Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Daarom ging ik met Maya en Kobe op pad voor een wandeling tussen de velden vlakbij ons nieuwe huis. Het was een echte openbaring hoe mooi deze streek wel is. Nooit geweten dat er hier zoveel leuke wandel- en fietspaden liepen.
Iets wat ik echt miste in onze vorige huis was een beetje ademruimte in de omgeving. ’s Avonds maak ik vaak nog een wandelingetje wanneer de kindjes in hun bed liggen. Dat helpt me om mijn hoofd even leeg te maken maar in een drukke omgeving is die therapie niet zo doeltreffend. Hier zal ik waarschijnlijk een veel helderder kopje kunnen halen.

Mijn hand-GPS moet nog in een of andere onuitgepakte verhuisdoos zitten, dus zou de iPhone ons de weg moeten wijzen. De beperkingen van de nochtans behoorlijk prijzige geocaching app zorgden ervoor dat we ons einddoel niet konder bereiken maar dat kon ons niet veel schelen. Kobe en Maya amuseerden zich te pletter door in de bevroren tractorsporen te lopen en ik genoot van het spel van de kids en van het landschap.

Ik heb slechts enkele snapshots gemaakt met mijn compactje maar ondanks het feit dat landschapsfotografie niet meteen mijn sterkste punt is, kom ik hier zeker terug met wat meer materiaal en een statief.

We zijn slechts een paar uurtjes van weg geweest maar toen ik thuis kwam was ik helemaal ontspannen. Mijn doel voor 2009 en de rest van mijn leven is om meer van dit soort kleine momentjes van intens geluk te ervaren.

Helaas had ik enkele afspraken op de beurs waardoor ik niet samen met de rest rustig al de hallen kon doorslenteren.

Mijn eerste stop was bij California Sunbounce waar ik hartelijk onthaald werd door de Peter, de big chief. Hij had me een tijd geleden gevraagd of ik eens een Sunbounce wou uittesten. Uiteraard was ik op dat aanbod ingegaan en heb daar ook een filmpje over gemaakt. Ik had de DVD bij en ze waren daar zo van onder de indruk dat het meteen in loop op een plasmascherm op hun stand getoond wordt voor de rest van de beurs. Bij het bekijken van mijn foto’s vanmorgen zag ik echter dat mijn naam niet helemaal correct geschreven was. Ondertussen is dat gelukkig al aangepast. Het filmpje volgt volgende week.

Dit is ook meteen de enigste foto die ik op de hele beurs genomen heb.

Tussen de meestal interessante ontmoetingen in, heb ik samen met Pieter wat rondgelopen. ‘t Is natuurlijk wel fijn om al dat materiaal eens bijeen te zien maar ik zou niet durven zeggen dat ik het razend interessant vond. De dingen die me interesseerden, kende ik ondertussen al en de dingen die me niet interesseren … wel die moet ik niet persé kennen natuurlijk.
Het vroege vertrekuur en de fijne maar vermoeiende ontmoetingen begonnen tegen een uur of vijf hun tol te eisen. Eenmaal op weg naar huis probeerden we allemaal de vermoeidheid op een afstandje te houden door een combinatie van onnozel doen en fotograferen.

Zo hielden Ake en Didier een duel … met bananen

Pieter deed dan weer zijn best om cool achter het stuur te zitten

Didier deed auditie voor een horrorcomedie

Pieter was het videolicht in de duisternis

Elke keer dat ik vanuit Duitsland weer naar België rij, ben ik gefascineerd door het beeld van die ene fabriek en elke keer beloof ik mezelf om hier eens een modellenshoot te komen doen.

Samengevat kan ik stellen dat het voor mij een uiterst boeiende en plezante dag was. Maar ‘t was ook verschrikkelijk vermoeiend. Niet alleen het vroege opstaan en het vele rondlopen waren daarvoor verantwoordelijk. De gesprekken en ontmoetingen slorpten ook heel wat energie op. Daardoor ben ik vandaag nog steeds niet helemaal op mijn plooi hoewel ik op tijd in mijn bed lag en goed geslapen heb. Laat ons seffens nog maar eens proberen om goed en genoeg te slapen.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.

Slecht nieuws voor diegenen die een excuus zoeken voor het ter plaatse blijven trappelen maar goed nieuws voor wie wil: IEDEREEN HEEFT TIJD OM TE FOTOGRAFEREN. Misschien kan je die fotoshoot met Naomi Campbell niet meteen in je agenda gepland krijgen of is het even wachten tot je weer een een giraf voor je lens krijgt maar alles is beter dan niet te fotograferen.

Zo zat ik gisteren op de E19 in een verschrikkelijke plensbui. Stapvoets verkeer was het enige wat mogelijk was en … fotograferen. Daarom heb ik (bijna) altijd minstens mijn ixus bij.

Je hoort me niet zeggen dat deze foto’s meesterwerken zijn, verre van. Ik zou ze zelfs niet posten mochten ze niet de aanleiding tot deze post geweest zijn. Maar vele van de foto’s die ik zo maak, oefenen vroeg of laat een invloed uit op mijn ‘echte’ werk.

Heb je toch geen camera bij of laten de omstandigheden het fotograferen niet toe, geen paniek! Maak kennis met wat ik ‘mentale fotografie’ noem, fotograferen in je fantasie. Je ziet een lichtinval, een achtergrond, een compositie, … en je probeert je voor te stellen hoe je dit zou moeten fotograferen. Het kan onnozel klinken maar ik weet dat ik door veel ‘mentaal’ te fotograferen reflexen ontwikkeld heb. Bepaalde handelingen, bedenkingen en technische oplossingen heb ik al zo vaak in mijn hoofd gedaan, dat ik er niet meer over moet nadenken. Uiteraard moet je mentale fotografie combineren met echte fotografie maar geef het zeker eens een kans.

Tenslotte doe ik een serieuze bijdrage aan het verhogen van de levenskwaliteit door het promoten van tussen-de-soep-en-de-patatten-fotografie en mentale fotografie. Want als beoefenaar van deze disciplines verdwijnen plots heel wat van de dagelijkse ergernissen. In plaats van je in de file te ergeren, probeer je een grappige foto te maken van de neuspeuteraar naast je of je zoekt leuke locaties in het voorbijkruipende landschap. Terwijl je in het gemeentehuis je beurt afwacht, verzin je een gepaste belichting voor het knappe mieke/ventje dat tegenover je zit. De mogelijkheden zijn eindeloos, probeer maar eens!

Toen collega’s Willem en Marijke als reactie op de diefstal me spontaan een 1Ds mkII tegen een mooi prijsje aanboden, heb ik dat aanbod dan meteen grondig bestudeerd. Al snel bleek deze camera aan mijn eisen te voldoen:

- stevig en weersbestendig
- beeldkwaliteit geschikt voor het meeste commerciëel werk
- goeie prijs voor toestel in uitstekende staat
- veel instelmogelijkheden en personaliseerbaar
- uitstekende aanvulling op mijn andere materiaal.
Hoewel ik al eerder met dit toestel gewerkt heb en ook met de gelijkaardige 1D mkII, is het toch weer even wennen, nu ik die 1D mkIII zo gewoon ben. De interface van de mkII’s verschilt immers volledig van die van de mkIII’s. Daarom mocht de 1Ds mkII mee op skivakantie zodat ik het toestal wat meer gewoon zou worden.

Naast de bediening is het ook effe wennen aan de full frame sensor. De bijhorende gigantische zoeker maakt het werken weer heel wat fijner.

De 24-70 wordt op FF wel een heel ruime groothoek. Zo ruim dat ik er zelfs mijn eigen schaduw mee fotografeer

Het verschil in scherptediepte is ook wel effe wennen. Met mijn 1.6 en 1.3 crop bodies wist ik uit ervaring perfect welk diafragma ik moest instellen voor het gewenste effect. Maar ook met de FF zal het wel snel een tweede natuur worden.

Ik wou de 1Ds mkII ook eens grondig testen als portretcamera. Meestal heb ik de 16 megapixels daar niet voor nodig maar in sommige gevallen kan dat wel van pas komen. Tijdens een wandeling kwamen we langs een rommelig boerderijtje dat talloze mooie abstracte achtergronden opleverde. Maya moet je geen twee keer vragen om te poseren, wel fijn zo’n model in huis te hebben.

Kobe poseert minder graag maar het licht en de achtergrond waren zo mooi dat ik ‘m toch met veel moeite overhaald heb om even voor de lens te staan. Echt gelukkig lijkt hij er niet mee maar als ik naar de foto kijk, kan ik alleen maar denken: “wat wordt hij toch groot”.

Ik heb de indruk dat mijn 1D mkIII (doch niet wetenschappelijk getest) minder ruis heeft in de hoge iso’s (zeker als je nog de RAW nog wat moet bijlichten). Maar de ruis van de 1Ds mkII lijkt dan weer wat meer op de korrel van een snelle film (wat aangenamer is).

Toen mijn vader en Kobe de sneeuwstorm trotseerden voor wat sleepret, heb ik toch effe getwijfeld of ik hen met camera zou volgen. Maar de weerbestendigheid is nu eenmaal één van de voornaamste redenen waarom ik investeer in de 1D-reeks. Ik wil niet tegengehouden worden door slecht weer. Sterker nog ik wil het gebruiken omdat het mooie beelden kan opleveren.

Ondanks dat de camera en de lens in een mum van tijd kletsnat waren van de sneeuw die op de body smolt, gaf de 1Ds mkII zoals gehoopt geen krimp.

Kobe besloot ook zijn eigen sneeuwbestendigheid te testen.

En dan die van opa …

Van dichtbij, ziet een voltreffer er zo uit:

Als afsluiter nog een beeldje van ons vakantieadres.

Ondertussen heb ik de nieuwe camera ook voor enkele opdrachten ingezet en ben ik blij met mijn investering.

Na twee dagen van sneeuw en mist, was het op onze laatste skidag een plezier om uit het venster te kijken.

Maya was er meteen klaar voor met skimasker en al. Nu ja, als we haar hadden laten doen, had ze het masker ook ’s nachts opgehouden.

De laatste dag betekent ook dat er een slalomwedstrijd is voor de kinderen in de skischool. Kobe had alvast geen enkele moeite om tot boven te geraken.

Opa en Nancy keken toe bij de race.

Kobe kwam heel gecontroleerd naar beneden zonder ook maar één porrtje te missen.

Bij Maya’s race ging het soms een beetje moeilijker maar dankzij haar doorzettingsvermogen kon ze haar parcours volgen.

Bij de prijsuitreikingsceremonie, bleken zowel Kobe als Maya de beste te zijn van hun groep.

Hun gouden medaille en oorkonde zullen ongetwijfeld gekoesterd worden.

Noa werd dan weer kampioen in de discipline “grootouders om haar vingertje draaien”.

Tot hier de Ixus-foto’s van onze vakantie. Ik toon jullie later nog beelden uit mijn nieuwe reflexcamera.

In Valencia moest ik het de laatste dag noodgedwongen zonder gesofistikeerd fotomateriaal doen maar dankzij een geleende Canon Ixus besefte ik dat die compactjes stukken beter geworden zijn dan in de tijd van mijn Powershot S50. Uiteraard zit zo’n toestel vol beperkingen als je een reflexcamera gewoon bent maar doordat ze zo compact zijn, bieden ze ook mogelijkheden. Ik kijk ook met een ander fotografisch oog via een compactje en dat is me in Valencia zo bevallen dat ik mij een Ixus 860 IS aangeschaft heb.

De fototas met een zware reflex en enkele lenzen ging uiteraard mee naar Oostenrijk maar zat onderaan in de koffer terwijl de Ixus steeds paraat was. Zo kon ik de mooie zonsopgang vastleggen net over de Duitse grens.

Een bijkomend voordeel van zo’n compactje (nu ja, misschien geen voordeel voor u) is dat ik nu zelf ook af en toe eens op een foto sta. Als je onze familiefoto’s bekijkt is het soms net alsof onze kinderen zonder papa opgroeien. Hoewel Nancy meer dan haar plan kan trekken met een reflex, zal ze er niet zo snel foto’s mee maken.

Onze familie gaat al jaren skiën (of toch een parodie daarop) in het Oostenrijkse Alpendorf. Onze vaste uitvalsbasis is het pension van Frau Burgi. We trokken er naartoe met ons gezinnetje en opa en oma.

Tijdens de heenrit hadden we mooi zonnig weer maar de volgende dag was er regen en mist waardoor we zelfs niet de moeite gedaan hebben om te gaan skiën. De volgende dag was het echter beter weer en verlieten we het groene dal om boven de sneeuw te gaan opzoeken.

Maar eerst natuurlijk een stevig ontbijt.

Noa deed iets magisch met een vliegend broodje.

Kobe had vorig jaar al skiles gehad en het lukte meteen weer aardig op de latten. Maya had het iets moeilijker maar bleef toch min of meer staan. Na 2 vermoeiende uren skiles, zorgde een bord frietjes voor nieuwe energie.

Na een halve dag hadden Kobe en Maya wel genoeg van die latten maar een beetje sneeuwpret kon er nog best bij.

Het duurde die avond in elk geval niet lang om Kobe en Maya in slaap te krijgen. De volgende morgen werden we begroet door een pak verse sneeuw …

en helaas ook veel mist.

We hebben geskied maar de beperkte zichtbaarheid deed ons iets vroeger dan normaal terugkeren naar ons gezellige hoofdkwartier. Het dal was door de aanhoudende sneeuw ondertussen omgetoverd in een sprookjesachtig wit decor.

Morgen volgt deel 2 van de Ixus foto’s.