Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.

Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.

Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.

Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.

De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.

Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.

Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.

Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.

Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.

Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.

Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.

Mocht je er niet genoeg van krijgen, neem dan een kijkje op mijn volledige Flickr set van resultaten en making-of foto’s.

Toen ik een tijdje geleden gecontacteerd werd door ene Jay Mallin met de vraag of hij me mocht interviewen voor een artikel in Photo District News heb ik even mijn ogen uitgewreven en ben vervolgens even gaan googlen om zijn geloofsbrieven te checken.
Ik had nog nooit een exemplaar van Photo District News (PDN) in mijn handen gehad maar het is waarschijnlijk het grootste tijdschrift voor professionele fotografen ter wereld. Altijd fijn om daar je naam eens in te krijgen.

Tijdens een lang en fijn telefoongesprek vertelde Jay me dat hij aan een artikel werkte over verschillende nieuwe manieren waarop fotografen tegenwoordig hun werk aan de wereld laten zien. Mijn filmpjes op YouTube waren hem opgevallen en hij wou graag weten hoe dit mij vanuit een marketing standpunt helpen. In eerste instantie maak ik die filmpjes omdat ik geloof in het delen van kennis maar het is uiteraard goed meegenomen dat ze mij kansen geven die ik anders waarschijnlijk niet zou krijgen. Hieronder staat een klein stukje van het artikel maar er kwamen nog heel wat andere interessante manieren aan bod van creatieve collega’s.

Ik kreeg een exemplaar van PDN thuisgestuurd en dat heeft me snel overtuigd om een abonnement te nemen. Het grootste deel van het magazine is geen lectuur waar je snel overgaat. Niet dat het slecht geschreven is, integendeel zelfs, maar wel omdat je er je hoofd moet bijhouden. En daarmee doet PDN wat de meeste tijdschriften niet kunnen: diepgaande informatie geven waarvan een stevig deel nieuw is voor me.
Ik ben er toch een beetje trots op dat ik in dit prestigieuze magazine mag staan. En het doet me plezier dat Jay ook zelf iets aan mijn filmpjes heeft gehad (zie Jay’s blog).

Daarnet ontdekte ik mijn brienvenbus een bruin pakketje met daarin de Strobist DVD-box. Ik heb vandaag een afspraak met een paar deadlines maar ik kon het toch niet letten om al een paar stukjes te bekijken: Heeeeeeeeeeel veelbelovend!

Ik probeer zo snel mogelijk een review te geven maar dan moet ik eerst wel tijd vinden om de 8 DVD’s te bekijken. Met Noa’s doop en de jaarmarkt/kermis in het vooruitzicht, weet ik niet of dat dit weekend al volledig zal lukken.

Na lang wachten is het zover: David Hobby aka Strobist heeft zijn DVD’s uit.

Het is een pakket van zomaar eventjes 8 DVD’s geworden. De eerste DVD geeft je de nodige basis over het werken met losse flitsen. Een seminar zoals ik in Parijs bijwoonde beslaat 4 DVD’s en de overige 3 zijn captaties van locatieshoots. Meer informatie vind je hier.

Voor het hele pakket betaal je slechts 139 dollars + verzending. Zonder de DVD’s gezien te hebben, durf ik al te beweren dat dit een koopje is. Er is trouwens een exemplaar onderweg naar Zaventem, en ik schrijf zeker een review van zodra ik de Strobist marathon uitgezeten heb.

De laatste jaren heb ik waarschijnlijk enkele tientallen boeken over fotografie gekocht. Het ene is al beter dan het andere maar over het algemeen moet ik concluderen dat ik mijn geld beter aan iets anders gegeven had. De meeste boeken blijven steken op beginnersniveau. Dat mag, toen ik begon heb ik veel uit dergelijke boeken geleerd. Alleen besteden ook boeken die over een bepaald specifiek onderwerp (portret, landschap, …) veel te veel inkt aan het herkauwen van basistechnieken.Echt spijt heb ik zelden van de aankoop van een boek. Als ik er niets uit leer op fotografisch vlak, haal ik er wel iets uit voor een workshop ofzo. Maar aangezien ik enorm leergierig ben, zijn de meeste boeken toch een lichte teleurstelling. Veel boeken kan ik u dus niet onvoorwaardelijk aanbevelen.

Er is echter 1 grote uitzondering: “Light: Science and Magic” van Fil Hunter, Steven Biver en Paul Gugua. Hoewel het boek ook op het nachtkastje van Strobist ligt, heb ik er lang aan getwijfeld om het te bestellen. Don’t judge a book by it’s cover maar deze omslag (de vorige uitgave) was wel zeer lelijk. Ook de korte inhoud zei me niet veel. De vele hyperpositieve reviews en het feit dat mijn moeder nog een kerstcadeau voor me zocht, hebben me over de schreef getrokken.
Liefde op het eerste zicht was het zeker niet. De opmaak, drukkwaliteit en zielloze illustraties hebben het boek enkele weken ongelezen naast mijn bed doen belanden. Toen ik er bij gebrek aan ander leesvoer toch aan begon, zag ik echter het licht. Hard, zacht, diffuus, reflectie, polarisatie, … ik zag het plots allemaal.

Mooi licht herkennen en creëren gaat me al langer redelijk goed af. Maar pas bij het lezen van dit boek besefte ik dat ik nog heeeeeeeel veeeeeel kon leren over het licht. De fysica achter het licht komt zeker aan bod in dit boek maar het wordt geserveerd in hapklare brokken. Alles wordt duidelijk uitgelegd aan de hand van voorbeelden en schema’s. De auteurs hebben alles zeer logisch opgebouwd en trakteren je geregeld op een streepje onverwachte humor. Het boek gaat verder dan enkel de droge wetenschap, het toont ook hoe die wetenschappelijke feiten in de fotografische realiteit toegepast kunnen worden. Ik maak tegenwoordig bij bijna elke opdracht gebruik van wat ik geleerd heb om situaties te anticiperen, problemen op te lossen en opstellingen te maken.

Echt supervlot leest het boek niet, daarvoor staat er teveel informatie in. Maar dat vind ik nu net het straffe aan dit boek. Op bijna elke bladzijde leerde ik iets bij. Ik moest geregeld terugbladeren, dingen herhalen, uitproberen en bestuderen voor ik verder kon. Dit ene boek is meer waard dan al mijn andere fotografieboeken samen.

“Light: Science and Magic” is de bijbel voor fotografen die de inspanning willen leveren om het licht te leren beheersen. Ondertussen is het boek zo populair geworden dat er een nieuwe editie is die naast een update ook een grondige facelift gekregen heeft. Mocht je het boek willen kopen, kan je dat altijd doen via de boekenkast van Strobist. Door via zijn site naar de Amazonsite te gaan krijgt David een klein bedrag per verkocht boek (en dat verdient hij volgens mij). Jij betaalt hetzelfde als zou je direct naar Amazon gesurft zijn. Ik heb nog enkele andere boeken uit die bewuste boekenkast, maar daar heb ik gemengde gevoelens over. Later meer.

Ik krijg regelmatig de vraag waar ik mijn fotografische kennis zoal vandaan haal. Ik ben een nooit afgestudeerde televisieregisseur en hoewel die kennis soms van pas komt in mijn fotowerk ben ik toch vooral autodidact. Wat ik weet van fotografie komt uit boeken, tijdschriften, websites,fora, blogs, contacten met collega’s, het bestuderen van foto’s en veeeeeeel experimenteren.
Gisteren vroeg iemand me welke fotografische tijdschriften ik zoal lees, dus laat ons daarmee beginnen. Vroeger gaf ik veel geld uit aan fotomagazines (een stuk of 5 per maand). Ondertussen ben ik grotendeels afgekickt van die verslaving. Veel magazines zijn vooral gericht op amateurfotografen met een materiaalfetisj. Niks mis mee, ik ben dat ook geweest maar na een tijdje boden die bladen me te weinig nieuwe relevante info om hun vaak stevige prijskaartje te rechtvaardigen.

Het enige magazine dat ik trouw elke maand bij mijn krantenboer ga halen is het Britse Professional Photographer (vorige maand met als extra bonus een lezersbrief van ondergetekende). Fototechnieken en photoshop tutorials zal je tevergeefs zoeken. Flauwe achterhaalde product reviews kom je af en toe tegen maar dat blijft beperkt tot enkele bladzijden. Wat er wel in overvloed aanwezig is, is degelijke info over de zakelijke kant. Dit mag je heel ruim opvatten: marketing, imago, verkoopstechnieken, reclame, workflow, … Deze dingen worden zelden vanuit een zuiver theoretisch standpunt behandeld maar eerder via concrete ervaringen van fotografen.

Af en toe komen er behoorlijk grote namen aan het woord maar nog vaker zijn het minder bekende namen. Informatie van professionals die succesvol zijn in de zin dat ze comfortabel kunnen leven van iets wat ze graag doen, vind ik zeer interessant. Op een onbewaakt moment zou je mij wel eens kunnen betrappen op een dagdroom om ooit een internationaal gevierde topfotograaf te worden. Maar dat is zeker niet mijn professionele doel. Als ik mijn gezin kan onderhouden, af en toe eens op reis kan gaan en tijdens een me tijdens een minder drukke maand niet moet beperken tot boterhammen met choco, ben ik al lang tevreden. De vrijheid die ik heb en het plezier van voltijds bezig te zijn met mijn passie is me meer waard dan financiële rijkdom.

En daarom is het heel interessant om de ideeën te lezen van collega’s die net iets verder staan dan ik. Het is misschien behoorlijk pretentieus om te zeggen maar ik vind mezelf regelmatig fotografisch beter dan de mensen die aan het woord komen in Professional Photographer. Op die manier heeft het lezen van dit blad misschien ook wel een onbewust geruststellend effect dat de weg die ik gekozen heb effectief meer kan zijn dan een naieve dagdroom. Maar het analyseren daarvan laat ik over aan de salonpsychologen onder u.

De enige andere tijdschriften die ik min of meer regelmatig lees, zijn het Franse en Amerikaanse Photo. Bij deze kijk ik vooral naar de plaatjes aangezien de teksten vaak nogal beladen, arty-farty, zweverige proza zijn van mensen die zichzelf en het medium een beetje te au serieux nemen.

Maar plaatjes kijken in deze boekskes is een fijne bezigheid aangezien een vinger aan de pols hebben ivm de nieuwste trends, hipste stijlen en coolste fotografen. Tegelijkertijd hebben ze bij Photo ook aandacht voor de grootste klassiekers. Of ik Photo koop hangt er van af of de thema’s mij aanspreken of niet.

In de categorie ‘plaatjes kijken’, koop ik ook heel af en toe de Vogue en vergelijkbare tijdschriften.

Bij de grote tijdschriften worden niet alleen de advertentiefoto’s door topfotografen maar ook de beelden bij de artikels. Daardoor staat het doorbladeren van dergelijke bladen bij mij gelijk aan inspiratie opdoen.