 1/3 stop overbelicht. Zelfs met een kleine overbelichting was de achtergrond nog steeds behoorlijk donker. De flits (met flitscompensatie van +1 stop) zorgt dat de onderwerpen goed belicht worden.

Na enkele tonnen rijst getrotseerd te hebben (dat komt er van als je met een groothoeklens wil fotograferen), was het tijd voor de receptie. Tijdens een rustig moment, zag ik een oude verweerde tafel waar net een straaltje licht op viel. Ik leende de trouwringen even om een ringshot te maken. De fotografen van the blog is found zijn trouwens mijn grote voorbeelden wat originele foto’s van trouwringen betreft.

Foto: 1/40 – f/4 – iso 100 - 40 mm – 1/3 stop overbelicht.

De receptie zelf was een zonnige en plezante aangelegenheid. Dat het zaalpersoneel om de 10 seconden met een ander heerlijk hapje op de proppen kwam (ook voor de fotograaf) maakte het alleen nog beter.

Foto: 1/250 – f/5 – iso 100 - 40 mm – 1/3 stop overbelicht – fill flash

Tinneke en Koen, het was een absoluut plezier om jullie prachtige dag vast te mogen leggen. Jullie humor en liefde staat garant voor een heel gelukkig leven.