Om te beginnen, zijn er de gewone drukke bezigheden maar daarnaast ben ik bezit met twee grote projecten. Het eerste is de studio. Liters zweet heb ik al gelaten bij het afwerken van mijn fotografische speeltuin. Ik maak me weinig illusies en weet dat de studio nog wel enkele jaren een work-in-progress zal zijn maar ik wil ‘m snel zo ver klaar hebben, dat ik er in kan werken zonder beperkingen. De bovenverdieping is al een tijdje perfect bruikbaar maar zo lang er werkzaamheden bezig zijn, moet ik elke keer heel wat kuisen voor ik kan shooten. En zelfs dan moet ik iedereen begroeten met de woorden: “let niet op de rommel,” en dat ben ik grondig beu.

Deadlines die te ver in de toekomst liggen hebben het voor mij nooit gedaan. Ik heb druk nodig om productief te kunnen zijn. Daarom heb ik mezelf onverantwoorde doelen gesteld om de studio af te werken. In de afgelopen weken ben ik zowat elke avond/nacht in de studio in de weer geweest. Ik heb een paar lelijke gyproc muren en een plafond afgebroken. Vervolgens was het een kwestie van veel kuisen voor ik aan de afwerking kon beginnen. De vloeren boven hebben hun finale vernislaag gekregen en beneden zijn de schilderwerken reeds behoorlijk gevorderd. Ondertussen hebben we ook een hele container gevuld met het bouwafval dat we het laatste jaar verzameld hebben. Wat staat er dan nog op het programma: een tweede laag verf, egaliseren en schilderen van de vloer, de poort behandelen en de keuken installeren. Daarna is het tijd om de meubels te plaatsen, prints op te hangen, … Met de eindstreep in het vizier is het heel motiverend werken, gelukkig kan ik ook op de hulp rekenen van fantastische vrienden.

Een tweetal weken geleden (toen ik in mijn destructieve fase was), vroeg Sofie of ze me mocht fotograferen voor een schoolopdracht over fotografen in hun eigen omgeving. Ik vroeg of het ook “fotograaf die zijn eigen omgeving afbreekt” mocht zijn en dit is het resultaat:

En dan het tweede grote project, een plan waarmee ik al lang rondliep. Tijdens workshops en ontmoetingen met fotografen valt het me vaak op dat het technische aspect van belichting (en het gebruik van losse flitsen) iets is dat de meesten snel onder de knie hebben. Maar een flits kunnen aansturen en de juiste kracht instellen betekent nog niet automatisch dat je een goede belichting hebt. Ik zie vaak mensen die niet goed weten waar ze hun licht moeten zetten, welke modifiers te kiezen, … Ook het gebruik van licht als gereedschap om een verhaal te vertellen, wordt niet altijd optimaal aangewend. Daarom hebben we besloten een DVD op te nemen met de werktitel “Motivational Light”. Er zijn reeds een paar hele goeie How-To video’s op de markt, daarom gaan we ons meer richten op het Why-To, het waarom van bepaalde instellingen. Het wordt de eerste LIME/Bert Stephani DVD en dus weer een heel avontuur.

Hier is alvast een iPhone snapshot van de cast and crew tijdens een shoot in het bos:

Pieter en ik hebben al heel wat tijd en energie gestoken in de planning, het testen en de voorbereidingen op het filmwerk om een kwalitatief product te kunnen garanderen. Onze eerste drie opnamedagen waren hard labeur maar ook dikke fun. We houden jullie zeker op de hoogte van dit project. Indien je zelf vragen hebt waarvan je graag zou willen dat ze in de DVD aan bod komen, stel ze dan in de comments. We kunnen niet garanderen dat elke vraag op de DVD belandt maar we doen ons uiterste best.

Eén van de redenen om ons nieuwe huis met grote studio te kopen was om een alternatief te hebben bij slecht weer. Maar het is niet zomaar een plan B. De studio heeft als voordeel dat je de volledige controle hebt en geeft me de kans om een wat andere weg in te slaan.

Voor mijn commerciële werk, heb ik al behoorlijk wat in de studio gewerkt maar daar gaat het meestal om een afgelijnd idee dat tot leven gebracht moet worden. Daar heb ik het niet moeilijk mee maar echt vanaf nul beginnen vind ik moeilijker. Op locatie sturen de mogelijkheden ter plaatse me meestal in een bepaalde richting maar in de studio moet ik mezelf in een bepaalde richting sturen. Een degelijke studiofoto maken, kan ik wel maar om er een stukje van mezelf in te leggen, een “bert stephani foto” te maken, moet ik hard trainen. Jullie weten vast wel dat ik fotografie als een sport zie en als er bepaalde aspecten zijn van mijn spel die ik minder goed vind, ga ik daar gericht op trainen. Daarom dat ik de komende tijd een aantal testshoots doe in de studio.

Deze keer stelde ik mezelf als doel om de studio in beperkte mate als locatie te gebruiken maar zonder dat de ruimte te prominent aanwezig is. Tegelijkertijd heb ik mezelf verplicht om de opstellingen eenvoudig te houden (max. 2 flitsen, meestal 1). Het Amerikaanse model Kailyka was gewillig slachtoffer van dienst.

De ene foto is ongetwijfeld meer geslaagd dan de andere maar bij dergelijke trainingssessies mag je niet bang zijn om te ver te gaan, vind ik. Je mag ook niet bang zijn om eerlijke feedback te vragen van anderen, dus zijn jullie bij deze uitgenodigd om mijn experimenten te bespreken.

We zijn begonnen met het sanitair. Het doel: 2 toiletten, een urinoir en een wastafel. Budget: zo goedkoop mogelijk maar de bezoekers toch een fijne toilet ervaring bezorgen

Eerste werk: muurtje afsmijten en het hoogteverschil in de vloer achteraan wegwerken.

Dan de binnenmuren:

Vandaag staan de muurtjes er, is de electriciteit geplaatst, de muren opgevoegd, …
Nog te doen: deuren (handig in een toilet), vloer leggen, water, verwarming, afvoer toiletten aansluiten en afwerking.

Het leeuwendeel van het werk wordt gedaan door één man, maar geen gewone. Laat me u voorstellen aan Sven aka ‘Ponette’.

Hij is een aannemer, klusjesman, jager, visser maar bovenal de peter van mijn jongste dochter en al vele jaren één van mijn beste vrienden.

Laat ons dan even een kijkje nemen in de polyvalente studioruimte. Dit is hoe het er aan het begin van de week nog uitzag. De ruimte was opgedeeld in drie stukken. Omdat ik liever één grote ruimte wil, hebben we de binnenmuren uitgeklopt.

Ik wil geen klassieke studioruimte, ik wil liever een soort ‘echte locatie’. En als ik een klassieke studio nodig heb, is het een kwestie van een kwartiertje voor er eentje opgesteld staat. De ruimte is een dikke 110 vierkante meter.
Zo ziet het er uit zonder de muren.

Gezien van de andere kant:

En zo ziet het er uit vanop de eerste verdieping:

Beneden komt er ook een keukentje:

Deze ruimte wordt afgesloten en omgevormd tot een bureau.

Dit is de eerste verdieping. Het dak wordt vervangen en er komen dakramen in. Het linkergedeelte wordt wordt workshopruimte / zitruimte / lounge. Het laagste van de twee verhoogjes zal daar waarschijnlijk ook nog deel van gaan uitmaken. Het hoogste wordt afgesloten om een tweede kantoor te maken.

Op de bovenstaande foto, zie je een deur aan de rechterkant. Die leidt naar de toekomstige make-up ruimte.

Daarachter komt de kleedkamer.

Ik kan niet anders als deze blogpost beëindigen met het bedanken van iedereen die dit mogelijk maakt. Ponette werkt als een zot en doet wonderen met het beperkte budget. Mijn vader en ik zijn het niet altijd eens maar de waarheid is dat het een nachtmerrie zou zijn zonder al zijn planning, opvolging, opzoekingen, … Mijn vrouw en kindjes zijn superhelden om het uit te houden met een soms wat te gestresseerde man/papa. En dan zijn er nog al die vrienden die hier en daar een handje toesteken. Bedankt allemaal, we gaan een stevig feestje bouwen wanneer de studio klaar is.

We wonen hier nu officiëel 2 dagen en tot nu toe loopt alles behoorlijk vlot. De kinderen zijn superblij met hun nieuwe kamers en hun eigen speelkamer. Ik was een beetje bang voor de reactie van de kinderen maar blijkbaar was dat ongegrond.

Ik probeer zo snel mogelijk het normale blogverkeer te herstellen en jullie wat foto’s te tonen van het nieuwe huis. Maar gezien de gigantische berg achterstallig werk, zullen jullie af en toe wat geduld met mij moeten hebben.

Een geweldig dikke merci aan al de fantastische vrienden die vrijwillige slavernij ondergaan hebben om onze droom te realiseren. Fotografen en modellen zijn trouwens geweldige schilders/verhuizers. Jullie hebben een vet feestje van ons te goed, thanks!!!

Zelfs als de dagen 48 uren zouden tellen, zouden ze tegenwoordig te kort zijn. Binnen een week of drie verhuizen we en hoewel we niet meteen structurele verbouwingen doen (die volgen later) is er nog zoveel werk om het nieuwe huis klaar te krijgen. We zullen uit tijdsgebrek dan ook een aantal compromissen moeten sluiten. Zo zou ik liefst alle behangpapier verwijderen, opnieuw behangen en dan schilderen. Maar we gaan dat nu alleen doen voor de kamers waar het behangpapier in slechte staat is. In de andere kamers, gaan we het bij overschilderen houden. We wisten wel dat dit huis een lange termijn project zou worden maar er komt toch altijd meer bij kijken dan je denkt.

Ik probeer ondertussen mijn fotowerk en mails min of meer bij te houden. Het beantwoorden van technische en andere vragen van andere fotografen, zet ik noodgedwongen even ‘on hold’. Als je vragen hebt, mail ze gerust maar je zal een beetje geduld moeten hebben voor ik kan antwoorden, kwestie van prioriteiten.

Ons eisenpakket was behoorlijk uitgebreid en nogal specifiek zodat we de hoop al een beetje opgegeven hadden om bij ons in de buurt iets te vinden dat in onze plannen paste. Het was een bezoekje aan de nieuwe studio van Nancy Verbeke dat ons geholpen heeft om met hernieuwde moed verder te zoeken. De plannen van Fotolocus en de mijne liggen ver uit elkaar. Het was dan ook niet zozeer de studio zelf maar wel Nancy’s lef om haar dromen na te jagen dat me geïnspireerd heeft.
Mijn eigen Nancy heeft me door haar geloof in wat ik doe ook gestimuleerd om de stap te durven zetten. En het is ook dankzij haar bijna dagelijkse speurwerk op immoweb dat we dit huis gevonden hebben.

We hebben het huis ontdekt een tweetal weken voor we op vakantie vertrokken. De timing was niet echt ideaal omdat ik mezelf al een hels schema had opgelegd om zoveel mogelijk achterstallig werk, weg te werken voor de vakantie. En nu kwam daar plots nog heel veel nadenken, overwegen, bespreken en onderhandelen bij. De knoop werd redelijk snel doorgehakt maar dan begon het pas: besprekingen met de bank, boekhouder, architect, mijn ouders, … Gezien de niet geringe investering moest er ook een nieuw businessplan gemaakt worden en dan moet alles nog afgerond worden. De dag voor de vakantie zat ik er fysiek en mentaal helemaal door maar het feit dat het nu allemaal officiëel is, geeft een enorme voldoening.

Nu weten jullie ook waarom ik mijn blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb. Gezien al hetgene wat ons nog te wachten staat op praktisch en administratief vlak, zou het ook best kunnen dat ik de volgende maanden niet altijd op volle kracht kan bloggen. Maar daarna zal het beter worden, VEEEEEL beter.

Ik hou jullie zeker op de hoogte van de vorderingen.

 De belichting is nagenoeg identiek als bij de vorige post alleen heb ik de softbox iets verder van Erika gezet om het licht een tikje harder te maken.

De snoot werd van het haarlichtje gehaald zodat het tegenlicht een groter deel van Erika’s lichaam zou bereiken (ik besef dat er nu lezers jaloers zijn op het flitslicht). Ik heb ook een beetje gespeeld met de intensiteit van het tegenlicht in verhouding tot het hoofdlicht.

Dit zal waarschijnlijk het laatste blogpostje zijn voor deze week want de komende twee dagen ga ik mijn beste vriend uit mijn wilde jaren een handje helpen in zijn huis aan zee. En dit weekend staat er weer een leuke trouwpartij op het programma. Zoals het een echte nerd pro betaamd, ben ik wel bereikbaar via mail en gsm.

Jullie hebben al lang niets meer gehoord van mijn ministudio. Ik vrees dat ik van het gebrek aan plinten, lampen, prints, … een stijlkenmerk zal moeten maken want ik kan maar geen tijd vinden om de details verder af te werken. Zo erg is dat niet want nu kan in nog veranderingen aanbrengen in mijn inrichting. Ik heb al een paar keer geshoot in de ministudio waardoor ik toch nog een beetje twijfel over de indeling.

Een echte studiofotograaf ben ik niet en zal ik waarschijnlijk ook nooit worden. Locaties geven me vaak inspiratie en ik kan er sneller verschillende ideeën realiseren. Gelegenheidsmodellen zijn ook vaak meer op hun gemak in een ‘echte’ omgeving. Maar toch vind ik het wel een uitdaging om iets te creëren vanaf nul in studio. In studio duurt het vaak lang voor je zo’n idee op punt kan zetten (als het al lukt). Omdat ik moeilijk uren kan staan foefelen met mijn materiaal bij een shoot met klanten, vroeg ik Erika om samen wat dingen uit te testen.

We begonnen met een klassieke opstelling waarbij het hoofdlicht komt van een studioflits met medium softbox rechts van de camera. Klassieke opstellingen zijn niet noodzakelijk slecht, zelfs niet voor iemand als ik die het licht steeds opnieuw wil uitvinden. Ik ben van mening dat je je klassiekers moet kennen en tot in de puntjes beheersen voor je verder gaat. Het feit dat een opstelling klassiek en bekend is, wil nog niet zeggen dat je ze beheerst. Het zit ‘m vaak in de details om een goeie belichting te krijgen. In dit geval, was ik het meest tevreden met de softbox op iets minder dan de klassieke 45 graden tov de camera, een beetje boven ooghoogte en naar lichtjes naar beneden gericht. De softbox staat ook iets voor het model.

Om het donkere haar van Erika niet te laten verdwijnen in de zwarte achtergrond, plaatste ik nog een cameraflitsje met snoot achter haar. Meestal plaats ik zo’n haarlichtje tegenover het hoofdlicht want als je het aan dezelfde kant zet, heb je vaak geen balans in je compositie.

Je mag gerust stellen dat Erika een soort muse voor me is. Van haar mag ik grandioos blunderen, vloeken en experimenteren. Wat ik haar ook laat doen, ze doet er steevast nog een schepje bovenop. Ze schudt de origineelste poses en uitdrukkingen uit haar fraaigevormde zelve zonder dat ik er om moet vragen. Een paar vage aanwijzingen zijn voldoende. Het enige gevaar met haar is dat onze filosofische discussies of belachelijke nonsens, het fotograferen soms doen vergeten.

Tot zover de eerder klassieke Erika. De fashiondiva, het partybeest en de bikinibabe hebben jullie nog tegoed.

Je zou kunnen denken dat u links op onderstaande foto een ordinaire heksenbezem ziet staan maar niets is minder waar. Dit is namelijk een gesofistikeerde backgroundgobo die ik tussen de flits en de achtergrond geplaatst heb om een aantal foto’s uit deze post te maken. De backgroundgobo wordt ondersteund door een professionele Elinchrom salontafel.

Een blik op de ministudio onthult mijn nieuwe achtergrondsysteem: een zwart doek uit de uitverkoop, bevestigd met brico-klemmetjes aan mijn kast. In afwachting van een systeem met statieven en een dwarsligger moest het MacGyver systeem echter niet onderdoen.

Let op het lijnenspel (en dan heb ik het niet alleen over mijn ’lijn’) in onderstaande foto, goeie compositie.

Zoals je kan zien ben ik een moderne man, die inspraak van vrouwen moeiteloos tolereert.

Als het moet ga ik voor mijn modellen zelfs nederig liggen op een stoffige straat. Dit was één van de eerste probeersels om iets te doen met het gestreepte lichtpatroon. Later haalden we er een flitsje bij om de achtergrond te kunnen onderbelichten terwijl Sarah juist belicht was zonder storende schaduwen.

Hier ziet u mij aan het werk met de gigantische brugsoftbox waarover ik het in de vorige Sarah-post had. Rechts achter zie je het flitsje staan dat voor het haarlicht zorgt.

Een hele dikke merci, Ake!!!!!!

Ik wou al lang eens experimenteren met het zogenaamde ‘beauty light’. Ik zette mijn studioflits frontaal voor Sarah met de softbox in horizontale positie. Ake hield een wit reflectiescherm onder Sarah’s gezicht. Sarah zelf zorgde voor een rijkelijke variatie aan verleidende en ondeugende blikken. Het enige wat ik nog moest doen, was mijn 1m96 voor het flitsstatief wringen om foto’s te maken door de smalle spleet tussen softbox en reflectiescherm.
Normaal ben ik niet voor frontaal licht, maar in deze opstelling kan het mijn goedkeur wel wegdragen.

Bij bovenstaande foto is de achtergrond de donkergrijze muur van mijn studiootje. Door een (reportage)flitsje op de achtergrond te richten (op halve kracht als ik het me goed herrinner wordt het donkergrijs haast helemaal wit zoals je kan zien op onderstaande foto. Door de flits niet helemaal op de achtergrond te richten, krijg je nog een beetje licht op het haar en de zijkant van het gezicht wat de aflijning tov de achtergrond bevordert.

Om de achtergrond nog iets interessanter te maken, plaatste ik een bos takken (type heksenbezem) tussen de flits en de achtergrond. Mijn studioflits geeft iets warmer licht dan mijn reportageflitsen waardoor het achtergrond licht een beetje (gewenst) blauwig is.

Na het ‘beauty light’ maakten we ook nog wat foto’s met het klassieke Rembrandlicht. Dit wil zeggen dat je hoofdlicht op ongeveer 45 graden geplaatst wordt.

Tijd voor wat meer contrast dan. Een zwarte doek werd met klemmetjes aan mijn kast bevestigd voor een pikzwarte achtergrond. Ik plaatste de softbox recht naast Sarah voor het hoofdlicht. Omdat de schaduwkant toch wat te laten uitkomen tegen de zwarte achtergrond, plaatste ik een reportageflitsje achter Sarah voor een beetje haarlicht.

Softboxen worden bijna altijd voor het model gezet maar door hem een beetje achter het model te plaatsen kan je heel goed lijnen en vormen benadrukken.

Na de korte studiosessie zijn we ook nog op locatie gaan fotograferen, die foto’s krijgen jullie binnenkort. Ondertussen wens ik jullie alvast een goede vrijdag!