Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.

50/50 is een persoonlijk project waarin ik de komende 50 dagen de wereld om me heen ga fotograferen met enkel een 50mm lens.

Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Nog een verlovingssessie, deze keer van de fantastische Marleen en haar toekomstige echtgenoot Bart. Dit fijne koppel had niet meteen een voorkeur voor de stijl van de foto’s. ‘t Is te zeggen, eigenlijk hadden ze allebei eerder verschillende wensen (een voorbeeld van “opposites attract”). Marleen wou graag zomerse, ontspannen lifestyle foto’s. Voor Bart, die zelf graag creatief bezig is, mocht het gerust wat dramatischer.

Eerst gingen we aan de slag met het natuurlijke licht, een Sunbouce Pro reflector en een Sunswatter. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke foto’s met enkel natuurlijk licht gemaakt zijn en welke met hulp van de reflector en de swatter.

Een beetje dramatiek toevoegen door tegen de zon in te shooten en de achtergrond relatief donker te houden. Bij iso 50-100, f/13 en 1/200 had ik een behoorlijk deel van de indrukwekkende krachtvoorraad van de Elinchrom Ranger nodig.

Twee behoorlijk verschillende looks in één sessie dus. Dat is iets wat ik niet alleen kan aanraden als er om gevraagd wordt, ik geloof dat het altijd goed is om variaties tot compleet verschillende looks te fotograferen. Als de tijd het toelaat, probeer ik altijd nog eens iets compleet anders. Soms mislukt dat extra experiment en dan heb je iets geleerd terwijl je nog altijd aan de originele vraag van de klant voldaan hebt. Vaak lukt het en biedt je de klant de keuze en een meerwaarde. Het zou niet de eerste keer zijn dat een klant uiteindelijk het experiment gebruikt.

Een dikke merci aan collega Filip, die als last minute assistent kwam opdraven om te sleuren met reflectors en flitsen.

Vorige week was ik uitgenodigd bij CameraTools om een workshop/demo te geven. Ik was één van de 5 fotografen die tijdens hun “Strobist” festival zijn manier van werken met reportageflitsen mocht komen toelichten.

Er was me gevraagd om skaters te fotograferen. Da’s iets wat ik nog niet eerder gedaan had, maar voor alles is er een eerste keer en als je dan meteen met twee fantastische professionele skaters kan werken, mag je niet twijfelen. Het was een plezier om met Erwin en Joe te werken. Zonder morren herhaalden ze eindeloos dezelfde beweging zodat ik naar huis kon met wat coole foto’s. Ik besloot mijn demo niet zozeer op het technische aspect te richten maar vooral aandacht te besteden aan het proces van het opbouwen van een beeld. De eerste stap daarin was bepalen dat we ons zouden focussen op het spectaculaire aspect van de skatesport. Geen eenvoudige opgave op een eerder kleine en lage ramp die neergeplant was temidden van een parkeerterrein in een industriepark. Ik ging op de grond liggen om een lage en brede hoek te krijgen. Zo kon ik ook de dramatische lucht (onderbelicht) als achtergrond gebruiken.

Eerder op de dag verzeilden Moishe van Midwest Photo Exchange en ik voor de lunch in een soort frituur dat een ware belediging vormde voor de smaakpapillen, gelukkig was het gezelschap van een veel hoger niveau als het eten. Moishe vertelde me o.a. over de Lumopro LP120, de flits die MPEX exclusief liet ontwerpen voor gebruik los van de camera zonder onnodige toeters en bellen zodat de prijs laag blijft. Nu heb ik al een mooi arsenaal flitsen maar als rechtgeaarde gearhead kon ik het niet laten om de Lumopro reeds enkele uren later aan een praktijktest te onderwerpen (een review volgt waarschijnlijk later). Ik probeer meestal te starten met een eenvoudig opstelling, dus besloten we Erwin te belichten met één enkele Lumopro.

Op naar een iets frivolere opstelling dan voor een foto van beide skaters. Skaten is voor die gasten een tweede natuur, dus ik besloot hen nog een extra taak te geven en hen in te schakelen als Voice Activated Lightstand. Ze kregen elk een flits in de hand om zichzelf te belichten op het hoogste punt op de ramp. Ik gebruikte een Orbis ringflits adapter (nog een review die ik ooit eens moet schrijven) op de camera om wat invullicht te geven. Door het gebruik van een 15mm fisheye lens, kregen we nog een grafisch element cadeau in de vorm van een witte cirkel van de Orbis. We experimenteerden een beetje om de circel zo egaal wit mogelijk te krijgen.

Zelfde setup maar dan met een rechtstreeks flits (rechts en boven de camera) als invullicht

Tijdens een “echte” shoot, probeer ik altijd de tijd te nemen om mijn testbeelden grondig te bekijken. Niet alleen om de belichting, flitskracht, … te bepalen maar ook om te zien of één van de testshots geen inspiratie vormt voor een nieuwe foto. Tijdens workshops gaat het er vaak iets te hectisch aan toe om die aanzetten tot nieuwe foto’s op te merken en dat was hier niet anders. Het testbeeld hieronder is waarschijnlijk mijn favoriet van de set maar had ik het gemerkt tijdens de shoot, had ik er nog heel wat meer kunnen uithalen.

Er was helaas ook niet genoeg tijd om ten volle te genieten van het fijne eten en de straffe kunsten van de andere fotografen. Gelukkig kon ik wel heel wat fantastische mensen ontmoeten en genieten van de geweldige sfeer. De mannen van CameraTools spraken er al van om dit evenement uit te breiden tot een jaarlijks festival, ik hoop dat ik volgend jaar ook weer mag komen.

Geen tijd voor uitgebreide teksten, dan maar snel een paar fotootjes van een kids shoot met de geweldig expressieve Yander:

En nu nog snel wat mails beantwoorden voor we weer gaan schilderen.

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.

Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.

Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.

Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.

De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.

Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.

Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.

Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.

Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.

Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.

Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.

Mocht je er niet genoeg van krijgen, neem dan een kijkje op mijn volledige Flickr set van resultaten en making-of foto’s.

Het misterie is op ge los t en Frederik bewees een verdienstelijk detective te zijn.

Dat ik een voorstander ben van samenwerking tussen fotografen en het inlassen van speeltijd, is bekend. Daarvoor heb ik ondertussen meer lansen gebroken dan de gemiddelde middeleeuwse mogendheid ter zijner beschikking had. Maar in de praktijk is dat toch niet altijd zo makkelijk. Tijdens een evement van de vereniging van beroepsfotografen raakte ik aan de praat met Pieter, Ake, Tom en Serge en rijpte het plan om samen eens te gaan shooten. Uiteindelijk vonden we een vrij plaatsje in al die agenda’s maar naarmate de datum dichter bij kwam, begon ik te twijfelen of ik zou meedoen. Niet dat ik er niet naar uitkeek, integendeel.Maar door de aankoop van het nieuwe huis/studio, de vakantie van de kinderen en het vele werk, heb ik het moeilijk om even wat tijd voor mezelf uit te trekken. Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en heb daar absoluut geen spijt van gehad.

We werden ook vervoegd door Yvan (de vierde van links in bovenstaande foto) die ons allemaal verraste met zijn indrukwekkende lucht- en panoramafotografie. Maar daarover meer in de volgende blogpost.

Pieter beschuldigt me ervan dat ik graag verschrikkelijk onflatterende foto’s van hem maak en aan een groot publiek vertoon. Maar ik probeer echt altijd om hem er zo goed mogelijk te laten uitzien.

Serge hield zich aanvankelijk een beetje in de schaduw maar kon ons zo ongetwijfeld een hoop genante momenten vastleggen met zijn videocamera.

Ake was haar gewone beminnelijke en zeer gefocuste zelve. Indrukwekkend hoe ze zich tussen zoveel testosteron staande houdt.

Tom heeft ervoor gezorgd dat mijn lachspieren nog altijd behandeld worden door de kinesist.

Hoe indrukwekkend de looks van ons groepje fotografen ook mogen zijn, we haalden er toch maar enkele modellen bij. Fauve is ongetwijfeld één van de meest naturelle modellen die ik ooit voor mijn lens kreeg.

Annelien telt slechts 14 lentes maar heeft talent, ervaring en motivatie te over. Een plezier om mee te werken.

Lien, een vriendin van Pieter, deed het als rookie gelegenheidsmodel ook uitstekend.

De dames werden nog mooier gemaakt door het werk van onze geweldige make-up artieste.

Hoewel we goede voornemens hadden, kwam er van het ontwikkelen van concepten en planningen niet veel in huis. Het enige voornemen waar we ons wel 200% aan gehouden hebben, was plezier maken.

Tom wou graag eens proberen met studioflitsen op locatie te werken. Na eerst mijn oude Linkstar naar de flitshemel verwezen te hebben, lukte het toch om de twee Falcon Eyes van Pieter te gebruiken. Geen idee wat de foto’s opgeleverd hebben maar de manier waarop Tom zijn opstelling maakte was hillarisch.

Na Tom’s studioflitsavonturen, dook ik 10 minuutjes met Lien achter de surfclub om vervolgens ook een tiental minuutjes in de zee af te koelen met Fauve en Ake. De resultaten hebben daarvan hebben jullie nog tegoed.

Vervolgens trokken Fauve en ik gewapend met een reflectiescherm onder deskundige leiding van Ake de duinen in. Ake zorgde voor een gesmaakte re-enactment van de landing in Normandië op D-Day. Mochten de geallieerden zich toenertijd bediend hebben van dergelijke decoltées zou de invasie ongetwijfeld een stuk vlotter verlopen zijn.

Tom regelde de levering van een lading pizza’s op het strand. Ik heb al een tijdje een lensbaby maar ‘t is er nog niet eerder van gekomen om daar eens grondig mee te experimenteren. De wachttijd voor het leveren van de cullinaire hoogstandjes, leek me dan ook het uitgelezen moment om wat te gaan spelen met die geschifte lens. Het bleek niet zo makkelijk te zijn om er mee scherp te stellen, zeker niet om actie te fotograferen.

Pieter maakte ook nuttig gebruik van de wachttijd door zich verder te bekwamen in het camerawerpen. De bedoeling is om de camera op timer te zetten en op het juist moment en op het juiste moment omhoog te gooien om een luchtbeeld te maken.

Tom kon uiteraard niet onderdoen en veegde alle eerdere hoogterecords van de tabellen.

Na de pizza genoten we van de ondergaande zon tot we plots beseften dat we kostbare minuten fantastisch licht aan het verkwisten waren.

Lien was de queen of the world.

En Tom profileerde zich al de king of de world.

Hoop en al heb ik waarschijnlijk slechts een half uurtje modellen gefotografeerd (de resultaten volgen nog) maar ik heb me zo goed geamuseerd dat ik nog altijd drijf op de energie die ik uit dit half dagje gehaald heb. Zo kan iets wat op het eerste zicht verloren tijd lijkt, uitdraaien op tijdswinst.

Serge stelt moeilijke vragen die zonder inside info haast onoplosbaar zijn. Gelukkig heeft uw nederige dienaar dankzij zijn immense netwerk van verklikkers, spionnen en speurders wat tips bij elkaar kunnen sprokkelen om jullie te helpen.

Op de onderstaande foto staat niemand minder dan Serge aka The Shadow himself. Dit limiteert alvast de keuze op gebied van locaties.

Mocht je twijfelen aan de vliegcapaciteiten van een 5D met grip, hier is het bewijs dat ze als havikken door de lucht zweven.

Tot slot nog een beeldje dat de populariteit van Serge illustreert.

wordt ongetwijfeld vervolgd …

Zoals ik gisteren beloofde, volgen hier nog meer foto’s van Suzanne. Aangezien het slechts Suzanne’s tweede keer voor de camera was (en de eerste keer geen meevaller was), vond ik het belangrijk om te beginnen op een manier die haar op haar gemak zou stellen. Meestal gaat dit het best door het zo simpel mogelijk te houden: geen make-up, casual kledij, veelzijdige locatie, natuurlijke poses, …

Ontspannen modellen vind ik zo belangrijk dat ik het zelfs niet erg had gevonden mochten er geen bruikbare beelden uit dit eerste gedeelte gekomen zijn. Maar daarvoor moest ik hier geen schrik hebben. Suzanne bleek al snel een natuurtalent te zijn.

Om het ook op gebied van belichting eenvoudig te houden, zochten we gewoon de beste plekjes natuurlijk licht op. De foto hieronder is gemaakt met mijn beproefde ‘afdakskes-techniek’. Het dicht bladerdek blokkeert het licht van boven en zorgt dat voor gericht maar zacht licht dat haar frontaal bereikt.

Een kleine kledingwissel later, lieten we de zon voor een mooi haarlichtje zorgen. Het is een kwestie om te belichten voor het indirecte licht dat op haar gezicht valt ipv het rechtstreekse zonlicht. Vaak vind ik deze ‘opstelling’ het best werken als het model op een lichte ondergrond staat (hier lichte kiezelsteentjes). De reflectie op die ondergrond zorgt ervoor dat de schaduwen op het gezicht subtiel ingevuld worden. Met een donkere ondergrond zou je (weliswaar beperkte en zachte) schaduwen onder de neus en de ogen krijgen.

Ook als je geen lichte ondergrond hebt, kan je van deze techniek gebruik maken. Een reflectiescherm, laken, stuk piepschuim, … op de grond en het is opgelost.

Een smoske kaas/hesp later, mocht de geweldige Inge VDB haar visagietalenten botvieren op Suzanne. Ik werk niet zo vaak met visagistes maar besef heel goed dat een goeie visagiste een enorme meerwaarde aan mijn foto’s kan geven. Net zoals in fotografie is techniek belangrijk bij make-up. Maar het grote talent van iemand als Inge zit ‘m volgens mij in het feit dat ze inzicht heeft in haar vak. Haar make-up staat in functie van de sterke punten van het model en het soort foto’s die we willen maken. Daarnaast heeft Inge ook de nodige social skills om mensen op hun gemak te stellen en prettig samen te werken.

Ik heb bijna de hele dag enkel gebruik gemaakt van aanwezig licht maar hier is toch één flitsfoto. Een parapluutje links van de camera en een haarlichtje met grid daar tegenover zorgt ervoor dat een foto op straat in het midden van de dag, net een studiobeeld lijkt.

Daarna gingen de flitsjes weer in de tas want het zou dom geweest zijn om niet te profiteren van de fantastische lichtomstandigheden die ik van moeder natuur cadeau kreeg.

Geen enkele van de foto’s in deze post is trouwens door Photoshop gepasseerd. Een snuifje Lightroom 2.0 volstond.

We eindigden met een iets hardere look qua kledij en make-up om nog wat meer variatie in de beelden te brengen.

Inge bedankt voor je toverkunsten, Egyptisch bloglezer voor het doorverwijzen en Suzanne voor de supershoot.