Toch nog even schetsen hoe dit filmpje tot stand kwam. Dit berichtje (maar dan op mijn Engelstalige blog) werd opgemerkt door de mensen van California Sunbounce. Hoewel ik het filmpje van Michael Grecco de moeite vond, kon ik het onmogelijk catalogeren als zijnde ‘Guerilla shooting’. Peter Geller van Sunbounce stelde mij voor om dan maar eens te tonen wat guerilla shooting dan wel is. Dergelijke uitdagingen inspireren me wel en daarom trok ik samen met Jean (die nu ook een blog heeft) op pad. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige videohulp van Didier.

En hier volgen een aantal van mijn foto’s:

Een gigantisch dikke merci aan iedereen die aan dit filmpje meegewerkt heeft.

Na een glaasje cava en wat gezellige chitchat met oude vrienden en nieuwe onbekenden, trokken we naar het gemeentehuis van Aalter voor een lezing van Filip en Ria.

Een groot redenaar zal Filip waarschijnlijk nooit worden, daarvoor staat hij te graag in de schaduw (met zijn camera en een lange lens). Hij was dan ook zo slim om vooral zijn beelden te laten spreken. Het was vooral zijn reisfotografie die mijn mond geregeld deed openvallen.

Filip en zijn vrouw Ria vullen elkaar perfect aan. En volgens mij is het succes van hun zaak ook voor een zeer groot deel door Ria bepaald. Ria is zo iemand waarbij je je vanaf de eerste seconde op je gemak voelt.

Dergelijke lezingen zijn vaak eindeloos lange en saaie egotrips maar hier niet. Twee slideshows van elk een paar minuten, een woordje uitleg en een bos bloemen, zo eenvoudig kan dat zijn. En zo konden we snel de bar en de kaastafel bestormen. Maar eerst mocht Tom zijn kathedraal van een lichaam eens tonen aan Isabel

We kregen ook de catalogus te zien van de fototentoonstelling in China waar heel wat Belgische fotografen aan deelgenomen hebben. Hier Ake met één van haar foto’s in de catalogus.

Tom vond snel even de microsnoot uit voor de pop-up flits.

Zo’n beroepsvereniging draait natuurlijk voor een groot deel rond het leggen van connecties. En dat sommigen wel erg interessante connecties hebben, bleek uit dit (ik vermoed) Nikon prototype. De verwijzingen waren netjes afgeplakt en veel kregen we niet te zien.

Het enige wat we wel zeker weten is dat dit prototype een ongekend groot lcd-scherm had.

Exciting, maar er waren nog verrassingen

Pieter probeerde ook of hij zijn zijn locale pint beter zou kunnen stabiliseren door gebruik te maken van de Joe McNally techniek.

Jean genoot ondertussen van het uitzicht.

Vlak voordat we naar weer naar huis reden, ben ik nog snel even een vluchtelingenkamp binnengestapt om een coverfoto voor National Geographic te maken

Ook werd op deze avond het nieuwe en drastisch verjongde bestuur van de beroepsvereniging even voorgesteld. Later vertel ik daar nog wel meer over maar ik kan nu al kwijt dat jullie alvast één van de nieuwe leden kennen

Filip en Ria, doe zo voort en geniet van het leven en de fotografie!

Helaas had ik enkele afspraken op de beurs waardoor ik niet samen met de rest rustig al de hallen kon doorslenteren.

Mijn eerste stop was bij California Sunbounce waar ik hartelijk onthaald werd door de Peter, de big chief. Hij had me een tijd geleden gevraagd of ik eens een Sunbounce wou uittesten. Uiteraard was ik op dat aanbod ingegaan en heb daar ook een filmpje over gemaakt. Ik had de DVD bij en ze waren daar zo van onder de indruk dat het meteen in loop op een plasmascherm op hun stand getoond wordt voor de rest van de beurs. Bij het bekijken van mijn foto’s vanmorgen zag ik echter dat mijn naam niet helemaal correct geschreven was. Ondertussen is dat gelukkig al aangepast. Het filmpje volgt volgende week.

Dit is ook meteen de enigste foto die ik op de hele beurs genomen heb.

Tussen de meestal interessante ontmoetingen in, heb ik samen met Pieter wat rondgelopen. ‘t Is natuurlijk wel fijn om al dat materiaal eens bijeen te zien maar ik zou niet durven zeggen dat ik het razend interessant vond. De dingen die me interesseerden, kende ik ondertussen al en de dingen die me niet interesseren … wel die moet ik niet persé kennen natuurlijk.
Het vroege vertrekuur en de fijne maar vermoeiende ontmoetingen begonnen tegen een uur of vijf hun tol te eisen. Eenmaal op weg naar huis probeerden we allemaal de vermoeidheid op een afstandje te houden door een combinatie van onnozel doen en fotograferen.

Zo hielden Ake en Didier een duel … met bananen

Pieter deed dan weer zijn best om cool achter het stuur te zitten

Didier deed auditie voor een horrorcomedie

Pieter was het videolicht in de duisternis

Elke keer dat ik vanuit Duitsland weer naar België rij, ben ik gefascineerd door het beeld van die ene fabriek en elke keer beloof ik mezelf om hier eens een modellenshoot te komen doen.

Samengevat kan ik stellen dat het voor mij een uiterst boeiende en plezante dag was. Maar ‘t was ook verschrikkelijk vermoeiend. Niet alleen het vroege opstaan en het vele rondlopen waren daarvoor verantwoordelijk. De gesprekken en ontmoetingen slorpten ook heel wat energie op. Daardoor ben ik vandaag nog steeds niet helemaal op mijn plooi hoewel ik op tijd in mijn bed lag en goed geslapen heb. Laat ons seffens nog maar eens proberen om goed en genoeg te slapen.

Op de onderstaande foto staat niemand minder dan Serge aka The Shadow himself. Dit limiteert alvast de keuze op gebied van locaties.

Mocht je twijfelen aan de vliegcapaciteiten van een 5D met grip, hier is het bewijs dat ze als havikken door de lucht zweven.

Tot slot nog een beeldje dat de populariteit van Serge illustreert.

wordt ongetwijfeld vervolgd …

Slecht nieuws voor diegenen die een excuus zoeken voor het ter plaatse blijven trappelen maar goed nieuws voor wie wil: IEDEREEN HEEFT TIJD OM TE FOTOGRAFEREN. Misschien kan je die fotoshoot met Naomi Campbell niet meteen in je agenda gepland krijgen of is het even wachten tot je weer een een giraf voor je lens krijgt maar alles is beter dan niet te fotograferen.

Zo zat ik gisteren op de E19 in een verschrikkelijke plensbui. Stapvoets verkeer was het enige wat mogelijk was en … fotograferen. Daarom heb ik (bijna) altijd minstens mijn ixus bij.

Je hoort me niet zeggen dat deze foto’s meesterwerken zijn, verre van. Ik zou ze zelfs niet posten mochten ze niet de aanleiding tot deze post geweest zijn. Maar vele van de foto’s die ik zo maak, oefenen vroeg of laat een invloed uit op mijn ‘echte’ werk.

Heb je toch geen camera bij of laten de omstandigheden het fotograferen niet toe, geen paniek! Maak kennis met wat ik ‘mentale fotografie’ noem, fotograferen in je fantasie. Je ziet een lichtinval, een achtergrond, een compositie, … en je probeert je voor te stellen hoe je dit zou moeten fotograferen. Het kan onnozel klinken maar ik weet dat ik door veel ‘mentaal’ te fotograferen reflexen ontwikkeld heb. Bepaalde handelingen, bedenkingen en technische oplossingen heb ik al zo vaak in mijn hoofd gedaan, dat ik er niet meer over moet nadenken. Uiteraard moet je mentale fotografie combineren met echte fotografie maar geef het zeker eens een kans.

Tenslotte doe ik een serieuze bijdrage aan het verhogen van de levenskwaliteit door het promoten van tussen-de-soep-en-de-patatten-fotografie en mentale fotografie. Want als beoefenaar van deze disciplines verdwijnen plots heel wat van de dagelijkse ergernissen. In plaats van je in de file te ergeren, probeer je een grappige foto te maken van de neuspeuteraar naast je of je zoekt leuke locaties in het voorbijkruipende landschap. Terwijl je in het gemeentehuis je beurt afwacht, verzin je een gepaste belichting voor het knappe mieke/ventje dat tegenover je zit. De mogelijkheden zijn eindeloos, probeer maar eens!

Toen collega’s Willem en Marijke als reactie op de diefstal me spontaan een 1Ds mkII tegen een mooi prijsje aanboden, heb ik dat aanbod dan meteen grondig bestudeerd. Al snel bleek deze camera aan mijn eisen te voldoen:

- stevig en weersbestendig
- beeldkwaliteit geschikt voor het meeste commerciëel werk
- goeie prijs voor toestel in uitstekende staat
- veel instelmogelijkheden en personaliseerbaar
- uitstekende aanvulling op mijn andere materiaal.
Hoewel ik al eerder met dit toestel gewerkt heb en ook met de gelijkaardige 1D mkII, is het toch weer even wennen, nu ik die 1D mkIII zo gewoon ben. De interface van de mkII’s verschilt immers volledig van die van de mkIII’s. Daarom mocht de 1Ds mkII mee op skivakantie zodat ik het toestal wat meer gewoon zou worden.

Naast de bediening is het ook effe wennen aan de full frame sensor. De bijhorende gigantische zoeker maakt het werken weer heel wat fijner.

De 24-70 wordt op FF wel een heel ruime groothoek. Zo ruim dat ik er zelfs mijn eigen schaduw mee fotografeer

Het verschil in scherptediepte is ook wel effe wennen. Met mijn 1.6 en 1.3 crop bodies wist ik uit ervaring perfect welk diafragma ik moest instellen voor het gewenste effect. Maar ook met de FF zal het wel snel een tweede natuur worden.

Ik wou de 1Ds mkII ook eens grondig testen als portretcamera. Meestal heb ik de 16 megapixels daar niet voor nodig maar in sommige gevallen kan dat wel van pas komen. Tijdens een wandeling kwamen we langs een rommelig boerderijtje dat talloze mooie abstracte achtergronden opleverde. Maya moet je geen twee keer vragen om te poseren, wel fijn zo’n model in huis te hebben.

Kobe poseert minder graag maar het licht en de achtergrond waren zo mooi dat ik ‘m toch met veel moeite overhaald heb om even voor de lens te staan. Echt gelukkig lijkt hij er niet mee maar als ik naar de foto kijk, kan ik alleen maar denken: “wat wordt hij toch groot”.

Ik heb de indruk dat mijn 1D mkIII (doch niet wetenschappelijk getest) minder ruis heeft in de hoge iso’s (zeker als je nog de RAW nog wat moet bijlichten). Maar de ruis van de 1Ds mkII lijkt dan weer wat meer op de korrel van een snelle film (wat aangenamer is).

Toen mijn vader en Kobe de sneeuwstorm trotseerden voor wat sleepret, heb ik toch effe getwijfeld of ik hen met camera zou volgen. Maar de weerbestendigheid is nu eenmaal één van de voornaamste redenen waarom ik investeer in de 1D-reeks. Ik wil niet tegengehouden worden door slecht weer. Sterker nog ik wil het gebruiken omdat het mooie beelden kan opleveren.

Ondanks dat de camera en de lens in een mum van tijd kletsnat waren van de sneeuw die op de body smolt, gaf de 1Ds mkII zoals gehoopt geen krimp.

Kobe besloot ook zijn eigen sneeuwbestendigheid te testen.

En dan die van opa …

Van dichtbij, ziet een voltreffer er zo uit:

Als afsluiter nog een beeldje van ons vakantieadres.

Ondertussen heb ik de nieuwe camera ook voor enkele opdrachten ingezet en ben ik blij met mijn investering.

In Valencia moest ik het de laatste dag noodgedwongen zonder gesofistikeerd fotomateriaal doen maar dankzij een geleende Canon Ixus besefte ik dat die compactjes stukken beter geworden zijn dan in de tijd van mijn Powershot S50. Uiteraard zit zo’n toestel vol beperkingen als je een reflexcamera gewoon bent maar doordat ze zo compact zijn, bieden ze ook mogelijkheden. Ik kijk ook met een ander fotografisch oog via een compactje en dat is me in Valencia zo bevallen dat ik mij een Ixus 860 IS aangeschaft heb.

De fototas met een zware reflex en enkele lenzen ging uiteraard mee naar Oostenrijk maar zat onderaan in de koffer terwijl de Ixus steeds paraat was. Zo kon ik de mooie zonsopgang vastleggen net over de Duitse grens.

Een bijkomend voordeel van zo’n compactje (nu ja, misschien geen voordeel voor u) is dat ik nu zelf ook af en toe eens op een foto sta. Als je onze familiefoto’s bekijkt is het soms net alsof onze kinderen zonder papa opgroeien. Hoewel Nancy meer dan haar plan kan trekken met een reflex, zal ze er niet zo snel foto’s mee maken.

Onze familie gaat al jaren skiën (of toch een parodie daarop) in het Oostenrijkse Alpendorf. Onze vaste uitvalsbasis is het pension van Frau Burgi. We trokken er naartoe met ons gezinnetje en opa en oma.

Tijdens de heenrit hadden we mooi zonnig weer maar de volgende dag was er regen en mist waardoor we zelfs niet de moeite gedaan hebben om te gaan skiën. De volgende dag was het echter beter weer en verlieten we het groene dal om boven de sneeuw te gaan opzoeken.

Maar eerst natuurlijk een stevig ontbijt.

Noa deed iets magisch met een vliegend broodje.

Kobe had vorig jaar al skiles gehad en het lukte meteen weer aardig op de latten. Maya had het iets moeilijker maar bleef toch min of meer staan. Na 2 vermoeiende uren skiles, zorgde een bord frietjes voor nieuwe energie.

Na een halve dag hadden Kobe en Maya wel genoeg van die latten maar een beetje sneeuwpret kon er nog best bij.

Het duurde die avond in elk geval niet lang om Kobe en Maya in slaap te krijgen. De volgende morgen werden we begroet door een pak verse sneeuw …

en helaas ook veel mist.

We hebben geskied maar de beperkte zichtbaarheid deed ons iets vroeger dan normaal terugkeren naar ons gezellige hoofdkwartier. Het dal was door de aanhoudende sneeuw ondertussen omgetoverd in een sprookjesachtig wit decor.

Morgen volgt deel 2 van de Ixus foto’s.

Hoewel ik alleen Ake al persoonlijk kende, klikte het meteen tussen ons vier. Als er na 10 minuten al ongestrafd serieuze steken onder water gegeven mogen worden, zit het wel goed.

Uiteraard moesten er onderweg al een paar foto’s genomen worden. Al dat geflits zal ongetwijfeld enige paniek veroorzaakt hebben bij de weinige andere chauffeurs op de baan.

Ake was er op één of andere manier in geslaagd om voor 5 uur ’s morgens koffiekoeken te scoren. Tijdens een pitstop werden die dankbaar in ontvangst genomen. Een paar fisheye experimenten met losse flits mochten ook niet ontbreken.

Zonder ongelukken en ruim op tijd, kwamen we aan in Parijs. Enkele leuke babbels later was het dan zover en kon het Strobist seminar beginnen. De sfeer zat meteen heel goed en de theorie bleef licht verteerbaar dankzij de interactie, de vele praktische tips en de humor.

Na een lekkere pizza met zowat het hele (behoorlijk uitgebreide) Belgische strobist legioen, kwam de praktijk aan bod. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik snel de mogelijkheden van een locatie kan inschatten en er iets mee kan doen om een portret te maken. Maar in vergelijking met David ben ik een slak. Ongelooflijk hoe snel hij een portret opzet.

David is iemand die behoorlijk ingewikkelde dingen op een eenvoudige manier kan uitleggen. Daarnaast is hij ook de eerste fotografie stand-up comedian. Aan het einde van de dag deden mijn kaken pijn van het lachen.

De humor zorgt er ook voor dat het er allemaal heel gemoedelijk aan toe gaat. Het succes van strobist, bezorgt David zeker geen sterallures.

Na het seminar zijn we met de meesten nog naar een bar getrokken. 9 EUR voor een pintje is behoorlijk veel maar als de inhoud dan nog Heineken blijkt te zijn, kan je echt van afzetterij spreken.

Gelukkig heb ik er voor die prijs nog een interessante persoonlijke babbel met David bijgekregen.

Daarna was het tijd om terug naar huis te keren. In het Parijse verkeer, moesten we onze 8 ogen gebruiken om aanrijdingen te vermijden maar daarna werden de camera’s weer bovengehaald.

We vonden het allevier absoluut noodzakelijk om een strobist groepsfoto van ons vier in de auto te kunnen maken. Een gemiste afrit was het gevolg.

Uitgeput maar zeer voldaan, ben ik uiteindelijk om een uur of 2 in mijn bed gekropen. Ik kan niet zeggen dat ik enorm veel bijgeleerd heb maar ik heb geen seconde spijt dat ik toch gegaan ben. Het was fijn om eens een dagje op pad te zijn met een heleboel gelijkgestemden.

Als je geïnteresseerd bent in het werken met losse flitsen, kan ik je zeker aanraden om een volgende workshop van David bij te wonen.

Meer foto’s en woordjes over onze trip vind je bij Pieter en Ake.