The Voice of Europe oftewel meneer Eddy Wally wordt gezien als een fenomeen, een hofnar en een bron van (ongewilde) humor. Waarschijnlijk is hij ook al die dingen maar waarom wordt de man zo zelden gezien als artiest? Een performer die op een vrijdagnamiddag een zaal in vuur en vlam kan zetten binnen de 10 seconden is een artiest … respect.

Vorige week maakten we portretten van gasten in een mobiele studio op een groot bedrijfsevent. Noodgedwongen moesten we onze bezigheden even staken toen Eddy Wally als verrassingsact aangekondigd werd. De dolenthousiaste reactie van de aanwezigen deed me plots inzien dat Eddy toch wel een straffe meneer is. Eddy Wally is Rock and Roll en omdat ik toch technisch werkloos was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem te fotograferen als de rockster die hij is.

Bijna alle foto’s werden gemaakt met enkel mijn 5D mkII en de 50mm lens (zo had ik meteen ook weer wat beelden voor mijn 50/50 project). Het grote voordeel van optredens op bedrijfsevents is dat je als fotograaf veel meer vrijheid hebt dan op een “gewoon” optreden. Zo kon ik niet alleen vanuit het publiek fotograferen maar ook van achter het podium. Onderstaande foto is waarschijnlijk mijn favoriet van de reeks.

Na het optreden heb ik nog een poging gewaagd om Eddy’s bodyguard te overtuigen om mr. Wally enkele seconden in onze vlakbijgelegen ministudio te krijgen. Maar zoals het een echte rockster betaamt, werd Eddy zorgvuldig afgeschermd van lastige fotografen. Ik was helemaal voorbereid om hem in enkele seconden in de studio te fotograferen: in mijn handen de camera met 24-70 lens (manueel ingesteld), triggers en flitsen stonden aan, … Maar ik was ook voorbereid op een “nee” en had op voorhand al bekeken welke instellingen ik moest gebruiken om een snel portret met het aanwezige licht te maken. Van zodra ik wist dat er geen reactie kwam van de bodyguard, ben ik dus snel naar de instellingen voor plan B overgeschakeld, wat me net twee seconden gaf voor een laatste foto.

Meneer Wally, chapeau!

Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.

50/50 is een persoonlijk project waarin ik de komende 50 dagen de wereld om me heen ga fotograferen met enkel een 50mm lens.

Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.

Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.

Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.

De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.

Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.

De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.

Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.

Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.

Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.

In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.

Hier is een setup snapshot met de iPhone.

Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.

Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.

In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.

Gisteren was er een uitstapje naar photokina gepland samen met Pieter, Ake, Didier, Serge, Jurgen en PietOndanks wat file en de gebruikelijke verkeerde afrit, kwamen we mooi op tijd toe en konden we vlakbij de ingang parkeren.

Helaas had ik enkele afspraken op de beurs waardoor ik niet samen met de rest rustig al de hallen kon doorslenteren.

Mijn eerste stop was bij California Sunbounce waar ik hartelijk onthaald werd door de Peter, de big chief. Hij had me een tijd geleden gevraagd of ik eens een Sunbounce wou uittesten. Uiteraard was ik op dat aanbod ingegaan en heb daar ook een filmpje over gemaakt. Ik had de DVD bij en ze waren daar zo van onder de indruk dat het meteen in loop op een plasmascherm op hun stand getoond wordt voor de rest van de beurs. Bij het bekijken van mijn foto’s vanmorgen zag ik echter dat mijn naam niet helemaal correct geschreven was. Ondertussen is dat gelukkig al aangepast. Het filmpje volgt volgende week.

Dit is ook meteen de enigste foto die ik op de hele beurs genomen heb.

Tussen de meestal interessante ontmoetingen in, heb ik samen met Pieter wat rondgelopen. ‘t Is natuurlijk wel fijn om al dat materiaal eens bijeen te zien maar ik zou niet durven zeggen dat ik het razend interessant vond. De dingen die me interesseerden, kende ik ondertussen al en de dingen die me niet interesseren … wel die moet ik niet persé kennen natuurlijk.
Het vroege vertrekuur en de fijne maar vermoeiende ontmoetingen begonnen tegen een uur of vijf hun tol te eisen. Eenmaal op weg naar huis probeerden we allemaal de vermoeidheid op een afstandje te houden door een combinatie van onnozel doen en fotograferen.

Zo hielden Ake en Didier een duel … met bananen

Pieter deed dan weer zijn best om cool achter het stuur te zitten

Didier deed auditie voor een horrorcomedie

Pieter was het videolicht in de duisternis

Elke keer dat ik vanuit Duitsland weer naar België rij, ben ik gefascineerd door het beeld van die ene fabriek en elke keer beloof ik mezelf om hier eens een modellenshoot te komen doen.

Samengevat kan ik stellen dat het voor mij een uiterst boeiende en plezante dag was. Maar ‘t was ook verschrikkelijk vermoeiend. Niet alleen het vroege opstaan en het vele rondlopen waren daarvoor verantwoordelijk. De gesprekken en ontmoetingen slorpten ook heel wat energie op. Daardoor ben ik vandaag nog steeds niet helemaal op mijn plooi hoewel ik op tijd in mijn bed lag en goed geslapen heb. Laat ons seffens nog maar eens proberen om goed en genoeg te slapen.

Het misterie is op ge los t en Frederik bewees een verdienstelijk detective te zijn.

Dat ik een voorstander ben van samenwerking tussen fotografen en het inlassen van speeltijd, is bekend. Daarvoor heb ik ondertussen meer lansen gebroken dan de gemiddelde middeleeuwse mogendheid ter zijner beschikking had. Maar in de praktijk is dat toch niet altijd zo makkelijk. Tijdens een evement van de vereniging van beroepsfotografen raakte ik aan de praat met Pieter, Ake, Tom en Serge en rijpte het plan om samen eens te gaan shooten. Uiteindelijk vonden we een vrij plaatsje in al die agenda’s maar naarmate de datum dichter bij kwam, begon ik te twijfelen of ik zou meedoen. Niet dat ik er niet naar uitkeek, integendeel.Maar door de aankoop van het nieuwe huis/studio, de vakantie van de kinderen en het vele werk, heb ik het moeilijk om even wat tijd voor mezelf uit te trekken. Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en heb daar absoluut geen spijt van gehad.

We werden ook vervoegd door Yvan (de vierde van links in bovenstaande foto) die ons allemaal verraste met zijn indrukwekkende lucht- en panoramafotografie. Maar daarover meer in de volgende blogpost.

Pieter beschuldigt me ervan dat ik graag verschrikkelijk onflatterende foto’s van hem maak en aan een groot publiek vertoon. Maar ik probeer echt altijd om hem er zo goed mogelijk te laten uitzien.

Serge hield zich aanvankelijk een beetje in de schaduw maar kon ons zo ongetwijfeld een hoop genante momenten vastleggen met zijn videocamera.

Ake was haar gewone beminnelijke en zeer gefocuste zelve. Indrukwekkend hoe ze zich tussen zoveel testosteron staande houdt.

Tom heeft ervoor gezorgd dat mijn lachspieren nog altijd behandeld worden door de kinesist.

Hoe indrukwekkend de looks van ons groepje fotografen ook mogen zijn, we haalden er toch maar enkele modellen bij. Fauve is ongetwijfeld één van de meest naturelle modellen die ik ooit voor mijn lens kreeg.

Annelien telt slechts 14 lentes maar heeft talent, ervaring en motivatie te over. Een plezier om mee te werken.

Lien, een vriendin van Pieter, deed het als rookie gelegenheidsmodel ook uitstekend.

De dames werden nog mooier gemaakt door het werk van onze geweldige make-up artieste.

Hoewel we goede voornemens hadden, kwam er van het ontwikkelen van concepten en planningen niet veel in huis. Het enige voornemen waar we ons wel 200% aan gehouden hebben, was plezier maken.

Tom wou graag eens proberen met studioflitsen op locatie te werken. Na eerst mijn oude Linkstar naar de flitshemel verwezen te hebben, lukte het toch om de twee Falcon Eyes van Pieter te gebruiken. Geen idee wat de foto’s opgeleverd hebben maar de manier waarop Tom zijn opstelling maakte was hillarisch.

Na Tom’s studioflitsavonturen, dook ik 10 minuutjes met Lien achter de surfclub om vervolgens ook een tiental minuutjes in de zee af te koelen met Fauve en Ake. De resultaten hebben daarvan hebben jullie nog tegoed.

Vervolgens trokken Fauve en ik gewapend met een reflectiescherm onder deskundige leiding van Ake de duinen in. Ake zorgde voor een gesmaakte re-enactment van de landing in Normandië op D-Day. Mochten de geallieerden zich toenertijd bediend hebben van dergelijke decoltées zou de invasie ongetwijfeld een stuk vlotter verlopen zijn.

Tom regelde de levering van een lading pizza’s op het strand. Ik heb al een tijdje een lensbaby maar ‘t is er nog niet eerder van gekomen om daar eens grondig mee te experimenteren. De wachttijd voor het leveren van de cullinaire hoogstandjes, leek me dan ook het uitgelezen moment om wat te gaan spelen met die geschifte lens. Het bleek niet zo makkelijk te zijn om er mee scherp te stellen, zeker niet om actie te fotograferen.

Pieter maakte ook nuttig gebruik van de wachttijd door zich verder te bekwamen in het camerawerpen. De bedoeling is om de camera op timer te zetten en op het juist moment en op het juiste moment omhoog te gooien om een luchtbeeld te maken.

Tom kon uiteraard niet onderdoen en veegde alle eerdere hoogterecords van de tabellen.

Na de pizza genoten we van de ondergaande zon tot we plots beseften dat we kostbare minuten fantastisch licht aan het verkwisten waren.

Lien was de queen of the world.

En Tom profileerde zich al de king of de world.

Hoop en al heb ik waarschijnlijk slechts een half uurtje modellen gefotografeerd (de resultaten volgen nog) maar ik heb me zo goed geamuseerd dat ik nog altijd drijf op de energie die ik uit dit half dagje gehaald heb. Zo kan iets wat op het eerste zicht verloren tijd lijkt, uitdraaien op tijdswinst.

De jaarlijkse zomervakantie zit er weeral op. De 10 dagen op Mallorca zijn voorbijgevlogen. Reizen met drie kleine kinderen is niet altijd evident en het heeft een dag of twee geduurd eer ik de vermoeidheid van de vorige zware weken van me af kon zetten en mijn normale portie engelengeduld weer kon opbrengen. Ik zal niet beweren dat ik fysiek uitgerust teruggekomen ben, maar het heeft me goed gedaan om me weer eens wat meer met mijn supergezinnetje bezig te houden.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.

De blogstekker gaat er even uit. De laatste weken zijn voor mij en het hele gezin slopend geweest door een combinatie van een onverwacht project, verwachte projecten en privé toestanden. Tot begin augustus gaat deze blog samen met zijn baasje met vakantie.

Ik kan moe en voldaan terugkijken op het geleverde werk en kijk er naar uit om jullie na een poosje rust weer van leesvoer te voorzien. Een dikke merci aan mijn ouders en enkele goeie vrienden om te helpen onze dromen waar te maken.

De foto’s bij dit artikeltje zijn gemaakt op een ‘feestje’ van Uplace, één van mijn beste klanten. Daar weten ze wel hoe ze een feestje moeten bouwen. Ik heb al ‘t één en ander gezien, maar nooit iets dat zo ‘af’ was.

Je krijgt niet elke dag de kans om een aantal van onze beste Belgische artiesten te fotograferen zonder de talrijke beperkingen die het leven van een concertfotograaf vaak tot een hel maken. Tijdens de hele optredens kon ik me vrij bewegen maar helaas mag ik geen meer herkenbare foto’s tonen. De echte fans zullen deze dame wel herkennen, maar dit is geen wedstrijd, dus gelieve de naam uit de comments te houden om geen slapende honden wakker te maken.

Ik krijg vaak de vraag of ik ook losse flitsen gebruik voor reportagefotografie, ja dus. Hier was ik het podium een uurtje voor het optreden even gaan verkennen en besloot een flitske toe te voegen aan de podiumverlichting door middel van een superclamp. Met de flits op 1/4 hoef je je geen zorgen te maken over de batterijtjes of de recycle time. Ik wist dat ik de mooiste foto’s van opzij en schuin achteraan zou kunnen maken en dan geeft dit flitsje recht voor het podium een edgy look. Een andere reden om de flits daar te plaatsen was de positie van de rookmachine. Tegenlicht door rook is altijd mooi. Het licht dat je in de foto’s ziet is voor 95% afkomstig van één Vivitarke.
Een kleine fotografische impressie van het feest (uiteraard gemaakt door uw dienaar), kan je hier bekijken.

Tot in augustus!

Eerst en vooral wil ik jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie woorden van steun ivm het overlijden van mijn grootvader, ze zijn een troost voor de hele familie.

Ik heb al eerder mijn voorliefde voor echte documentaire fotojournalistiek bezongen. Helaas is er in de traditionele media steeds minder ruimte en budget voor diepgaande fotoverhalen. Gelukkig zijn er mensen zoals Brian Storm die met zijn mediastorm een alternatief kanaal biedt voor diepgravende fotoverhalen. De verhalen zijn soms wondermooi maar vaker confronterend en keihard en daardoor is er spijtig genoeg maar een klein percentage van de mensen in geïnteresseerd. Door de mix van verschillende media en het internet als distributieplatform creëer je een globaal platform waarbij een klein percentage toch de kritische massa kan bereiken om dit soort journalistiek mogelijk te maken.

Vandaag kwam ik toevallig terecht op de site van the Bombay Flying group, een groepje fotografen en journalisten die één fascinerend en twee uiterst aangrijpende digitale verhalen online hebben staan, knap, confronterend en een levensnoodzakelijk tegengewicht voor de vaak oppervlakkige mainstream media.

Mijn respect voor deze (foto)journalisten is grenzeloos. Zelf verschuil ik me achter het excuus van te weinig tijd en voel ik me vooral te verantwoordelijk voor mijn gezin om de verhalen in de brandhaarden van de wereld te gaan optekenen. Maar in onze eigen omgeving zijn er ongetwijfeld genoeg kleine verhalen te vinden die ook verteld moeten worden. Ik heb mezelf in elk geval voorgenomen om ook te proberen mijn zeer bescheiden bijdrage te doen. Misschien ken jij wel een verhaal dat verteld moet worden?

Kobe en ik zijn er vorige week twee dagen tussenuit getrokken. Mannen onder elkaar, weet je wel. Kobe sprak al een tijdje over te gaan vissen maar mijn kennis daarvan is eerder beperkt. Ik weet nog wel de laatste keer die keer dat ik als ventje van een jaar of 10 mijn spiksplinternieuwe werphengel ging uittesten. Het duurde toen niet lang voor ik stevig beet had. Aan het geruk te voelen moest ik wel een reuzekarper aan mijn haak hebben hangen. Na een heroische strijd nam de druk op de lijn af en kon ik ze binnenhalen. Het duurde even voor ik doorhad dat er een eend naar me toe zwom … achterwaarts.

Je zal begrijpen waarom ik deze keer vertrouwde op de ervaring en kennis van Sven aka Ponette. Niet dat het veel uitgehaald heeft want we konden zelfs geen kikkervisje vangen maar het avontuur was er niet minder door. Hoewel onze visstek perfect te voet bereikbaar was, leende Sven een oude Suzuki terreinwagen om ons via de slechtste wegen tot aan het water te brengen. Uiteraard vond Kobe dit geweldig. Het plan was om na het vissen te gaan barbecuen en overnachten op het strand maar het had heel wat voeten in de aarde om Kobe ervan te overtuigen dat dit nu ook weer niet zo heel erg verschrikkelijk illegaal is. Maar eenmaal hij de zee gezien had en hij hout mocht gaan zoeken voor een vuurtje, waren zijn twijfels meteen verdwenen.

De volgende dag deden we het wat rustiger aan: spek met eieren, verse koffie, een verlaten strand, een goeie vriend en een dolgelukkige zoon zijn de perfecte ingrediënten voor een moment van puur geluk. Dit moet ik toch terug meer beginnen te doen.

Hier is een slideshowke. Ik had enkel mijn Ixusje mee en heb voor mijn doen verrassend weinig gefotografeerd.