Een paar dagen geleden las ik iets dat veel waarheid bevat: “het probleem met toestellen met een goeie batterijcapaciteit is dat je vergeet ze te herladen”. Ik beschouw mezelf niet als een toestel maar mijn batterijcapaciteit is behoorlijk goed. De passie voor de fotografie en de geweldige mensen waarmee ik mag werken, geven me immers zoveel energie. Maar zelfs de beste en grootste batterijen raken uiteindelijk leeg en dat is precies wat er met de mijne gebeurde in de laatste maand voor onze vakantie. Ik had gewoon te lang en te veel gewerkt.

Maar na twee weken onder de Franse zon met mijn gezinnetje is mijn energievoorraad weer helemaal aangevuld. Ik heb haast niet aan fotografie gedacht en maakte in twee weken ongeveer evenveel foto’s als normaal in twee uur. De enige reflexcamera die mee mocht was de 450D maar ongeveer 90% van de foto’s kwamen uit de compactcamera (vaak in de waterdichte behuizing). Normaal heb ik zowat altijd minstens één camera bij de hand maar ik heb echt genoten van het niet krampachtig proberen van alle momenten vast te leggen. We hebben een paar leuke souvenirs aan de leuke vakantie, meer moet dat niet zijn. Hier zijn er alvast een paar:

Mijn doel voor de toekomst is om mijn batterijtjes wat vaker op te laden en tegelijkertijd het memory-effect te vermijden (mijn accu dateert immers nog van voor de komst van de Lithium-Ion batterijen).

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

De jaarlijkse zomervakantie zit er weeral op. De 10 dagen op Mallorca zijn voorbijgevlogen. Reizen met drie kleine kinderen is niet altijd evident en het heeft een dag of twee geduurd eer ik de vermoeidheid van de vorige zware weken van me af kon zetten en mijn normale portie engelengeduld weer kon opbrengen. Ik zal niet beweren dat ik fysiek uitgerust teruggekomen ben, maar het heeft me goed gedaan om me weer eens wat meer met mijn supergezinnetje bezig te houden.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.

Kobe en ik zijn er vorige week twee dagen tussenuit getrokken. Mannen onder elkaar, weet je wel. Kobe sprak al een tijdje over te gaan vissen maar mijn kennis daarvan is eerder beperkt. Ik weet nog wel de laatste keer die keer dat ik als ventje van een jaar of 10 mijn spiksplinternieuwe werphengel ging uittesten. Het duurde toen niet lang voor ik stevig beet had. Aan het geruk te voelen moest ik wel een reuzekarper aan mijn haak hebben hangen. Na een heroische strijd nam de druk op de lijn af en kon ik ze binnenhalen. Het duurde even voor ik doorhad dat er een eend naar me toe zwom … achterwaarts.

Je zal begrijpen waarom ik deze keer vertrouwde op de ervaring en kennis van Sven aka Ponette. Niet dat het veel uitgehaald heeft want we konden zelfs geen kikkervisje vangen maar het avontuur was er niet minder door. Hoewel onze visstek perfect te voet bereikbaar was, leende Sven een oude Suzuki terreinwagen om ons via de slechtste wegen tot aan het water te brengen. Uiteraard vond Kobe dit geweldig. Het plan was om na het vissen te gaan barbecuen en overnachten op het strand maar het had heel wat voeten in de aarde om Kobe ervan te overtuigen dat dit nu ook weer niet zo heel erg verschrikkelijk illegaal is. Maar eenmaal hij de zee gezien had en hij hout mocht gaan zoeken voor een vuurtje, waren zijn twijfels meteen verdwenen.

De volgende dag deden we het wat rustiger aan: spek met eieren, verse koffie, een verlaten strand, een goeie vriend en een dolgelukkige zoon zijn de perfecte ingrediënten voor een moment van puur geluk. Dit moet ik toch terug meer beginnen te doen.

Hier is een slideshowke. Ik had enkel mijn Ixusje mee en heb voor mijn doen verrassend weinig gefotografeerd.

Op basis van mijn recente blogfrequentie zou je kunnen denken dat ik al ergens met een coctail in de hand onder een palmboom lig. Niks is minder waar. Ik heb de afgelopen twee weken meer foto’s gemaakt dan ooit tevoren tijden zo’n periode. Niet veel tijd om te bloggen dus. Bovendien zat er heel wat corporate werk bij en dat kan/mag ik niet altijd hier laten zien.

Het zal nog een heksentoer worden om mijn lijvige to do-lijstje tegen de familievakantie afgewerkt te krijgen. Maar toch geniet ik nu al af en toe een beetje van de vakantie. We hebben/willen niet altijd opvang voor Kobe en Maya, dus koppel ik het nuttige aan het aangename en spendeer ik quality time met de twee groten.

Kobe en Maya wilden persé gaan kamperen. Organisatorisch zat een tripje naar de Ardennen of Zeeland er niet in, daarom zochten we een kampeerplek dichter bij huis … in onze eigen tuin. De stemming was zeer uitgelaten.

Uiteindelijk vielen ze uitgeput in slaap. Ook ik kon mijn ogen niet lang meer open houden.

Kobe en Maya vonden het geweldig en om eerlijk te zijn … ik ook. Hoewel ik het minder vaak doe als vroeger vind ik het heerlijk om in een tent te slapen.

Na een heel vermoeiende week met een paar grote opdrachten, belangrijke deadlines en twee workshops was ik toe aan een uitstapje. Ik had geen zin om aan zee over de koppen te lopen en nog minder zin om op de terugweg te wensen dat ik over autodaken kon lopen. Op zoek naar iets anders kon ik me plots herrineren dat je een stukje kan varen met kano of kayak in de buurt van Herentals. Dat is iets wat ik vorige zomer al eens met Kobe wou doen, maar toen wegens slecht weer niet doorging. Een telefoontje naar een vriendelijke kanomeneer later was alles geregeld. Noa kreeg een verwendagje in kuuroord ‘oma en opa’ terwijl Kobe, Maya, Nancy en ik naar Herentals trokken.

We pasten net met ons vieren in een Canadese kano en deden een kleine twee uur over een traject van een 8-tal kilometer van Herentals tot Grobbendonk over de kleine Nete.

Kobe en Maya vonden het net als de grote mensen geweldig. Hun favoriete moment was toen we achterna gezeten werden door een wel heel boze zwaan. Ik kan jullie verzekeren, dat we serieus gepeddeld hebben om dat beest kwijt te geraken.

Het traject leidde ons door een prachtig en rustig stukje natuur met watervogels en tientallen libellen.

‘t Was de eerste keer dat ik op pad ging met een Canadese kano, maar da’s zeker voor herhaling vatbaar. Ik dacht eens gelezen te hebben dat ze op de Semois zelfs meerdaagse tochten organiseren, misschien eens bekijken …

‘t was al een tijdje geleden dat ik nog eens een video online zette. Ik krijg elke dag vragen over het materiaal dat ik gebruik en waarom ik ervoor gekozen heb. Daarom heb ik deze video gemaakt over het wat en waarom van de inhoud van mijn cameratas.

Binnenkort maak ik nog een video over mijn tas met belichtingsmateriaal.

Op sommige gebieden ben ik een rasechte opportunist. Niet in de zin van ‘lijkenpikker’ maar ik ben iemand die vaak eerder mogelijkheden ziet dan problemen. De diefstal van mijn materiaal in Valencia was zo’n moment waarbij ik niet te lang bij de pakken ben blijven zitten. Ik had al het materiaal kunnen vervangen door hetzelfde of gelijkwaardig en dat was ook de goedkoopste investering geweest. Voor sommige dingen (zoals de 50mm 1.4, de 24-70 en de Pocketwizards) zou upgraden onzinnig geweest zijn, maar vooral voor de camera was deze tegenslag ook een moment om aan een upgrade te denken. De eerstvolgende bodywissel was pas voor 2009 gepland maar in omstandigheden als deze was het toch opportuun om eens te kijken wat de mogelijkheden waren.

Toen collega’s Willem en Marijke als reactie op de diefstal me spontaan een 1Ds mkII tegen een mooi prijsje aanboden, heb ik dat aanbod dan meteen grondig bestudeerd. Al snel bleek deze camera aan mijn eisen te voldoen:

- stevig en weersbestendig
- beeldkwaliteit geschikt voor het meeste commerciëel werk
- goeie prijs voor toestel in uitstekende staat
- veel instelmogelijkheden en personaliseerbaar
- uitstekende aanvulling op mijn andere materiaal.
Hoewel ik al eerder met dit toestel gewerkt heb en ook met de gelijkaardige 1D mkII, is het toch weer even wennen, nu ik die 1D mkIII zo gewoon ben. De interface van de mkII’s verschilt immers volledig van die van de mkIII’s. Daarom mocht de 1Ds mkII mee op skivakantie zodat ik het toestal wat meer gewoon zou worden.

Naast de bediening is het ook effe wennen aan de full frame sensor. De bijhorende gigantische zoeker maakt het werken weer heel wat fijner.

De 24-70 wordt op FF wel een heel ruime groothoek. Zo ruim dat ik er zelfs mijn eigen schaduw mee fotografeer

Het verschil in scherptediepte is ook wel effe wennen. Met mijn 1.6 en 1.3 crop bodies wist ik uit ervaring perfect welk diafragma ik moest instellen voor het gewenste effect. Maar ook met de FF zal het wel snel een tweede natuur worden.

Ik wou de 1Ds mkII ook eens grondig testen als portretcamera. Meestal heb ik de 16 megapixels daar niet voor nodig maar in sommige gevallen kan dat wel van pas komen. Tijdens een wandeling kwamen we langs een rommelig boerderijtje dat talloze mooie abstracte achtergronden opleverde. Maya moet je geen twee keer vragen om te poseren, wel fijn zo’n model in huis te hebben.

Kobe poseert minder graag maar het licht en de achtergrond waren zo mooi dat ik ‘m toch met veel moeite overhaald heb om even voor de lens te staan. Echt gelukkig lijkt hij er niet mee maar als ik naar de foto kijk, kan ik alleen maar denken: “wat wordt hij toch groot”.

Ik heb de indruk dat mijn 1D mkIII (doch niet wetenschappelijk getest) minder ruis heeft in de hoge iso’s (zeker als je nog de RAW nog wat moet bijlichten). Maar de ruis van de 1Ds mkII lijkt dan weer wat meer op de korrel van een snelle film (wat aangenamer is).

Toen mijn vader en Kobe de sneeuwstorm trotseerden voor wat sleepret, heb ik toch effe getwijfeld of ik hen met camera zou volgen. Maar de weerbestendigheid is nu eenmaal één van de voornaamste redenen waarom ik investeer in de 1D-reeks. Ik wil niet tegengehouden worden door slecht weer. Sterker nog ik wil het gebruiken omdat het mooie beelden kan opleveren.

Ondanks dat de camera en de lens in een mum van tijd kletsnat waren van de sneeuw die op de body smolt, gaf de 1Ds mkII zoals gehoopt geen krimp.

Kobe besloot ook zijn eigen sneeuwbestendigheid te testen.

En dan die van opa …

Van dichtbij, ziet een voltreffer er zo uit:

Als afsluiter nog een beeldje van ons vakantieadres.

Ondertussen heb ik de nieuwe camera ook voor enkele opdrachten ingezet en ben ik blij met mijn investering.

In een comment op het bericht dat ik op skivakantie zou gaan, vraagt An zich af of vakantie en veel foto’s nemen samengaat. Ik moet toegeven dat naarmate ik langer fotografeer als beroep, ik minder foto’s maak van privé dingen. De grote gebeurtenissen als verjaardagen worden natuurlijk nog vastgelegd maar ik heb gemerkt dat ik minder foto’s heb van de gewone dagdagelijkse dingen.
Het heeft voor een groot deel te maken met het feit dat professionele apperatuur zwaar en omvangrijk is (en dat gaat niet altijd samen met het managen van 3 kleine kinderen).

In Valencia moest ik het de laatste dag noodgedwongen zonder gesofistikeerd fotomateriaal doen maar dankzij een geleende Canon Ixus besefte ik dat die compactjes stukken beter geworden zijn dan in de tijd van mijn Powershot S50. Uiteraard zit zo’n toestel vol beperkingen als je een reflexcamera gewoon bent maar doordat ze zo compact zijn, bieden ze ook mogelijkheden. Ik kijk ook met een ander fotografisch oog via een compactje en dat is me in Valencia zo bevallen dat ik mij een Ixus 860 IS aangeschaft heb.

De fototas met een zware reflex en enkele lenzen ging uiteraard mee naar Oostenrijk maar zat onderaan in de koffer terwijl de Ixus steeds paraat was. Zo kon ik de mooie zonsopgang vastleggen net over de Duitse grens.

Een bijkomend voordeel van zo’n compactje (nu ja, misschien geen voordeel voor u) is dat ik nu zelf ook af en toe eens op een foto sta. Als je onze familiefoto’s bekijkt is het soms net alsof onze kinderen zonder papa opgroeien. Hoewel Nancy meer dan haar plan kan trekken met een reflex, zal ze er niet zo snel foto’s mee maken.

Onze familie gaat al jaren skiën (of toch een parodie daarop) in het Oostenrijkse Alpendorf. Onze vaste uitvalsbasis is het pension van Frau Burgi. We trokken er naartoe met ons gezinnetje en opa en oma.

Tijdens de heenrit hadden we mooi zonnig weer maar de volgende dag was er regen en mist waardoor we zelfs niet de moeite gedaan hebben om te gaan skiën. De volgende dag was het echter beter weer en verlieten we het groene dal om boven de sneeuw te gaan opzoeken.

Maar eerst natuurlijk een stevig ontbijt.

Noa deed iets magisch met een vliegend broodje.

Kobe had vorig jaar al skiles gehad en het lukte meteen weer aardig op de latten. Maya had het iets moeilijker maar bleef toch min of meer staan. Na 2 vermoeiende uren skiles, zorgde een bord frietjes voor nieuwe energie.

Na een halve dag hadden Kobe en Maya wel genoeg van die latten maar een beetje sneeuwpret kon er nog best bij.

Het duurde die avond in elk geval niet lang om Kobe en Maya in slaap te krijgen. De volgende morgen werden we begroet door een pak verse sneeuw …

en helaas ook veel mist.

We hebben geskied maar de beperkte zichtbaarheid deed ons iets vroeger dan normaal terugkeren naar ons gezellige hoofdkwartier. Het dal was door de aanhoudende sneeuw ondertussen omgetoverd in een sprookjesachtig wit decor.

Morgen volgt deel 2 van de Ixus foto’s.

Net terug van een deugddoende vakantie. Op de foto’s zullen jullie nog even moeten wachten maar ondertussen kan ik jullie alvast een filmpje voorschotelen van de flitsende bijeenkomst in Frankfurt die ik mocht begeleiden.

Alle lof voor Sean die het filmpje monteerde. Moeilijk te geloven dat het pas zijn eerste videomontage was.