Een paar dagen geleden las ik iets dat veel waarheid bevat: “het probleem met toestellen met een goeie batterijcapaciteit is dat je vergeet ze te herladen”. Ik beschouw mezelf niet als een toestel maar mijn batterijcapaciteit is behoorlijk goed. De passie voor de fotografie en de geweldige mensen waarmee ik mag werken, geven me immers zoveel energie. Maar zelfs de beste en grootste batterijen raken uiteindelijk leeg en dat is precies wat er met de mijne gebeurde in de laatste maand voor onze vakantie. Ik had gewoon te lang en te veel gewerkt.

Maar na twee weken onder de Franse zon met mijn gezinnetje is mijn energievoorraad weer helemaal aangevuld. Ik heb haast niet aan fotografie gedacht en maakte in twee weken ongeveer evenveel foto’s als normaal in twee uur. De enige reflexcamera die mee mocht was de 450D maar ongeveer 90% van de foto’s kwamen uit de compactcamera (vaak in de waterdichte behuizing). Normaal heb ik zowat altijd minstens één camera bij de hand maar ik heb echt genoten van het niet krampachtig proberen van alle momenten vast te leggen. We hebben een paar leuke souvenirs aan de leuke vakantie, meer moet dat niet zijn. Hier zijn er alvast een paar:

Mijn doel voor de toekomst is om mijn batterijtjes wat vaker op te laden en tegelijkertijd het memory-effect te vermijden (mijn accu dateert immers nog van voor de komst van de Lithium-Ion batterijen).

Een dikke week geleden nam ik de Australische / Hongkongese fotograaf Michael mee op pad voor een persoonlijke workshop met model Ine. Zelf had ik enkel mijn Ixusje en mijn iPhone op zak toen we de velden in trokken voor een oefening onder de dreigende onweerswolken. Als ik het niet vergeet, maak ik daar dan af en toe eens een achter-de-schermen-beeldje mee.

Terwijl ik op het schermpje van de Ixus keek, herrinnerde ik me plots dat ik ooit eens het plan opgevat had om te proberen een modellenshoot met enkel een compactje te doen. Een hele shoot zat er niet in maar af en toe eens een beeldje meepikken terwijl Ine geduldig voor Michael poseerde, kon wel.

Ik heb het al eerder geschreven (en zal het ongetwijfeld nog doen): werken met beperkingen maakt je een betere fotograaf. Al dat dure materiaal heeft zeker zijn nut, anders zou ik het niet kopen. Maar laat je nooit afremmen omdat je één of ander duur spul niet hbet.

Natuurlijk is het allemaal niet zo scherp als met een reflexcamera en zijn de opties ook veel beperkter dan met een arsenaal lenzen en een koffer vol lichtmateriaal. Maar daar gaat het niet om, het gaat om het gevoel dat in een foto steekt. Toen de onweerswolken echt heel dicht bijkwamen kregen we een donkere dramatische hemel, terwijl Ine nog in het zonlicht stond. Net voor we getrakteerd werden op een douche, nam ik nog snel een foto met het wel zeer zwakke cameraatje van de iPhone (3G). Met de camerabag applicatie (verkrijgbaar in de app store) kon in zelfs een redelijke bewerking maken op de iPhone zelf.

Binnenkort ga ik toch echt eens proberen om dat plan in de praktijk te brengen om een volledige shoot met de Ixus te doen.

Afgelopen weekend wou Kobe nog eens gaan geocachen. Kobe en ik deden dat vroeger behoorlijk vaak maar de laatste jaren is het wat minder. Eén van de redenen is dat we de leukste caches in de buurt al gedaan hebben maar ondertussen zijn er weer een heleboel veelbelovende ’schatten’ bijgekomen.

Daarom ging ik met Maya en Kobe op pad voor een wandeling tussen de velden vlakbij ons nieuwe huis. Het was een echte openbaring hoe mooi deze streek wel is. Nooit geweten dat er hier zoveel leuke wandel- en fietspaden liepen.
Iets wat ik echt miste in onze vorige huis was een beetje ademruimte in de omgeving. ’s Avonds maak ik vaak nog een wandelingetje wanneer de kindjes in hun bed liggen. Dat helpt me om mijn hoofd even leeg te maken maar in een drukke omgeving is die therapie niet zo doeltreffend. Hier zal ik waarschijnlijk een veel helderder kopje kunnen halen.

Mijn hand-GPS moet nog in een of andere onuitgepakte verhuisdoos zitten, dus zou de iPhone ons de weg moeten wijzen. De beperkingen van de nochtans behoorlijk prijzige geocaching app zorgden ervoor dat we ons einddoel niet konder bereiken maar dat kon ons niet veel schelen. Kobe en Maya amuseerden zich te pletter door in de bevroren tractorsporen te lopen en ik genoot van het spel van de kids en van het landschap.

Ik heb slechts enkele snapshots gemaakt met mijn compactje maar ondanks het feit dat landschapsfotografie niet meteen mijn sterkste punt is, kom ik hier zeker terug met wat meer materiaal en een statief.

We zijn slechts een paar uurtjes van weg geweest maar toen ik thuis kwam was ik helemaal ontspannen. Mijn doel voor 2009 en de rest van mijn leven is om meer van dit soort kleine momentjes van intens geluk te ervaren.

Veel van de e-mails die ik krijg van fotografen beginnen met “Ik heb slechts … ” Meestal gevolgd door het typenummer van een entry level reflexcamera en een lens of 2. Wel, ik ben zelf ook begonnen met “Ik heb slechts …”

Sommige van de grootste uitvindingen en vele smakelijke gerechten, ontstonden in tijden van oorlog. Tijden waarin de mensen beperkte middelen hadden en verplicht waren om hun creativiteit te gebruiken om te overleven. Er is de creativiteit op esthetisch vlak maar er is ook de creativiteit om te improviseren met wat je tot je beschikking hebt. Ik geloof dat fotografen beide soorten creativiteit nodig hebben.

Een beperkte hoeveelheid materiaal mag je niet tegenhouden om een betere fotograaf te worden. Een professionele fotograaf moet op een grote shoot natuurlijk niet komen opdagen met enkel een Holga maar in je traject om een betere fotograaf te worden zullen die beperkingen je verplichten om snel te denken en creatief te zijn met wat je hebt. Ik garandeer je dat dit ervaringen vroeg of laat van pas zullen komen.

Een paar weken geleden sprak ik met een gemotiveerde amateurfotograaf die beweerde dat het onmogelijk is om goeie foto’s te maken op een fuif zonder een grote tas vol duur materiaal. Zo’n uitspraak brengt meteen het snel uitgedaagde kind in mijn boven en ik kon het dan ook niet laten om een poging te wagen zijn ongelijk te bewijzen door wat met mijn compactje te spelen op een coole fuif. Hoge iso’s zijn zo goed als onbruikbaar op die dingen en ik kon ook geen gebruik maken van losse flitsen … of wacht eens even … De DJ had een stroboscoop meegebracht en dat is toch ook een soort flits. Meestal zijn die dingen op één of andere manier verbonden met het geluid zodat ze flitsen op het ritme van de muziek. En zelfs als een stroboscoop manueel bediend wordt, zal diegene die het knopje bedient waarschijnlijk beïnvloed worden door de muziek. Ik nam even de tijd en ontdekte al snel een patroon in het flitsritme en probeerde tegelijkertijd het ritme van de muziek aan te voelen. Ik ontdekte een steeds terugkerende dubbele flits op een bepaald punt in het ritme. Ik kon mijn Ixusje overtuigen om een sluitertijd van 1 seconde te gebruiken. Dat is lang genoeg om een flits te vatten waarvan je weet dat ze op een bepaald punt in het ritme zal afgaan. Eerst probeerde ik om enkel de tweede flits te vatten maar na een paar happy mistakes zag ik dat het beeld nog beter werkte als ik de twee opeenvolgende flitsen in één foto kon krijgen.

Had ik betere beelden kunnen maken, mocht ik al mijn materiaal bij gehad hebben? Waarschijnlijk wel en ik zou zeker en vast MEER goeie beelden gemaakt hebben. Maar dat is niet het punt hier. Ik was niet ingehuurd om een reportage te maken van deze fuif (integendeel, mijn bierverbruik heeft behoorlijk bijgedragen tot de winst van de organisatoren). Ik had dus geen enkele fotografische verplichtingen. Ik doe dit vaak: gewoon er op uit trekken met beperkt materiaal (en liefst nog materiaal dat als ongeschikt beschouwd kan worden voor de gelegenheid). Het is altijd interessant om te zien wat je er uit kan halen, je leert er bijna altijd iets uit. De volgende keer dat ik al mijn materiaal ter beschikking heb om een fuif te fotograferen, kan het best zijn dat ik een losse flits plaats in een gelijkaardige positie als de stroboscoop. Waarschijnlijk probeer ik zelf de flits manueel twee keer te laten afgaan om te zien wat ik daarmee krijg. Zonder het experiment met mijn compactje, zou dat waarschijnlijk nooit in me opgekomen zijn.

BEPERKT MATERIAAL IS GEEN PROBLEEM, HET IS EEN VOORDEEL!!

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

De jaarlijkse zomervakantie zit er weeral op. De 10 dagen op Mallorca zijn voorbijgevlogen. Reizen met drie kleine kinderen is niet altijd evident en het heeft een dag of twee geduurd eer ik de vermoeidheid van de vorige zware weken van me af kon zetten en mijn normale portie engelengeduld weer kon opbrengen. Ik zal niet beweren dat ik fysiek uitgerust teruggekomen ben, maar het heeft me goed gedaan om me weer eens wat meer met mijn supergezinnetje bezig te houden.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.

Kobe en ik zijn er vorige week twee dagen tussenuit getrokken. Mannen onder elkaar, weet je wel. Kobe sprak al een tijdje over te gaan vissen maar mijn kennis daarvan is eerder beperkt. Ik weet nog wel de laatste keer die keer dat ik als ventje van een jaar of 10 mijn spiksplinternieuwe werphengel ging uittesten. Het duurde toen niet lang voor ik stevig beet had. Aan het geruk te voelen moest ik wel een reuzekarper aan mijn haak hebben hangen. Na een heroische strijd nam de druk op de lijn af en kon ik ze binnenhalen. Het duurde even voor ik doorhad dat er een eend naar me toe zwom … achterwaarts.

Je zal begrijpen waarom ik deze keer vertrouwde op de ervaring en kennis van Sven aka Ponette. Niet dat het veel uitgehaald heeft want we konden zelfs geen kikkervisje vangen maar het avontuur was er niet minder door. Hoewel onze visstek perfect te voet bereikbaar was, leende Sven een oude Suzuki terreinwagen om ons via de slechtste wegen tot aan het water te brengen. Uiteraard vond Kobe dit geweldig. Het plan was om na het vissen te gaan barbecuen en overnachten op het strand maar het had heel wat voeten in de aarde om Kobe ervan te overtuigen dat dit nu ook weer niet zo heel erg verschrikkelijk illegaal is. Maar eenmaal hij de zee gezien had en hij hout mocht gaan zoeken voor een vuurtje, waren zijn twijfels meteen verdwenen.

De volgende dag deden we het wat rustiger aan: spek met eieren, verse koffie, een verlaten strand, een goeie vriend en een dolgelukkige zoon zijn de perfecte ingrediënten voor een moment van puur geluk. Dit moet ik toch terug meer beginnen te doen.

Hier is een slideshowke. Ik had enkel mijn Ixusje mee en heb voor mijn doen verrassend weinig gefotografeerd.

Op basis van mijn recente blogfrequentie zou je kunnen denken dat ik al ergens met een coctail in de hand onder een palmboom lig. Niks is minder waar. Ik heb de afgelopen twee weken meer foto’s gemaakt dan ooit tevoren tijden zo’n periode. Niet veel tijd om te bloggen dus. Bovendien zat er heel wat corporate werk bij en dat kan/mag ik niet altijd hier laten zien.

Het zal nog een heksentoer worden om mijn lijvige to do-lijstje tegen de familievakantie afgewerkt te krijgen. Maar toch geniet ik nu al af en toe een beetje van de vakantie. We hebben/willen niet altijd opvang voor Kobe en Maya, dus koppel ik het nuttige aan het aangename en spendeer ik quality time met de twee groten.

Kobe en Maya wilden persé gaan kamperen. Organisatorisch zat een tripje naar de Ardennen of Zeeland er niet in, daarom zochten we een kampeerplek dichter bij huis … in onze eigen tuin. De stemming was zeer uitgelaten.

Uiteindelijk vielen ze uitgeput in slaap. Ook ik kon mijn ogen niet lang meer open houden.

Kobe en Maya vonden het geweldig en om eerlijk te zijn … ik ook. Hoewel ik het minder vaak doe als vroeger vind ik het heerlijk om in een tent te slapen.

Ik krijg vaak mails van mensen die vragen hoe ze een betere fotograaf kunnen worden. Als ik dan antwoord dat veel oefenen toch steeds de sleutel is, krijg ik vaak het horen “jamaar, daar heb ik geen tijd voor”.

Slecht nieuws voor diegenen die een excuus zoeken voor het ter plaatse blijven trappelen maar goed nieuws voor wie wil: IEDEREEN HEEFT TIJD OM TE FOTOGRAFEREN. Misschien kan je die fotoshoot met Naomi Campbell niet meteen in je agenda gepland krijgen of is het even wachten tot je weer een een giraf voor je lens krijgt maar alles is beter dan niet te fotograferen.

Zo zat ik gisteren op de E19 in een verschrikkelijke plensbui. Stapvoets verkeer was het enige wat mogelijk was en … fotograferen. Daarom heb ik (bijna) altijd minstens mijn ixus bij.

Je hoort me niet zeggen dat deze foto’s meesterwerken zijn, verre van. Ik zou ze zelfs niet posten mochten ze niet de aanleiding tot deze post geweest zijn. Maar vele van de foto’s die ik zo maak, oefenen vroeg of laat een invloed uit op mijn ‘echte’ werk.

Heb je toch geen camera bij of laten de omstandigheden het fotograferen niet toe, geen paniek! Maak kennis met wat ik ‘mentale fotografie’ noem, fotograferen in je fantasie. Je ziet een lichtinval, een achtergrond, een compositie, … en je probeert je voor te stellen hoe je dit zou moeten fotograferen. Het kan onnozel klinken maar ik weet dat ik door veel ‘mentaal’ te fotograferen reflexen ontwikkeld heb. Bepaalde handelingen, bedenkingen en technische oplossingen heb ik al zo vaak in mijn hoofd gedaan, dat ik er niet meer over moet nadenken. Uiteraard moet je mentale fotografie combineren met echte fotografie maar geef het zeker eens een kans.

Tenslotte doe ik een serieuze bijdrage aan het verhogen van de levenskwaliteit door het promoten van tussen-de-soep-en-de-patatten-fotografie en mentale fotografie. Want als beoefenaar van deze disciplines verdwijnen plots heel wat van de dagelijkse ergernissen. In plaats van je in de file te ergeren, probeer je een grappige foto te maken van de neuspeuteraar naast je of je zoekt leuke locaties in het voorbijkruipende landschap. Terwijl je in het gemeentehuis je beurt afwacht, verzin je een gepaste belichting voor het knappe mieke/ventje dat tegenover je zit. De mogelijkheden zijn eindeloos, probeer maar eens!

De paasvakantie zit er bijna op en ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet kwaad voor ben. De combinatie werk en 3 kinderen in huis is niet altijd even handig. Maya en Noa zijn sowieso al niet van de gemakkelijksten en zelfs Kobe begint af en toe rebelse trekjes te vertonen. Bovendien zitten Kobe en Maya in een fase (en laat ons hopen dat het slechts een fase is) waarin ze voortdurend ruzie maken. Vorige week was Nancy ook thuis en ook opa en oma hebben hun bijdrage geleverd maar ik ben toch behoorlijk uitgeput van de voorbije twee weken.

Het is niet eenvoudig om te brullen als de Hulk, te bemiddelen als Koffie Annan en te verzoenen als moeder Theresa. Als het me allemaal een beetje teveel werd, begon ik dan maar wat te fotograferen als Bert Stephani.

Een paar willekeurige paasvakantiebeeldjes.

Een indoor speeltuin met verkeerspark staat garant voor enkele minuten rust (voor de papa’s toch). Buiten het vaststellen van een paar zware ongevallen en wat gevis, hadden Jean en ik toch tijd voor een babbeltje.

Er kon zelfs nog een testje met een scheve lens af.

Zeer onverwachts, kregen we zelfs nog wat sneeuwpret.

Een uurtje zonder ruzie dankzij een bezoekje aan de Zaventemse markt.

Ook in het bad bleven de discussies relatief beperkt, waardoor ik de kinderen er zo lang in heb laten zitten dat ik ze achteraf even moest strijken.

Noa kan geweldig lachen.

Helaas kan ze ook hartverscheurend wenen als het haar niet aan staat.

Ik had Kobe en Maya al een tijdje een deftige duikbril beloofd en sinds vorig weekend zijn ze perfect uitgeruste duikers.

Zelf zocht ik al heel lang een excuus om een geschikte compacte camera met stevige onderwaterbehuizing te kopen. Dat deftig excuus heb ik nog altijd niet gevonden maar de Ixus en de WP-DC17 behuizing wel.

Dat alles en nog veel meer was superplezant maar ik ben toch ook wel blij dat het hier volgende week wat rustiger gaat zijn en ik mijn achterstallige werk kan inhalen.