‘t Is kermis bij Elja. Geen pensen, draaimolens of botsauto’s maar wel een poging om verschillende fotografen zover te krijgen, het publiek een inkijkje op hun workflow te geven. Wegens accuut tijdsgebrek zal ik me beperken tot een korte opsomming van de verschillende stappen die ik meestal doorloop.

GET IN RIGHT IN CAMERA: Toen ik mijn eerste stapjes in de digitale fotografie zette was ik voor mijn resultaten voor een groot deel afhankelijk van de nabewerking. Ik kreeg echter al snel door dat je heel wat kleine bewerkingen kan vermijden door wat zorgvuldiger te fotograferen. Toen fotografie een beroep werd, werd ik ook geconfronteerd met het feit dat ik gewoon veel te veel tijd aan nabewerking spendeerde om concurrentiëel te zijn. Ik had dan twee opties: ofwel lagere kwaliteit gaan leveren, ofwel zorgen dat ik mijn kwaliteit kon behouden met minder nabewerkingstijd. Het spreekt voor zich dat ik voor het laatste gekozen heb. Ik heb heel veel tijd en energie besteed aan het bestuderen van hoe ik mijn foto’s beter kon maken voor ze op de harde schijf belanden. Eén van de belangrijkste dingen daarin is om bij het fotograferen al rekening te houden met de nabewerking. Ik weet meestal meteen welke bewerkingen ik later zal toepassen om een foto af te werken.

INLADEN: Ik fotografeer alles in RAW en de bestanden worden via een firewire cardreader rechtstreeks in Lightroom geïmporteerd. Ik kies ervoor om de bestanden om te zetten in het DNG formaat (vooral met het oog op toekomstige compatibiliteit). In de inlaadmodule van Lightroom, zorg ik er ook voor dat mijn bestanden meteen mijn standaard copyright gegevens meekrijgen en vul ik ook al een aantal keywords in. Meestal beperk ik me tot: mijn naam, het land en de stad waar de foto’s gemaakt zijn, het soort foto’s (portret, huwelijk, reportage, commerciëel, …) en de naam van de klant(en). Nog extra aparte keywords ingeven per foto, vind ik voor mij tijdsverlies.

BACKUP: Mijn regel is dat alle foto’s minstens op 2 aparte schijven moeten staan voor alle veiligheid. Als ik de foto’s niet meteen ga bewerken, backup ik de DNG files nog eens op een andere HD. Daardoor staan de foto’s op 2 schijven. Zolang dat niet gebeurd is, hergebruik ik de CF-kaarten niet.

SELECTIE: Als ik met verschillende camera’s heb gewerkt, zorg ik ervoor dat ze volgens opnamedatum gerangschikt worden. (vergeet de klokken van de camera’s niet gelijk te zetten). Met de pijltjestoetsen blader ik door alle foto’s en elke foto die ik wil houden, selecteer ik met een groene kleurcode. Vroeger werkte ik andersom en markeerde ik de foto’s die ik zeker niet wou houden met rood. Maar ik vind het persoonlijk sneller en beter om vanuit een positieve ingesteldheid te kiezen. In het verleden, durfde ik ook wel eens twee of drie selectierondes te houden, maar nu beperk ik me tot eentje.

OPTIMALISATIE: Het overgrote deel van mijn foto’s passeert enkel door Lightroom. Ik bewerk elke foto apart (al copiëer ik wel RAW-instellingen voor gelijkaardige foto’s, maar die worden toch nog apart gefinetuned). Soms (maar niet vaak), snij ik de foto’s een beetje bij en verder ga ik het rijtje met sliders even af. Meestal gebruik ik er maar 3-5. Dit proces gaat meestal behoorlijk snel doordat ik al weet wat ik met de foto’s ga doen.

HERNOEMEN: Ik hernoem de groene bestanden volgens een vast stramien, iets als 20081015_workflow-kermis_001.DNG Zo zijn de foto’s ook makkelijk chronologisch terug te vinden. Merk op dat ik geen spaties gebruik of hoofdletters gebruik. Dit doe ik omdat ik zo indien nodig de bestanden makkelijk online kan zwieren (en er geen onduidelijkheid is) en de klant ze kan downloaden.

ZWART/WIT: Indien ik zwart/wit versies van de foto’s wil, maak ik daar virtuele copies van, geef die kleurcode geel en zet ze om naar grayscale. Dan ga ik nog eens individueel langs elke z/w om ze te optimaliseren. Het is immers niet omdat de instellingen goed zijn voor kleur, ze ook perfect zijn voor zwart/wit.

OPLEVERING: Afhankelijk van de wensen van de klant worden de geslaagde foto’s (groene en gele) online gezet in een gallery of geëxporteerd naar TIFF of JPEG voor cd-rom. De foto’s die ik wil bloggen worden geëxporteerd naar JPEG en geupload naar Flickr met de nodige beschrijvingen en tags.

FINALE BACKUP: Als de klant tevreden is en zijn foto’s vlot ontvangen heeft, verwijder ik de niet geselecteerde foto’s en wordt de hele set geëxporteerd als Lightroom Catalog naar het RAID systeem waarop mijn archief staat. De set wordt ook verwijderd uit mijn “work in progress” Lightroom catalog om het systeem niet al te veel te vertragen. Het RAID systeem wordt ook elke week op een externe HD gebackupped die niet in mijn huis bewaard wordt.

Ik heb nog heel wat variaties op mijn workflow afhankelijk van het soort opdracht. Later zal ik daar nog wel eens dieper op in gaan.

Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.

Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.

Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.

Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.

De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.

Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.

Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.

Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.

Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.

Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.

Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.

Mocht je er niet genoeg van krijgen, neem dan een kijkje op mijn volledige Flickr set van resultaten en making-of foto’s.

Vorige week, maakte ik jullie in mijn ode aan Ake een beetje nieuwsgierig over een shoot die we deden voor een bedrijfsklant. Uplace is een fijne klant, ze willen sterke beelden en geven me de nodige vrijheid, vertrouwen en budget om die beelden te maken. Deze keer vroegen ze me om een paar promobeelden te maken van triatleet Bruno “Bruce” Clerbout. Bruno kan zich dankzij de steun van Uplace vanaf vandaag volledig toeleggen op zijn sportcarrière.

We hebben tijdens de fotosessie heel wat beelden gemaakt maar het onderstaande beeld springt er voor mij uit. Vooral omdat het helemaal het beeld was wat ik in gedachten had.

De omstandigheden zaten zeker niet mee tijdens deze shoot. Alsof het nog niet genoeg was dat de temperatuur amper boven het vriespunt kwam, kregen we ook nog een heuse storm op ons dak. Helaas lieten overvolle agenda’s en een strakke deadline het niet toe om de shoot te verplaatsen naar een andere dag. Maar zoals jullie weten, weiger ik pertinent om een slaaf te zijn van de omstandigheden. Moeilijk gaat ook maar dan wel dankzij een goeie voorbereiding.

De dag voor de shoot had ik een uitgebreide meeting met Bruno en de mensen van Uplace. Het precieze doel van de foto’s werd me duidelijk gemaakt en een hele hoop praktische dingen werden afgesproken. We besloten ook om de shoot op het (overigens fantastische) bedrijfsdomein van Uplace te laten doorgaan omdat we daar een paar bruikbare locaties bij de hand hadden en vooral omdat we daar een warm en gerieflijk hoofdkwartier konden opstellen vlakbij de shootlocaties.
Hoewel ik reeds eerder op het domein gewerkt heb, ben ik na de meeting toch nog grondig gaan scouten om de precieze plekken te bepalen en foto’s te nemen zodat ik mij mentaal al kon voorbereiden op de omstandigheden (van waar komt het licht, waar is het beschut, hoe is de achtergrond, waar kunnen we flitsen plaatsen, …)

Dat het voor Bruno geen pretje zou zijn om in zijn wedstrijdpakje te poseren in dit weer, mag duidelijk zijn. Daarom was het niet alleen belangrijk om snel te kunnen werken maar ook om alles te kunnen opstellen en Bruno er slechts op het allerlaatste moment bij te halen. Het samenstellen van een crew op dit te verwezenlijken, was dan ook het volgende werk. Gelukkig was mijn fantastische stagiaire Marisa vrij en kon ik ook rekenen op de ervaring van Ake.

Het laatste deel van de voorbereiding was het uitdenken van enkele beelden. Ik improviseer graag en vind van mezelf dat ik daar ook behoorlijk goed in ben maar de beperkte tijd en de omstandigheden lieten niet veel ruimte voor verrassingen. Daarom dacht ik een paar beelden uit. Het voornaamste daarvan is het bovenstaande beeld. Een triatleet die zwemt, lijkt gewoon een zwemmer en als hij loopt, zie je een loper. Maar een triatleet draagt op de fiets vaak andere kledij dan de doorsnee wielrenner en ook het triatlonstuur typeert de sport. Daarvan wou ik een dynamisch beeld maken waarop Bruno duidelijk zou opstaan als triatleet en ook het logo van de sponsor zichtbaar zou zijn.

Om jullie een idee te geven van de belichting, toon ik jullie hier hetzelfde beeld maar dan de versie die nog niet door photoshop gegaan is.

Omdat het beeld met mijn nieuwe Canon 15mm f/2.8 fisheye op een fullframe gemaakt is, is het praktisch onmogelijk om tegenlicht te plaatsen zonder dat het in beeld komt. De flitsen die je ziet, zijn 2 Vivitar 285’s. Als je goed kijkt zie je dat de dappere communicatieverantwoordelijke van Uplace en Marisa de statieven moesten vasthouden om te vermijden dat ze zouden omwaaien.
Het kleine beetje omgevingslicht dat ik nog in het beeld heb toegelaten zorgt voor een dramatische achtergrond maar geeft niet genoeg invullicht op Bruno’s gezicht. Daarom plaatsten we een derde flits links naast de camera in een kleine softbox (je ziet de reflectie van de softbox in de bril). Ake moest de softbox uit alle macht vasthouden om te vermijden dat hij zou wegvliegen.

Qua kader en belichting was ik best tevreden met de foto zo maar ik wou het geheel toch wat dynamischer hebben. Mijn oorspronkelijke idee was om de bewegingsonscherpte van de achtergrond in de camera te creëren. De eerste mogelijkheid zou zin om de camera op de fiets te monteren en met een Pocketwizard aan te sturen van zodra Bruno langs het punt zou rijden waar de belichting correct staat. De tweede mogelijkheid was om Bruno te fotograferen vanuit de koffer van een rijdende auto (met ook de softbox in de auto). Beide mogelijkheden waren zeker mogelijk mits genoeg tijd, een grotere crew en ideale omstandigheden. Nu zou het echter niet verantwoorde geweest zijn. Hoewel ik graag zoveel mogelijk in de camera doe, ben ik niet principiëel tegen photoshop en heb het beeld gemaakt met de bewerkingen reeds in het hoofd.
Het voornaamste is natuurlijk de blur van de achtergrond en verder zijn er vooral wat details bewerkt. Tenslotte heb ik via adjustment layers en layer masks de levels en de kleuren nog plaatselijke aangepast. En dan kwam ik dus tot dit beeld.

Met dank aan Uplace voor de fijne opdracht, Bruce voor zijn doorzettingsvermogen en humor, Ake en Marisa voor de hulp en de weergoden voor de uitdaging.

Vandaag stond er een behoorlijk complexe shoot op het programma voor een bedrijfsklant. De opdracht vroeg om meer handen dan ik persoonlijk bezit dus trommelde ik naast mijn gedreven stagiaire Marisa ook mijn favoriete assistente Ake op.

Extra handen om met materiaal te zeulen zijn natuurlijk welkom maar een goede assistent moet veel meer zijn dan een muilezel. Ake timmert hard aan haar eigen fotografische weg en ze doet dat goed. Het feit dat ze over technische kennis beschikt, werk ziet en mijn manier van werken kent, maakt dat een half woord vaak genoeg is om iets duidelijk te maken. Sociale vaardigheden zijn een serieus onderschatte eigenschap van een goeie assistent. Omgaan met klanten zonder dat het genant wordt is een dunne lijn die Ake als een volleerd koorddanser bewandelt. Het geeft mij tijd om na te denken, creatiever te zijn en technische oplossingen te zoeken. Het allermoeilijkste van assisteren is volgens mij het creatieve aspect. Ik vraag creatieve input van mensen die me assisteren maar tegelijkertijd behou ik me wel het recht voor om die straal te negeren. Het is niks persoonlijks maar ik weet niet of ik het altijd makkelijk zou kunnen slikken.

Omdat het vandaag zo erg stormde, maakten we onze opstellingen steeds met Ake of Marisa als stand-in zodat de klant pas op het laatste moment het rotweer moest trotseren. Bij één van die testjes, maakte ik onderstaand beeld.

Dit beeld is belicht met twee flitsjes langs weerskanten achter Ake. Ze zijn zo gericht dat het grootste deel van het licht, Ake’s rug voorbijgaat. Alleen de rand van de lichtbundel raakt nog net muts, haar en vest. Op die manier verklein je de kans dat er strooilicht in de lens komt en lensflare veroorzaakt.
Rechts van de camera stond er een derde flits met mijn nieuwe Lastolite 60×60cm softbox om het gezicht op te lichten.
We hebben net genoeg aanwezig licht toegelaten om de achtergrond (een bakstenen muur) nog net een beetje op te lichten.

Hopelijk krijg ik van de klant de toestemming om binnenkort een paar resultaten van de eigenlijke shoot vrij te geven.

Een lezer van mijn Engelstalige (of wat daar voor moet doorgaan) blog, gaf me de webstek door waarop je o.a. het superhogeresolutiebeeld van Boston waarover ik het in mijn vorige post had, kan bekijken. Je vindt de beelden hier (werkt wel alleen maar op Windows en je moet een plugin installeren).

Vorige week mochten de leden van de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen een exclusieve blik werpen in de kristallen bol van Adobe. Het uitzonderlijke was dat het hier niet ging over een demonstratie/promotiepraatje van een nieuwe versie van Photoshop of Lightroom. Wel ging het over een presentatie door Dave Story, het hoofd van de ontwikkelingsafdeling van Adobe, over de toekomst van ‘digital imaging’.

Uiteraard zijn de toekomstvoorspellingen van Adobe geen exacte wetenschap maar ze weten daar natuurlijk waar ze mee bezig zijn en bovendien is Adobe zo’n grote speler in de sector dat ze die toekomst zelf mee bepalen. We zagen dingen die op relatief korte termijn in Photoshop zouden kunnen verschijnen maar we zagen ook ideeën die misschien pas over een jaar of 10 echt praktisch haalbaar kunnen zijn.

De belangrijkste dingen die ik onthouden heb:

- Zoals velen vind ik de megapixelrace momenteel onbelangrijk geworden. Uiteraard zijn er toepassingen voor meer pixels maar voor 99% van ons zijn er tegenwoordig genoeg pixels. Adobe vermoedt dat de race echter zal doorgaan en draait de dingen om, ze gaan op zoek naar toepassingen voor die Gigapixels.

- We zagen foto’s van 3-4 Gigapixels, waar je vanaf een algemeen stadszicht van Boston, kon inzoomen op miniscule details. Het gaf mij een beetje een ongemakkelijk big brother gevoel en op zich zijn zo’n mega grote bestanden nu ook weer niet zo indrukwekkend. Wat mij het meest verwonderde is de ongelooflijke snelheid waarmee er gezoomd en gescrold kon worden met zo’n bestand.

- De meest indrukwekkende toepassing voor gigapixelcamera’s was een soort 3D-lens. Deze lens bevat een stuk of 20 kleinere lenzen die ervoor zorgen dat je een bepaald beeld in één keer vanuit 20 licht verschillende posities kan fotograferen. Eigenlijk maak je 20 foto’s in één bestand. Het gevolg is dat je een 3D beeld krijgt. Daardoor je de hoek van waaruit de foto gemaakt is veranderen. Heel indrukwekkend om dat in de praktijk te zien maar bij nader inzien toch ook maar beperkt bruikbaar. Alleen met een groothoeklens en een behoorlijk grote lensdiameter kan je echt veel variëren in de beeldhoek. Op grotere afstanden lijkt het mij fysiek onmogelijk om een lens te bouwen die nog draagbaar is en toch een beeld oplevert dat significant gewijzigd kan worden.
Veel indrukwekkender aan deze techniek is dat je ook 20 verschillende scherpstellingspunten in één keer fotografeert. Door die beelden te combineren kan je een grotere scherptediepte bereiken dan momenteel mogelijk is (in gelijke lichtomstandigheden). Heel knap was de ‘focusbrush’ die Adobe ontwikkelde. Daarmee kan je gewoon op je foto schilderen welke delen scherp moeten zijn.

- Verder leerden we nog dat Adobe de kleine, minder glamoureuze zaken niet uit het oog verliest. Zo zijn ze er zich van bewust dat het nog steeds veel te moeilijk is om selecties te maken. Blijkbaar hebben ze ook een voorraadkast vol algoritmes die perfect werken maar waarvoor de rekenkracht van computers momenteel nog niet groot genoeg is om ze in een aanvaardbare tijd uit te voeren.. Veel van die dingen worden toegevoegd van zodra de computers sterk genoeg geworden zijn.
We zagen ook een toepassing die toelaat om vervalste beelden te herkennen. Denk maar aan al de gemanipuleerde persfoto’s waarover de laatste maanden zoveel te doen is.

Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat al die mogelijke spectaculaire evoluties bij sommige collega’s een lichte onrust veroorzaakten. En dat is ook wel begrijpelijk, een aantal van die dingen geven de doorsnee consument mogelijkheden die nu alleen door een geschoolde en ervaren fotograaf gedaan kunnen worden.
Langs de andere kant leken een heleboel fotografen ook meteen te beseffen dat al die nieuwe technologie ook weer een hoop nieuwe kansen zal bieden op voorwaarde dat we  er ons deftig in bijscholen.

Het was zeer moeilijk om te kiezen welke bewerking ik nu het mooiste vond, maar uiteindelijk is het die van Jurgen geworden. Het is een mooie zwart/wit met een veel contrast en daar hou ik van. Jullie zien de foto’s in klein formaat en daar zijn de details niet altijd even zichtbaar. Bij het bekijken van de beelden in hogere resolutie, is deze foto ook duidelijk heel fijn afgewerkt. Jurgen is trouwens net een Bert Stephani fansite blog begonnen, ik hou ‘m zeker in de gaten.

Dus … proficiat Jurgen!!! En een hele dikke merci aan iedereen die deelgenomen heeft. Ik heb er heel wat uitgeleerd, hopelijk jullie ook.

Jullie hebben ook nog mijn bewerking tegoed, wel hier zie je alle Lightroom instellingen:

Ik hoor vaak uitspraken als “daar heb je wel lang aan gewerkt zeker?” terwijl ik het overgrote deel van mijn foto’s (ja, ook die op de blog) slechts 10-20 seconden bewerk. Ik probeer mijn foto’s altijd zo goed mogelijn ‘in de camera’ te maken zodat ik bewerkingstijd kan besparen (en een betere beeldkwaliteit kan garanderen).

Vaak (ook bij deze foto) weet ik al bij het zien van het te fotograferen tafereel welk eindresultaat ik wil behalen. Ik zie die kleuren en ik weet dat die mooi (naar mijn mening dan) zullen uitkomen als ik ze wat warmer en feller maak. Ik zie dat de bomen op de achtergrond een stuk donkerder zijn dan Maya en weet dat ze nog donkerder zullen worden als ik de ‘blacks’ verhoog. Ik weet ook dat vignetteren zal helpen om de focus meer op Maya te leggen. Ik weet dat een sterk vignet voor mij het beste zal werken. Daarom zorg ik ervoor dat Maya niet aan de zijkant van het beeld staat waar ze door het vignetteren ook donkerder zou worden. Mocht dit een echt belangrijk beeld geweest zijn, zou ik Maya misschien wel een beetje meer naar rechts (links voor haar) gezet hebben om de compositie beter te maken. Ik zou dan het vignet in Photoshop gedaan hebben zodat ik selectief kan doordrukken en tegenhouden. Maar dan ben je al snel 10 minuten bezig per foto. En als ik zo lang over een foto doe, blijven ze waarschijnlijk tot mijn pensioen onbewerkt op de harde schijf staan.

Uiteraard gaat het previsualiseren van postprocessing in de praktijk een stuk intuïtiever dan dat ik het hier beschrijf. Soms vind ik ook een leuke Lightroom/Photoshop techniek door wat te spelen met beelden. Ik bekijk dan goed hoe het originele beeld is en hoe de verschillende instellingen het eindresultaat beïnvloeden. Die informatie wordt doelbewust opgeslagen in mijn brein (in tegenstelling tot de plaats waar ik mijn sleutels gelegd heb, …). Wanneer ik dan een vergelijkbare situatie tegenkom, zie ik meteen één of meerdere postprocessing opties en probeer mijn beeld daar zo goed mogelijk op voor te bereiden.

Nog eens bedankt iedereen voor de respons op dit wedstrijdje. Moeten we dit nog doen?

Jullie respons op het postprocessing wedstrijdje was overweldigend. Hoe interactiever deze blog wordt, hoe beter. Hier volgen de ontvangen versies van Maya’s foto in willekeurige volgorde.

———————————————————————–

1. Deze is van Elja Trum, de man achter het voortreffelijke Photofacts, wat mij betreft zowat de beste site om in het Nederlands op de hoogte te blijven van de evoluties in de digitale fotografie.

De bewerkingen:

Ik heb de foto in Photoshop bewerkt. In RAW iets meer contrast gegeven door wat meer zwart toe te voegen, iets opgelicht en iets warmer gemaakt (4700 graden).
In Photoshop zelf tweemaal een copie van het origineel gemaakt. Op de bovenste mijn ‘cross-proces’ methode uitgevoerd (zie: http://www.photofacts.nl/fotografie/rubriek/tutorials/cross-process_effect_nabootsen_in_photoshop.asp). In de laag daaronder heb ik met curves de foto een stukje donkerde gemaakt en vervolgens met behulp van een mask deze donker laag enigszins door laten schemeren.

bewerkingstijd: 5 minuten

———————————————————————–

2. Goya moet wel een zeer moderne multitaskende man zijn. Hij slaagt er immers in om de zorg voor zijn schattige dochtertje Ella te combineren met het postprocessen van een foto van mijn schattige dochtertje. 

De bewerkingen:

In Photoshop CS2 de DNG ingeladen en enkel de witbalans afgesteld dan verder de standaardbewerkingen met de nodige maskeringen:
2 maal curve op de hele foto
eenmaal curve op enkel de zanderige ondrgrond om dat mooie contrast nog wat te verhogen
De verzadiging op de achtergrond (met Maya gemaskeerd) verhoogd Uiteindelijk een lichte “screen” op Maya om ze zeer lichtjes uit de achtergrond te lichten

Bewerkingstijd: onbekend

———————————————————————–

3. Jurgen is een collega die ik ten zeerste respecteer hoewel we professioneel een beetje in dezelfde vijver vissen
Hij maakte er dit van:

De bewerkingen:

De bewerkingen:in bridge camera raw eerste ruwe conversies (zoals meer contrast, omzetting naar zw)
in fotoshop lichte vignettering, doordrukken donkere en lichte partijen om de achtergrond minder opvallend te maken
S curve wat opgetrokken
sharpening van het totaal
hier en daar wat doorgedrukt om de contrasten te verhogen (voornamelijk haar jasje enop de grond in het scherpe gedeelte).

Bewerkingstijd: 15 minuten

———————————————————————–

4. Karla ken ik als een supermadam en open minded collega. Zij zorgde voor deze versie:

De bewerkingen:

De bewerkingen:Ik heb eerst via de DNG-convertor de saturatie van de foto verminderd. ik heb nogmaals het beeld geopend (normaal) en dat beeld over het mindergesatureerde beeld heengelegd.
met de selectietool heb ik Maya geselecteerd, de selectie omgekeerd, een feather toegepast van 2 px.
De achtergrond heb ik aldus weggegomd (het minder gesatureerde beeld komt tevoorschijn, behalve Maya.
Daarna heb ik de aldus ontstane lagen terug samengevoegd. Vervolgens heb ik een lichte ‘diffusion glow’ toegepast (filters – distort – diffusion glow).
Als laatste heb ik er een lichteffect op toegepast (spotlight), om Maya nog meer te doen schitteren dus.Bewerkingstijd: 30 minuten

Bewerkingstijd: 30 minuten

———————————————————————–

5. Lieven is voorlopig nog een nobele onbekende voor mij maar hopelijk komt daar vroeg of laat wel verandering in. Eén van de grote voordelen van bloggen is dat ik zo voortdurend nieuwe interessante mensen leer kennen. (Lieven als je een site, Flickr account hebt of een andere online aanwezigheid, geeft die dan effe door zodat ik je ook kan linken.)

De bewerkingen:

De bewerkingen:Kadrering:
Vermits aan de linkerkant van de foto nog iets naast de boom staat, was het duidelijk dat ik ofwel moest gaan vignetteren, ofwel gaan croppen. Vermits een gewone vignettering te hard op jouw bewerking zou lijken, heb ik beslist om naar een vierkant te gaan met ruimte langs links zodat er nog een stukje boom/paal opstaat.

De bewerkingen:Kadrering:Vermits aan de linkerkant van de foto nog iets naast de boom staat, was het duidelijk dat ik ofwel moest gaan vignetteren, ofwel gaan croppen. Vermits een gewone vignettering te hard op jouw bewerking zou lijken, heb ik beslist om naar een vierkant te gaan met ruimte langs links zodat er nog een stukje boom/paal opstaat.Kleuren:
Omdat de foto redelijk licht is en op 800 iso genomen is, vind ik het niet eenvoudig om meer contrast te leggen in de foto zonder te veel ruis te krijgen. De eerste bewerkingen van de foto heb ik gedaan in Lightroom. Ik speel eerst wat met de verschillende parameters exposure/recovery/… om zo de juiste “sfeer” te zoeken. Ik heb ook een “S” in de tone curve gelegd om de kleuren wat sterker te maken. Omdat op zo’n moment de kleuren een beetje onnatuurlijk worden (geel haar, veel te roze broek)… gebruik ik dan de split-toning functie van lightroom om de kleuren terug wat meer de sfeer te geven van het originele tafereel: wittere haren, een roze ipv een rood truitje, een flets blauwe trui ipv hemelsblauw. Ik heb op die manier ook de kleuren van de boten proberen te desatureren om zo Maya beter uit de foto te laten komen.

De bewerkingen:Kadrering:Vermits aan de linkerkant van de foto nog iets naast de boom staat, was het duidelijk dat ik ofwel moest gaan vignetteren, ofwel gaan croppen. Vermits een gewone vignettering te hard op jouw bewerking zou lijken, heb ik beslist om naar een vierkant te gaan met ruimte langs links zodat er nog een stukje boom/paal opstaat.Kleuren:Omdat de foto redelijk licht is en op 800 iso genomen is, vind ik het niet eenvoudig om meer contrast te leggen in de foto zonder te veel ruis te krijgen. De eerste bewerkingen van de foto heb ik gedaan in Lightroom. Ik speel eerst wat met de verschillende parameters exposure/recovery/… om zo de juiste “sfeer” te zoeken. Ik heb ook een “S” in de tone curve gelegd om de kleuren wat sterker te maken. Omdat op zo’n moment de kleuren een beetje onnatuurlijk worden (geel haar, veel te roze broek)… gebruik ik dan de split-toning functie van lightroom om de kleuren terug wat meer de sfeer te geven van het originele tafereel: wittere haren, een roze ipv een rood truitje, een flets blauwe trui ipv hemelsblauw. Ik heb op die manier ook de kleuren van de boten proberen te desatureren om zo Maya beter uit de foto te laten komen.Nabewerking:
- Door al die bewerkingen, kwam er veel ruis op de achtergrond. Nu gaf die verkleining naar 1500 pixels zowiezo al een oplossing, toch wou ik het al wegwerken in mijn grote versie.
Ik open de foto in Photoshop (hoewel PSP, Gimp of Paint.Net het evengoed doen!) en gebruik de lasso tool met een feather van 50 pixels om rond het meisje de boten en het water te selecteren. Dit hoeft niet zo nauw omdat die feather een mooie overgang geeft. Ik kopieer de selectie naar een nieuwe layer en pas een gaussian blur toe. Dit laat de ruis verdwijnen zonder dat je detail verliest (die boten en het water zitten toch buiten de DOF). Daarna gebruik ik het blur-gereedschap om de randen rond Maya ook te blurren die werden gemist door mijn ruwe lasso-selectie. Dit doe ik echt niet op pixelniveau: met een brush van 50 pixels kom ik toe.

- Door de nabewerkingen was ook het vlekje/wonde/…? op het voorhoofd ook nogal gigantisch paars geworden. Ik vind niet dat je zo’n zaken weghaalt, tenzij je de cover van Vogue wil halen, maar ik heb het wel een klein beetje gedodget (wat een werkwoord) zodat het niet meer het aandachtspunt van de foto is. Anders toon je de foto aan iemand en het eerste dat je hoort vragen is: “wat is die vlek op dat voorhoofd?”.
In het zand lag ook nog iets blinkend dat ik heb weggehaald met de “remove spot”-tool.

Bewerkingstijd: 28 minuten

———————————————————————–

6. Ook Moocow is iemand waarover ik niet veel meer weet dan dat hij/zij mijn blog leest. (geef ook gerust je site door als je er eentje hebt, Moocow).

Een screenshot maakt al veel duidelijk over de bewerkingen. Als er iemand meer info wil over deze bewerking, zal Moocow met plezier een uitgebreide uitleg schrijven.

bewerkingstijd: 15 minuten

———————————————————————–

7. Een van de betere Belgische fotojournalistieke huwelijksfotografen is Pieter. Binnenkort ontmoeten we elkaar eindelijk in levende lijve, want Pieter geeft me een lift naar de Strobist workshop in Parijs. Zo kijk ik evenveel uit naar de rit als naar de workshop zelf.

De bewerkingen:

-   geïmporteerd in Lightroom, witbalans bijgesteld (warmer)
 -   geopend in photoshop CS2
 -   omzetting naar sephia
 -   beetje sharpening
 -   vignettering rond Maya
 -   vignettering rond de foto
 -   Contrast verhoogt
 -   kleine crop

Bewerkingstijd: 5 minuten

———————————————————————–

8. Student en creatieve duizendpoot Stefaan, bezorgde me deze inzending:

De bewerkingen:

De bewerkingen:Enkel Adobe Lightroom 1.2.
Exposure: +0.99
Blacks: 11
Brightness: +48
Contrast: +61
Clarity: 100
Vibrance: +22
Saturation: -65
Highlights: +18
Lights: -25
Darks: -32
Shadows: -39
Vignetting amount: -100
Vignetting midpoint: 0

Bewerkingstijd: 5 minuten

———————————————————————–

9. Weer iemand die we dringend eens een beetje beter moeten leren kennen is Steven, een beginnend amateur fotograaf. (Steven, laat weten of je een site hebt).

De bewerkingen: In Lightroom
het geel-groen meer laten doordrukken. Mijn gevoel zegt mij dat die geel-groene schijn over een foto meestal een kleine glamour (mode-) tint aan een foto geeft
de zwarte tinten meer geaccentueerd
de foto een andere uitsnede gegeven
lens vignetting toegepast: ik vind dat (portret-)foto’s hierdoor meestal net dat tikkeltje meer hebben

Bewerkingstijd: 10 minuten

———————————————————————– 10. Stijn ken ik vooral als de net afgestudeerde fotograaf van zijn blog Sken.

Ik heb vandaag geen tijd om een winnaar uit te zoeken van het postprocessing wedstrijdje. Wie nog wil meedoen, kan zijn/jaar inzending nog tot middernacht insturen.

Bloglezer Bart vraagt zich in de comments op de vakantiefoto’s af hoe een foto van Maya op het strand bewerkt is en hoe het origineel eruit zag. Hieronder zie je het verschil tussen de foto zoals hij uit de camera kwam en de foto nadat hij bewerkt was.

Zoals jullie weten geloof ik niet in “fotografische geheimen” en kan ik bijgevolg gerust mijn bewerkingen wereldkundig maken. Maar ik ben ook een ambetant bazeke en daarom doe ik het nog niet. Het lijkt me veel leuker om te zien wat jullie met die foto zouden doen, we maken er een wedstrijdje van.

De regels:
- Het is niet de bedoeling mijn foto na te maken. Ik kan het al op deze manier dus daar heb ik niets aan.
- Dit is ook geen wedstrijdje in onrealistisch gedoe: geen achtergronden vervangen, geen snor onder Maya’s neus, ze moet niet hand in hand met Brad Pitt lopen, … enfin, je begrijpt wel wat ik bedoel. De foto moet de foto blijven. Zwart/wit, sepia, doordrukken en tegenhouden, … mag wel allemaal.
- Je stuurt je eindresultaat door in JPEG (hoge kwaliteit, 1500 pixels langs de langste zijde). Een korte uitleg over je bewerkingen is verplicht (vermeldt ook de software die je gebruikt hebt). Screenshots zijn welkom en laat ook weten hoe lang je over de bewerking gedaan hebt. Je stuurt alles naar bert apestaartje x-pose.be
- Je hebt tijd tot woensdag 17 oktober.

De gigantische prijzenpot:
- Diegene die de beste foto (naar mijn smaak) levert, mag eens langskomen voor een mini-portretsessie.

Objectiviteit van de jury:
Onbestaand!

Het originele DNG-bestand kan je hier downloaden (rechtermuisknop en dan ‘opslaan als’)

Het is niet mijn bedoeling om een blog over postprocessing te schrijven, maar voor deze ene keer mag het wel. Ben benieuwd.