Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.
Voor velen is werken op locatie een nachtmerrie omdat er zoveel factoren zijn waarmee je rekening moet houden. Zelf zie ik het anders: een locatie biedt altijd een hoop mogelijkheden en inspireert me. Nu de warme maanden helaas bijna voorbij zijn wordt de kans weer groter buiten shooten geen optie is en niet elke klant heeft genoeg ruimte binnen om vlot te fotograferen.
Eén van de redenen om ons nieuwe huis met grote studio te kopen was om een alternatief te hebben bij slecht weer. Maar het is niet zomaar een plan B. De studio heeft als voordeel dat je de volledige controle hebt en geeft me de kans om een wat andere weg in te slaan.
Voor mijn commerciële werk, heb ik al behoorlijk wat in de studio gewerkt maar daar gaat het meestal om een afgelijnd idee dat tot leven gebracht moet worden. Daar heb ik het niet moeilijk mee maar echt vanaf nul beginnen vind ik moeilijker. Op locatie sturen de mogelijkheden ter plaatse me meestal in een bepaalde richting maar in de studio moet ik mezelf in een bepaalde richting sturen. Een degelijke studiofoto maken, kan ik wel maar om er een stukje van mezelf in te leggen, een “bert stephani foto” te maken, moet ik hard trainen. Jullie weten vast wel dat ik fotografie als een sport zie en als er bepaalde aspecten zijn van mijn spel die ik minder goed vind, ga ik daar gericht op trainen. Daarom dat ik de komende tijd een aantal testshoots doe in de studio.
Deze keer stelde ik mezelf als doel om de studio in beperkte mate als locatie te gebruiken maar zonder dat de ruimte te prominent aanwezig is. Tegelijkertijd heb ik mezelf verplicht om de opstellingen eenvoudig te houden (max. 2 flitsen, meestal 1). Het Amerikaanse model Kailyka was gewillig slachtoffer van dienst.
De ene foto is ongetwijfeld meer geslaagd dan de andere maar bij dergelijke trainingssessies mag je niet bang zijn om te ver te gaan, vind ik. Je mag ook niet bang zijn om eerlijke feedback te vragen van anderen, dus zijn jullie bij deze uitgenodigd om mijn experimenten te bespreken.
Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.
Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.
Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.
De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.
Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.
De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.
Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.
Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.
Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.
In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.
Hier is een setup snapshot met de iPhone.
Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.
Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.
In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.
Vorige week twitterde ik dat ik onderweg was naar Blankenberge om een locatie te scouten. Sylviane zag dat bericht op Facebook (mijn Twitter status wordt automatisch ook op Facebook geplaatst). Aangezien Sylviane behoorlijk dicht bij de te scouten locatie woont en een beetje tijd vrij had, vroeg ze of ik zin had in een korte geïmproviseerde shoot.
Sylviane is het soort vrouw dat enkel wat water in haar gezicht moet plensen om er beter uit te zien dan de meeste mensen na 3 uur quality time met een getalenteerde visagiste. Ze kwam dan ook reeds de parking opgereden toen ik net gedaan had met mijn locatiescouting. We wandelden 200 meter verder en begonnen te shooten.
Ik had slechts één camera, een 24-70 lens en een flits in mijn cameratas (ik kwam tenslotte alleen om een locatie te scouten). In de koffer van mijn wagen vond ik ook nog een California Sunbounce Mini. Gewoonlijk sleur ik heel wat meer materiaal mee en zou ik waarschijnlijk met mijn losse flitsen aan de slag gegaan zijn in deze omstandigheden. Maar ik vind het ook altijd wel een uitdaging om met minder materiaal te werken.
Diezelfde dag had ik nog een video bekeken die me deed beseffen dat ik een bepaalde belichtingstechniek dringend nog eens wat meer moest uittesten. En dankzij deze geïmproviseerde shoot, kreeg ik daar de kans toe voor ik het weer zou vergeten. Het werkte trouwens behoorlijk goed, ik zal er later nog wel eens wat meer over vertellen wanneer ik wat meer didactisch materiaal heb.
Sylviane is natuurlijk een mooie vrouw en een uitermate goed model. Het is moeilijk om GEEN goeie foto ’s van haar te maken. Maar wat ik nog het meest appreciëer is dat ze even gepassioneerd is door haar job als ik door de mijne. Tot nu toe hebben we slechts drie korte geïmproviseerde shootes samen gedaan. We moeten eens werken maken van een grote shoot.
Het voelde ook fijn om eens even puur voor het plezier te fotograferen, ook al was het dan maar een half uurtje.
Ik kreeg een hele berg emails van mensen die het spijtig vonden dat ze er niet bij konden zijn op de Eos Discovery Days. Er zijn ongetwijfeld ook een aantal mensen die mijn snelle presentatie nog eens op het gemak willen nalezen of mensen die niks verstaan hebben van mijn eigenzinnige interpretatie van de Franse taal. Daarom ga ik proberen of ik even proberen mijn gebrabbel om te zetten in een leesbare tekst.
Laat ons beginnen met het “natuurlijk” licht gedeelte. Omdat we geen echt venster met natuurlijk licht in de studio hadden, leenden we van de vriendelijke mensen van Hotz een Broncolor generator met flitskop en een gigantische beauty dish. Dit is in wezen gewoon een bron van zacht doch min of meer gericht licht, net zoals een venster. Ik heb enkel het instellicht van de flits gebruikts om te tonen hoe je vergelijkbare resultaten kan halen met natuurlijk licht en een beperkte hoeveelheid fotomateriaal.
Ik had eender welke digitale reflexcamera kunnen gebruiken om deze foto’s te maken. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de fonkelnieuwe 5D mk II te gebruiken maar aangezien Canon voor dit event maar over één enkel exemplaar kon beschikken zou het monopoliseren daarvan het risico inhouden dat ik gelyncht werd door al die mensen die de 5D mkII even in hun handen wilden houden. Om te tonen dat dit soort portretten niet alleen mogelijk is met professionele camera’s en body’s besloot ik te schieten met de 50D. Dankzij de WiFi grip voor de 50D konden we op het grote scherm de beelden tonen binnen enkele seconden nadat ze gemaakt waren.
Ik heb ook nogmaals de liefde verklaard aan de 50mm lenzen als één van mijn favoriete portret lenzen. De meeste fabrikanten hebben daarvan betaalbare tot spotgoedkope versies van in hun gamma. En het zijn allemaal fantastische portretlezen (zeker op crop camera’s). Ik gebruik graag een groot diafragma voor portretfotografie omdat je daarmee een kleine scherptediepte krijgt. Door scherp te stellen op het oog dat het dichtst bij de camera is, wordt het oog van de kijker meteen naar de essentie van de foto geleid. Bovendien krijgt de huid daardoor een gratis schoonheidsbehandeling omdat het grootste deel ervan lichtjes onscherp is.
De achtergrond wordt door de beperkte scherptediepte meestal zo onscherp dat het makkelijk wordt om storende elementen te camoufleren.
Het gebruik van lenzen vanaf 50mm vermijdt ook vervorming van de natuurlijke proporties and beperkt de kijkhoek waardoor je makkelijker een geschikte achtergrond vindt.
Een goed en veilig startpunt op gebied van belichting is een grote lichtbron (omdat die voor zacht vleiend licht zorgt) in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera. Ik plaats de lichtbron liefst een beetje boven ooghoogte. Als je een raam als lichtbron gebruikt kan je je lichtbron uiteraard niet verplaatsen tenzij je ervaring hebt in de bouwsector, maar je kan natuurlijk wel je camera en je model zo positioneren dat het licht vanuit de gewenste hoek komt.
Deze belichting geeft je een mooi omgekeerd driehoekje van licht onder het oog aan de schaduwkant van je onderwerp. Dit leerde ik lang geleden van een goeie vriend en ik heb ondertussen geleerd dat dit magisch driehoekje vaak het geheim is dat van een goeie foto, een hele goeie foto maakt. Als je foto’s gaat bestuderen (van jezelf of anderen) vind je waarschijnlijk heel wat van die driehoekjes.
Nog een magisch driehoekje (werkt trouwens zowel bij hard als zacht licht)
Deze tips zijn in geen geval arbitraire regels maar deze manier om snel een vleiend portret te maken is ongetwijfeld een belangrijke techniek in je fotografische gereedschapskist.
Eén van de volgende dagen schrijf ik nog iets over wat ik deed met flits op en af de camera.
De eerste dag van workshops/demo’s geven op de Canon Eos Discovery Days zit erop. In ‘t begin voelde het een beetje vreemd om voor zo’n talrijk en divers publiek te staan. De beperkte beschikbare tijd en het feit dat ik in het Nederlands EN het Frans moest praten, maakten de uitdaging nog groter. Maar ik heb me in elk geval geweldig geamuseerd. Ik ben uitgeput maar vond het heerlijk om zoveel toffe mensen te ontmoeten.
Ik ben te moe om een heel epistel te schrijven en ik ben mijn CF-kaartje in Anderlecht vergeten. Maar hier is toch een snel fotootje van tijdens één van de demo’s.
Aan het eind van de lange dag, wanneer de meeste mensen alweer naar huis waren, kon ik niet weerstaan aan de mogelijkheid om een portretje te maken met de natte droom van elke portretfotograaf met een mensenfobie, de 800mm f/5.6 L IS. Ik heb enkel een 580EX II flits gebruikt met een parapluutje (links van de camera). De sluitertijd heb ik laten zakken tot 1/25ste om wat licht op de achtergrond te krijgen. Mannekes toch, wat een lens, bij mijn eerste poging lukte het me zelfs niet om Erika te vinden met dat ding. Ik moet ook minstens 3 kilo kwijtgeraakt zijn enkel en alleen van enkele keren over-en-weer te lopen om mijn flits bij te stellen.
En nu kruip ik in mijn nest want morgen is weer een nieuwe Eos Discovery Day.
Veel tijd om te bloggen is er niet maar laat ik jullie toch maar even een voorsmaakje geven van de shoot van eergisteren voor een nieuw (en veel te groot) project. Ondanks de tijdsnood heeft het me toch enorm deugd gedaan om nog eens een heel relaxte shoot te doen met Erika, mijn favoriete model en prettig gestoorde vriendin. Dit is nog niet de definitieve versie van de foto, gewoon hoe hij uit Lightroom rolde.
Zelfs als de dagen 48 uren zouden tellen, zouden ze tegenwoordig te kort zijn. Binnen een week of drie verhuizen we en hoewel we niet meteen structurele verbouwingen doen (die volgen later) is er nog zoveel werk om het nieuwe huis klaar te krijgen. We zullen uit tijdsgebrek dan ook een aantal compromissen moeten sluiten. Zo zou ik liefst alle behangpapier verwijderen, opnieuw behangen en dan schilderen. Maar we gaan dat nu alleen doen voor de kamers waar het behangpapier in slechte staat is. In de andere kamers, gaan we het bij overschilderen houden. We wisten wel dat dit huis een lange termijn project zou worden maar er komt toch altijd meer bij kijken dan je denkt.
Ik probeer ondertussen mijn fotowerk en mails min of meer bij te houden. Het beantwoorden van technische en andere vragen van andere fotografen, zet ik noodgedwongen even ‘on hold’. Als je vragen hebt, mail ze gerust maar je zal een beetje geduld moeten hebben voor ik kan antwoorden, kwestie van prioriteiten.
Toch nog even schetsen hoe dit filmpje tot stand kwam. Dit berichtje (maar dan op mijn Engelstalige blog) werd opgemerkt door de mensen van California Sunbounce. Hoewel ik het filmpje van Michael Grecco de moeite vond, kon ik het onmogelijk catalogeren als zijnde ‘Guerilla shooting’. Peter Geller van Sunbounce stelde mij voor om dan maar eens te tonen wat guerilla shooting dan wel is. Dergelijke uitdagingen inspireren me wel en daarom trok ik samen met Jean (die nu ook een blog heeft) op pad. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige videohulp van Didier.
En hier volgen een aantal van mijn foto’s:
Een gigantisch dikke merci aan iedereen die aan dit filmpje meegewerkt heeft.
