De laatste tijd valt er niet veel te beleven op mijn blog, waarvoor mijn welgemeende excuses. Even een update over het waarom ik zo weinig blog.

Om te beginnen, zijn er de gewone drukke bezigheden maar daarnaast ben ik bezit met twee grote projecten. Het eerste is de studio. Liters zweet heb ik al gelaten bij het afwerken van mijn fotografische speeltuin. Ik maak me weinig illusies en weet dat de studio nog wel enkele jaren een work-in-progress zal zijn maar ik wil ‘m snel zo ver klaar hebben, dat ik er in kan werken zonder beperkingen. De bovenverdieping is al een tijdje perfect bruikbaar maar zo lang er werkzaamheden bezig zijn, moet ik elke keer heel wat kuisen voor ik kan shooten. En zelfs dan moet ik iedereen begroeten met de woorden: “let niet op de rommel,” en dat ben ik grondig beu.

Deadlines die te ver in de toekomst liggen hebben het voor mij nooit gedaan. Ik heb druk nodig om productief te kunnen zijn. Daarom heb ik mezelf onverantwoorde doelen gesteld om de studio af te werken. In de afgelopen weken ben ik zowat elke avond/nacht in de studio in de weer geweest. Ik heb een paar lelijke gyproc muren en een plafond afgebroken. Vervolgens was het een kwestie van veel kuisen voor ik aan de afwerking kon beginnen. De vloeren boven hebben hun finale vernislaag gekregen en beneden zijn de schilderwerken reeds behoorlijk gevorderd. Ondertussen hebben we ook een hele container gevuld met het bouwafval dat we het laatste jaar verzameld hebben. Wat staat er dan nog op het programma: een tweede laag verf, egaliseren en schilderen van de vloer, de poort behandelen en de keuken installeren. Daarna is het tijd om de meubels te plaatsen, prints op te hangen, … Met de eindstreep in het vizier is het heel motiverend werken, gelukkig kan ik ook op de hulp rekenen van fantastische vrienden.

Een tweetal weken geleden (toen ik in mijn destructieve fase was), vroeg Sofie of ze me mocht fotograferen voor een schoolopdracht over fotografen in hun eigen omgeving. Ik vroeg of het ook “fotograaf die zijn eigen omgeving afbreekt” mocht zijn en dit is het resultaat:

En dan het tweede grote project, een plan waarmee ik al lang rondliep. Tijdens workshops en ontmoetingen met fotografen valt het me vaak op dat het technische aspect van belichting (en het gebruik van losse flitsen) iets is dat de meesten snel onder de knie hebben. Maar een flits kunnen aansturen en de juiste kracht instellen betekent nog niet automatisch dat je een goede belichting hebt. Ik zie vaak mensen die niet goed weten waar ze hun licht moeten zetten, welke modifiers te kiezen, … Ook het gebruik van licht als gereedschap om een verhaal te vertellen, wordt niet altijd optimaal aangewend. Daarom hebben we besloten een DVD op te nemen met de werktitel “Motivational Light”. Er zijn reeds een paar hele goeie How-To video’s op de markt, daarom gaan we ons meer richten op het Why-To, het waarom van bepaalde instellingen. Het wordt de eerste LIME/Bert Stephani DVD en dus weer een heel avontuur.

Hier is alvast een iPhone snapshot van de cast and crew tijdens een shoot in het bos:

Pieter en ik hebben al heel wat tijd en energie gestoken in de planning, het testen en de voorbereidingen op het filmwerk om een kwalitatief product te kunnen garanderen. Onze eerste drie opnamedagen waren hard labeur maar ook dikke fun. We houden jullie zeker op de hoogte van dit project. Indien je zelf vragen hebt waarvan je graag zou willen dat ze in de DVD aan bod komen, stel ze dan in de comments. We kunnen niet garanderen dat elke vraag op de DVD belandt maar we doen ons uiterste best.

Voor velen is werken op locatie een nachtmerrie omdat er zoveel factoren zijn waarmee je rekening moet houden. Zelf zie ik het anders: een locatie biedt altijd een hoop mogelijkheden en inspireert me. Nu de warme maanden helaas bijna voorbij zijn wordt de kans weer groter buiten shooten geen optie is en niet elke klant heeft genoeg ruimte binnen om vlot te fotograferen.

Eén van de redenen om ons nieuwe huis met grote studio te kopen was om een alternatief te hebben bij slecht weer. Maar het is niet zomaar een plan B. De studio heeft als voordeel dat je de volledige controle hebt en geeft me de kans om een wat andere weg in te slaan.

Voor mijn commerciële werk, heb ik al behoorlijk wat in de studio gewerkt maar daar gaat het meestal om een afgelijnd idee dat tot leven gebracht moet worden. Daar heb ik het niet moeilijk mee maar echt vanaf nul beginnen vind ik moeilijker. Op locatie sturen de mogelijkheden ter plaatse me meestal in een bepaalde richting maar in de studio moet ik mezelf in een bepaalde richting sturen. Een degelijke studiofoto maken, kan ik wel maar om er een stukje van mezelf in te leggen, een “bert stephani foto” te maken, moet ik hard trainen. Jullie weten vast wel dat ik fotografie als een sport zie en als er bepaalde aspecten zijn van mijn spel die ik minder goed vind, ga ik daar gericht op trainen. Daarom dat ik de komende tijd een aantal testshoots doe in de studio.

Deze keer stelde ik mezelf als doel om de studio in beperkte mate als locatie te gebruiken maar zonder dat de ruimte te prominent aanwezig is. Tegelijkertijd heb ik mezelf verplicht om de opstellingen eenvoudig te houden (max. 2 flitsen, meestal 1). Het Amerikaanse model Kailyka was gewillig slachtoffer van dienst.

De ene foto is ongetwijfeld meer geslaagd dan de andere maar bij dergelijke trainingssessies mag je niet bang zijn om te ver te gaan, vind ik. Je mag ook niet bang zijn om eerlijke feedback te vragen van anderen, dus zijn jullie bij deze uitgenodigd om mijn experimenten te bespreken.

Nu ik zo toch al een paar jaartjes bezig ben als fotograaf, zie ik meer en meer mensen terug die ik al eens gefotografeerd heb. Vooral bij kinderen is het heel leuk om hen na een tijdje weer voor de lens te krijgen omdat ze zoveel groter geworden zijn. Tess, het dochtertje van mijn voormalige basketbal coach fotografeerde ik de eerste keer toen ze amper een jaar was en een jaartje later kreeg ik ze nog eens voor mijn lens. Ondertussen is ze een jongedame die de drie-en-half al lang voorbij is. Het doel van de shoot was een eenvoudige familiefoto, maar Tess en haar neefjes hadden nog zin om me een beetje te helpen bij wat experimentjes in de studio.

Ik vind dat kinderen moeten kunnen bewegen en dat de fotograaf daarop snel moet kunnen inspelen. Daarom begon ik te experimenteren met een eenvoudige setup: slechts één studioflits met medium softbox.

Voor de laatste twee foto’s gingen de gordijntjes van mijn dakvensters open om het flitslicht te combineren met invallend zonlicht.

Ik ben geen lollie-afpakker en probeer de kinderen voor mijn camera een plezante shoot te geven, maar onderstaande foto is misschien toch mijn favoriet van de reeks.

Wie mijn Twitter een beetje volgt zal misschien al iets opgevangen hebben over limoenen en een geheim project. Het afgelopen half jaar heb ik samen met een collega en vriend keihard gewerkt om een project dat tussen een paar pinten door ontstaan is, om te toveren in een stevig project. Vandaag zijn we er bijna en al hebben we nog heel wat werk, voelt het allemaal goed aan.

Dit project is voor JOU maar je zal er vast geen bezwaar tegen hebben dat we er zelf ook wat plezier aan beleefd hebben.

Bekijk ook de heerlijke portretten van mijn partner in crime..

Morgen krijgen jullie een sneak preview van waarmee we bezig zijn.

Ik kreeg een hele berg emails van mensen die het spijtig vonden dat ze er niet bij konden zijn op de Eos Discovery Days. Er zijn ongetwijfeld ook een aantal mensen die mijn snelle presentatie nog eens op het gemak willen nalezen of mensen die niks verstaan hebben van mijn eigenzinnige interpretatie van de Franse taal. Daarom ga ik proberen of ik even proberen mijn gebrabbel om te zetten in een leesbare tekst.

Laat ons beginnen met het “natuurlijk” licht gedeelte. Omdat we geen echt venster met natuurlijk licht in de studio hadden, leenden we van de vriendelijke mensen van Hotz een Broncolor generator met flitskop en een gigantische beauty dish. Dit is in wezen gewoon een bron van zacht doch min of meer gericht licht, net zoals een venster. Ik heb enkel het instellicht van de flits gebruikts om te tonen hoe je vergelijkbare resultaten kan halen met natuurlijk licht en een beperkte hoeveelheid fotomateriaal.

Ik had eender welke digitale reflexcamera kunnen gebruiken om deze foto’s te maken. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de fonkelnieuwe 5D mk II te gebruiken maar aangezien Canon voor dit event maar over één enkel exemplaar kon beschikken zou het monopoliseren daarvan het risico inhouden dat ik gelyncht werd door al die mensen die de 5D mkII even in hun handen wilden houden. Om te tonen dat dit soort portretten niet alleen mogelijk is met professionele camera’s en body’s besloot ik te schieten met de 50D. Dankzij de WiFi grip voor de 50D konden we op het grote scherm de beelden tonen binnen enkele seconden nadat ze gemaakt waren.

Ik heb ook nogmaals de liefde verklaard aan de 50mm lenzen als één van mijn favoriete portret lenzen. De meeste fabrikanten hebben daarvan betaalbare tot spotgoedkope versies van in hun gamma. En het zijn allemaal fantastische portretlezen (zeker op crop camera’s). Ik gebruik graag een groot diafragma voor portretfotografie omdat je daarmee een kleine scherptediepte krijgt. Door scherp te stellen op het oog dat het dichtst bij de camera is, wordt het oog van de kijker meteen naar de essentie van de foto geleid. Bovendien krijgt de huid daardoor een gratis schoonheidsbehandeling omdat het grootste deel ervan lichtjes onscherp is.
De achtergrond wordt door de beperkte scherptediepte meestal zo onscherp dat het makkelijk wordt om storende elementen te camoufleren.
Het gebruik van lenzen vanaf 50mm vermijdt ook vervorming van de natuurlijke proporties and beperkt de kijkhoek waardoor je makkelijker een geschikte achtergrond vindt.

Een goed en veilig startpunt op gebied van belichting is een grote lichtbron (omdat die voor zacht vleiend licht zorgt) in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera. Ik plaats de lichtbron liefst een beetje boven ooghoogte. Als je een raam als lichtbron gebruikt kan je je lichtbron uiteraard niet verplaatsen tenzij je ervaring hebt in de bouwsector, maar je kan natuurlijk wel je camera en je model zo positioneren dat het licht vanuit de gewenste hoek komt.
Deze belichting geeft je een mooi omgekeerd driehoekje van licht onder het oog aan de schaduwkant van je onderwerp. Dit leerde ik lang geleden van een goeie vriend en ik heb ondertussen geleerd dat dit magisch driehoekje vaak het geheim is dat van een goeie foto, een hele goeie foto maakt. Als je foto’s gaat bestuderen (van jezelf of anderen) vind je waarschijnlijk heel wat van die driehoekjes.

Nog een magisch driehoekje (werkt trouwens zowel bij hard als zacht licht)

Deze tips zijn in geen geval arbitraire regels maar deze manier om snel een vleiend portret te maken is ongetwijfeld een belangrijke techniek in je fotografische gereedschapskist.

Eén van de volgende dagen schrijf ik nog iets over wat ik deed met flits op en af de camera.

Ons huidig huis is praktisch, modern en best mooi maar het werd echt te klein en zoals hier in de omgeving vaak het geval is, zijn er geen substantiële uitbreidingsmogelijkheden. Onze drie kinderen hebben ruimte nodig en wijzelf ook. Daarnaast droomde ik al lang van een eigen grote ruimte voor mijn fotografie.
We hebben heel lang moeten zoeken maar dit, mijn beste vrienden, is de poort naar een mooie en ruimtelijke toekomst.

Ons eisenpakket was behoorlijk uitgebreid en nogal specifiek zodat we de hoop al een beetje opgegeven hadden om bij ons in de buurt iets te vinden dat in onze plannen paste. Het was een bezoekje aan de nieuwe studio van Nancy Verbeke dat ons geholpen heeft om met hernieuwde moed verder te zoeken. De plannen van Fotolocus en de mijne liggen ver uit elkaar. Het was dan ook niet zozeer de studio zelf maar wel Nancy’s lef om haar dromen na te jagen dat me geïnspireerd heeft.
Mijn eigen Nancy heeft me door haar geloof in wat ik doe ook gestimuleerd om de stap te durven zetten. En het is ook dankzij haar bijna dagelijkse speurwerk op immoweb dat we dit huis gevonden hebben.

We hebben het huis ontdekt een tweetal weken voor we op vakantie vertrokken. De timing was niet echt ideaal omdat ik mezelf al een hels schema had opgelegd om zoveel mogelijk achterstallig werk, weg te werken voor de vakantie. En nu kwam daar plots nog heel veel nadenken, overwegen, bespreken en onderhandelen bij. De knoop werd redelijk snel doorgehakt maar dan begon het pas: besprekingen met de bank, boekhouder, architect, mijn ouders, … Gezien de niet geringe investering moest er ook een nieuw businessplan gemaakt worden en dan moet alles nog afgerond worden. De dag voor de vakantie zat ik er fysiek en mentaal helemaal door maar het feit dat het nu allemaal officiëel is, geeft een enorme voldoening.

Nu weten jullie ook waarom ik mijn blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb. Gezien al hetgene wat ons nog te wachten staat op praktisch en administratief vlak, zou het ook best kunnen dat ik de volgende maanden niet altijd op volle kracht kan bloggen. Maar daarna zal het beter worden, VEEEEEL beter.

Ik hou jullie zeker op de hoogte van de vorderingen.

Eén van de eerste mensen die ik leerde kennen via de Belgische beroepsvereniging, was Karla. Een fijne en open madam met een kleine studio in het verre buitenland Limburg. Onze stijlen leken me eerst zeer ver uit elkaar te liggen maar onze opvattingen over fotografie liggen dan weer zeer dicht bij elkaar. Bovendien was één klein voorbeeldje van haar persoonlijk werk genoeg om te weten dat deze fotografe heel wat in haar mars heeft.

Ten huize Stephani wordt er rustig maar resoluut nagedacht over een andere infrastructuur aangezien ons huis eigenlijk maar op 2 kinderen voorzien was en we zoals jullie weten verrassend goed gescoord hebben op gebied van productiviteit. En als er nagedacht wordt over een nieuw huis, bekijken we natuurlijk ook hoe mijn portrettentrekkerij daarin kan passen. Een pure studio wil ik niet, maar een ruimte waarin ik kan fotograferen, workshops kan geven, … zou wel fijn zijn.
Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik echt nodig heb, daarom steek ik bij enkele collega’s mijn licht op ivm formaat, hoogte, gebruikte materialen, …
Karla is het levende bewijs dat je geen gigantische ruimte en tonnen materiaal moet hebben om kwaliteit te leveren. Het was ook heel plezant om wat met licht te spelen in haar studio. De foto hierboven is een snelle snap met natuurlijk licht dat door het raam kwam. De foto hieronder is gemaakt met één studioflits met grote softbox op minimaal vermogen. De softbox hangt net boven de lens voor een zachte frontaal licht.

Er is geen enkele wet die verbiedt dat softboxen ook achter het model mogen staan, daardoor konden we onderstaand beeld maken.

Karla wil in de toekomst ook weer wat meer op locatie gaan werken. Als tegenprestatie voor haar deskundige studiohulp, heb ik haar dan een beetje uitleg gegeven over het werken met losse flits op locatie.

Vaak willen mensen een beetje zon in de foto, helaas is die in ons landje tegenwoordig vaak verstopt achter een dik pak grijze wolken. Het was gisteren niet anders, dus zorgden we zelf voor een zonnentje door één flitske rechts van de camera te plaatsen.

Het was niet de bedoeling om straffe foto’s te maken, wel om van elkaar te leren. Maar toch begon ik een beetje lastig te worden omdat ik nog geen enkele echt goeie foto gemaakt had. Maar een kwartiertje voor ik huiswaarts moest keren om de kindjes van school te halen, zag ik eindelijk een mogelijk interessant beeld.

Het kiezelpad zorgt voor lijnen die naar het onderwerp leiden en de bomen in de achtergrond zorgen dat Karla mooi ingekaderd wordt. Door stevig onder te belichten en Karla vervolgens uit te lichten met één flits links van de camera, was het plaatje af. In bovenstaande foto werd er ook nog een flitsje met grid rechts van de camera en achter Karla gebruikt als haarlichtje.

Een beetje tervoren had Karla de opmerking gemaakt dat ze vaak gebruikt maakt van onscherpte in de voorgrond. Dat zinnetje bleef meteen hangen. ‘t Is niet dat ik die techniek niet ken, maar ik had ‘m al lang niet meer bewust gebruikt. Slechts minuten na de opmerking, zag ik er meteen al een praktische toepassing voor. Door op de grond te gaan liggen en mijn 70-200 lens te gebruiken, kon ik van een mooie onscherpte van de kiezelsteentjes gebruik maken.

Persoonlijk vind ik dat fotografen tot het uiterste moeten gaan om een zo goed mogelijke foto te maken. Hieronder zie je dat Karla daar hetzelfde over denkt.

Karla had als grote nadeel dat ze een esthetisch onverantwoord onderwerp als ik moest vastleggen. Toch ben ik wel benieuwd naar wat zij er van gemaakt heeft.

Het gebeurt niet vaak maar soms heb je het gevoel dat je iemand kent zonder dat je hem/haar ooit ontmoet hebt. Zo iemand is Veerle. Zij was bij de eerste lezers van deze blog en ik lees ook al lang alles over haar Amerikaanse avonturen met manlief Sven en hun superschattige dochtertje Nina.

Ik keek er dan ook echt naar uit om hen te ontmoeten en Nina te fotograferen. Het weer liet niet toe om buiten te fotograferen, dus werd mijn bureau nog eens om te toveren tot ministudio.

Nina liet het allemaal rustig over zich komen en gebruikte alle mogelijke truuken om regelmatig een kledingwissel te mogen ondergaan.

Met kleine kinderen en baby’s hou ik de belichting meestal zo eenvoudig mogelijk. Eén enkele flits in een softbox was alles wat ik hier gebruikte. Zolang je de afstand tussen onderwerp en flits ongeveer gelijk houdt, kan je het ding snel verzetten waardoor je kan inspelen op de kinderen.

Veerle en Sven mochten er tenslotte ook nog even bij.

Veerle en Sven, het was ongelooflijk fijn om jullie eindelijk te ontmoeten en jullie fotogenieke dochter op de gevoelige sensor vast te leggen. Tot één dezer in Californië.

Nancy en ik hebben van de aanwezigheid van opa & oma gebruik gemaakt om op een avond eens rustig met ons tweetjes op restaurant te gaan. Eerst wilden we uizoeken hoe een Oostenrijker met een sombrero zou koken. Maar uiteindelijk hebben we het Mexicaanse restaurant maar gelaten voor wat het was aangezien het er binnen bijlange niet zo sfeervol uitzag als buien.

Na twee dagen van sneeuw en mist, was het op onze laatste skidag een plezier om uit het venster te kijken.

Maya was er meteen klaar voor met skimasker en al. Nu ja, als we haar hadden laten doen, had ze het masker ook ’s nachts opgehouden.

De laatste dag betekent ook dat er een slalomwedstrijd is voor de kinderen in de skischool. Kobe had alvast geen enkele moeite om tot boven te geraken.

Opa en Nancy keken toe bij de race.

Kobe kwam heel gecontroleerd naar beneden zonder ook maar één porrtje te missen.

Bij Maya’s race ging het soms een beetje moeilijker maar dankzij haar doorzettingsvermogen kon ze haar parcours volgen.

Bij de prijsuitreikingsceremonie, bleken zowel Kobe als Maya de beste te zijn van hun groep.

Hun gouden medaille en oorkonde zullen ongetwijfeld gekoesterd worden.

Noa werd dan weer kampioen in de discipline “grootouders om haar vingertje draaien”.

Tot hier de Ixus-foto’s van onze vakantie. Ik toon jullie later nog beelden uit mijn nieuwe reflexcamera.

Ik toonde jullie eerder al het slecht-weer-outdoor reeksje met Kaatje. Na de buitenshoot genoten we van een verquickende maaltijd en daarna hebben we nog snel wat foto’s gemaakt in mijn bureau/ministudio.

Het hoofdlicht is een flitsje op minimale kracht (1/16 voor de Vivitars) met een kleine doorschijnende paraplu. Door de sluitertijd hoog te houden wordt de donkergrijze muur helemaal zwart. Om te vermijden dat de schaduwkant van Kaatje helemaal overvloeit in de achtergrond, heb ik nog een tweede flits met gridspot achter haar gezet.

Maar het kan soms ook perfect werken zonder haarlichtje.

Wanneer ik lichtopstellingen maak, ga ik vaak op zoek naar manieren om met een paar kleine aanpassingen een ander soort licht te bekomen. Door de flits met grid (van het haarlichtje) gewoon naar de muur te draaien, krijg je een soort halo die even goed voor afscheiding tussen achtergrond en model zorgt. Bovendien creëer je zo een natuurlijk vignet wat de aandacht vaak makkelijker naar het onderwerp van de foto kan leiden.

Kaatje heeft een hele mooie huid en als schoonheidsspecialiste was het voor haar ook een koud kunstje om een perfecte foto make-up aan te brengen. Daardoor kon ik me best wat harder licht permitteren dan gewoonlijk. Mijn kleine zilverkleurige paraplu wordt zelden gebruikt, maar hiervoor heb ik ‘m toch nog eens bovengehaald.

In plaats van een haarlichtje te gebruiken, richtte ik de flits met grid naar de rechterkaak van Kaatje. Als ik het goed heb, wordt dit licht wel eens een ‘kicker’ of ‘kick-light’ genoemd. Ik gebruik deze techniek niet zo vaak maar soms geeft het heel krachtige beelden. Ik heb mijn hoofdlicht (de flits met paraplu) bewust net iets minder gehouden dan de standaard ‘juiste’ belichting voor een iets mysterieuzere sfeer.

Bepaalde delen van de huid zijn met Photoshop een beetje zachter gemaakt. Maar dat is meer om die ‘metaalglans’ te bekomen dan om onzuiverheden weg te werken.

Een dikke merci aan Kaatje en assistente/stagiaire Marisa voor de fijne shoot.