Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.

50/50 is een persoonlijk project waarin ik de komende 50 dagen de wereld om me heen ga fotograferen met enkel een 50mm lens.

Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door de mensen van het Amerikaans tijdschrift Popular Photography gevraagd of ze een foto van me mochten gebruiken. Een week later besloten ze zelfs om die op de cover te plaatsen.

De foto maakte ik twee jaar geleden toen Maya voor het eerst naar school zou gaan als bedankje voor de verzorgsters in de kinderkribbe. Sindsdien staat de foto ook op Flickr en dat is waar de foto redacteurs van Popular Photography ‘m vonden.

Een paar dagen geleden las ik iets dat veel waarheid bevat: “het probleem met toestellen met een goeie batterijcapaciteit is dat je vergeet ze te herladen”. Ik beschouw mezelf niet als een toestel maar mijn batterijcapaciteit is behoorlijk goed. De passie voor de fotografie en de geweldige mensen waarmee ik mag werken, geven me immers zoveel energie. Maar zelfs de beste en grootste batterijen raken uiteindelijk leeg en dat is precies wat er met de mijne gebeurde in de laatste maand voor onze vakantie. Ik had gewoon te lang en te veel gewerkt.

Maar na twee weken onder de Franse zon met mijn gezinnetje is mijn energievoorraad weer helemaal aangevuld. Ik heb haast niet aan fotografie gedacht en maakte in twee weken ongeveer evenveel foto’s als normaal in twee uur. De enige reflexcamera die mee mocht was de 450D maar ongeveer 90% van de foto’s kwamen uit de compactcamera (vaak in de waterdichte behuizing). Normaal heb ik zowat altijd minstens één camera bij de hand maar ik heb echt genoten van het niet krampachtig proberen van alle momenten vast te leggen. We hebben een paar leuke souvenirs aan de leuke vakantie, meer moet dat niet zijn. Hier zijn er alvast een paar:

Mijn doel voor de toekomst is om mijn batterijtjes wat vaker op te laden en tegelijkertijd het memory-effect te vermijden (mijn accu dateert immers nog van voor de komst van de Lithium-Ion batterijen).

Nu ik zo toch al een paar jaartjes bezig ben als fotograaf, zie ik meer en meer mensen terug die ik al eens gefotografeerd heb. Vooral bij kinderen is het heel leuk om hen na een tijdje weer voor de lens te krijgen omdat ze zoveel groter geworden zijn. Tess, het dochtertje van mijn voormalige basketbal coach fotografeerde ik de eerste keer toen ze amper een jaar was en een jaartje later kreeg ik ze nog eens voor mijn lens. Ondertussen is ze een jongedame die de drie-en-half al lang voorbij is. Het doel van de shoot was een eenvoudige familiefoto, maar Tess en haar neefjes hadden nog zin om me een beetje te helpen bij wat experimentjes in de studio.

Ik vind dat kinderen moeten kunnen bewegen en dat de fotograaf daarop snel moet kunnen inspelen. Daarom begon ik te experimenteren met een eenvoudige setup: slechts één studioflits met medium softbox.

Voor de laatste twee foto’s gingen de gordijntjes van mijn dakvensters open om het flitslicht te combineren met invallend zonlicht.

Ik ben geen lollie-afpakker en probeer de kinderen voor mijn camera een plezante shoot te geven, maar onderstaande foto is misschien toch mijn favoriet van de reeks.

Maya is gisteren vier geworden en daar hoorde natuurlijk een familiefeestje bij.
Aanvankelijk was het feestbeest een beetje overweldigd door al die aandacht en de cadeautjes. Maar het duurde niet lang voor ze zich met hulp van haar grote broer als een hongerige wolvin op de cadeautjes stortte.

Van peter Tijl, kreeg ze een babypop die lacht, huilt en boert als een echte baby. Merci Tijl, maar we hebben eigenlijk the real deal al in huis

Vannacht kroop Maya iets na middernacht bij ons in bed met die pop. De pop heeft ons minstens een half uur uit onze slaap gehouden en we vonden geen schakelaar om ze af te zetten (dat maakt ze wel heel ‘net echt’). Uiteindelijk hebben we ze gewoon in een andere kamer moeten leggen.

Maya was als grote fan ook heel blij met haar Mega Mindy pak.

De kaarsjes voor op verjaardagstaarten moeten nog in één of andere niet uitgepakte verhuisdoos zitten, dus moesten we ons behelpen met theelichtjes.

Nog een Mega Maya beeld, dit keer met het bijhorende masker.

Noa was behoorlijk jaloers en maakte van een paar seconden onoplettendheid van Maya gebruik om het masker ook eens te proberen.

Gelukkige verjaardag, mijn lieve kleine prinses!!

Geen tijd voor uitgebreide teksten, dan maar snel een paar fotootjes van een kids shoot met de geweldig expressieve Yander:

En nu nog snel wat mails beantwoorden voor we weer gaan schilderen.

Nu mijn actieve basketcarrière erop zit en de verplichtingen om elke week te gaan trainen en te spelen weggevallen zijn, heb ik plots een paar uurtjes extra vrije tijd. En die tijd wordt ingevuld door … jawel … verplichtingen om elke week te trainen en spelen. Niet van mij maar van Kobe die een paar weken geleden zijn voetbalcarrière begon bij kvwz. Zijn eerste match heb ik helaas moeten missen wegens een reeds lang geboekte opdracht maar afgelopen zaterdag was ik van de partij voor zijn tweede wedstrijd.

Zelf heb ik niet echt veel met voetbal. Op café met vrienden durf ik occasioneel wel eens een grote wedstrijd bekijken maar een echte fan ben ik nooit geweest. Ik had/heb dan ook geen enkel idee van hoe het er in dat voetbal aan toe gaat, gelukkig kan ik rekenen op de goede raad van enkele andere voetbalvaders.
Wat ik leuk vind is dat dat voetbal zo volks is. Alle klassen en kleuren zijn vertegenwoordigd zonder dat het geforceerd multicultureel is. Die gastjes spelen ook nog echt voor de fun: een matchke 5 tegen 5, de trainers lopen mee op het veld en zoveel vervangingen als ze willen. Na de match doen ze nog een reeksje vrijschoppen zodat iedereen minstens eens naar het doel heeft kunnen trappen.

Wat ik minder leuk vind is dat de prototype eikels van voetbalvaders (en -moeders) blijkbaar nog steeds niet uitgestorven zijn. Kinderen van 5 jaar uitmaken en bedreigen met lijfstraffen is nu niet meteen mijn idee van goed ouderschap. Gelukkig zijn die barbaren ver in de minderheid en is het merendeel van de ouders daar om zijn eigen kind, ploeggenoten en tegenstanders aan te moedigen.

Kobe heeft zelf gevraagd om doelman te zijn en volgens de locale kenners doet hij het best goed. Van mij moet hij binnen 50 jaar geen eigen televisiereeks hebben waarin ik dan ‘den bompa’ kan spelen, als hij zich maar amuseert.

Ik amuseer mij in elk geval ook door het spektakel gade te slaan en te proberen er een paar bruikbare beeldjes van te maken. Dat sportfotografie een vak apart is, wist ik al. Maar ik vind het altijd leuk om eens wat technieken uit een andere tak van de fotografie uit te proberen.
De 70-200 is mijn langste lens maar dat is in de meeste gevallen veel te kort voor voetbalfotografie. Iets als een vaste 400mm is net iets te duur om alleen daarvoor te kopen, dus kreeg mijn 70-200 een penisverlenging met de Canon 2x extender. Die zorgt ervoor dat mijn 70-200 op relatief goedkope wijze een 140-400 wordt. Daarvoor moet je dan wel een beetje beeldkwaliteit en twee stops opofferen (de f/2.8 wordt een f/5.6). Ik was een beetje bang voor het kwaliteitsverlies maar eigenlijk valt dat nog heel goed mee. Met wat extra contrast in lightroom, zijn de beelden dik in orde. Mocht ik een 400mm regelmatig nodig hebben om den brode, zou ik voor een andere oplossing gaan maar voor occassioneel gebruik is deze setup meer dan goed genoeg.

Kobe was na de eerste wedstrijd een beetje ontgoocheld dat ze verloren hadden (2-3) maar dat gevoel werd snel weggeveegd door de tweede match te winnen met een droge 0-11.

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

De jaarlijkse zomervakantie zit er weeral op. De 10 dagen op Mallorca zijn voorbijgevlogen. Reizen met drie kleine kinderen is niet altijd evident en het heeft een dag of twee geduurd eer ik de vermoeidheid van de vorige zware weken van me af kon zetten en mijn normale portie engelengeduld weer kon opbrengen. Ik zal niet beweren dat ik fysiek uitgerust teruggekomen ben, maar het heeft me goed gedaan om me weer eens wat meer met mijn supergezinnetje bezig te houden.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.