Het gebruik van losse flitsen om de baas te zijn over het licht ongeacht de condities, is al een hele tijd een tweede natuur voor mij. Maar de meeste mensen denken nog steeds dat meester zijn over het licht een exclusief privilege is van de high end pro’s met grote budgetten. Daarom wou ik absoluut ook een eenvoudige speedlite setup tonen op de Eos Discovery Days.

We begonnen met het opstellen van het hoofdlicht (een Canon Speedlite 580EXII, maar je kan hiervoor zowat elke flits gebruiken) op een statiefje met een witte doorflits paraplu. Maar eerst koos ik het juiste diafragma, sluitertijd en iso om niets van het aanwezige licht in de foto te vangen. Speel met die instellingen met de camera in M-mode (zonder flits te gebruiken) en neem enkele testfoto’s tot je een volledig zwart beeld hebt.
Ik heb bewust geprobeerd om een gelijkaardig lichteffect te creëren als het continue licht in het eerste gedeelte van de roundup. Het is natuurlijk niet helemaal identiek maar komt toch aardig in de buurt. Bovendien is deze manier een stuk goedkoper dan een Broncolor generator + kop + beautydish en flexibeler dan natuurlijk licht.

‘t Is misschien basic maar dit soort licht werkt bijna altijd. We maakten kennis met hetzelfde probleem als in deel 2 van de roundup: geen afscheiding tussen model en achtergrond. Om dit op te lossen, plaatste ik een tweede flits als haarlicht aan de andere kant van het model, recht tegenover het hoofdlicht. Een grid of honingraat (gemaakt van karton en zwarte drinkrietjes) houdt het licht gebundeld zodat ik het precies kon mikken waar ik het wou en tegelijkertijd lensflare kon vermijden.

In deel 2, toonde ik hoe je meer aanwezig licht in de achtergrond kan krijgen. Dat had ik hier ook kunnen doen maar ik koos ervoor om een derde speedlite te gebruiken om op een andere manier de achtergrond lichter te maken. Die flits werd vastgehouden door Joachim en op de achtergrond gericht (grijs achtergrondpapier). Je kan verschillende achtergrondeffecten bereiken door de zoom instellingen, kracht en positie van de flits te veranderen.

Ik ben niet zo’n fan van effen vlakke achtergronden, daarom plunderde ik de aanwezige decoratie en gebruikte enkele takken om tussen de flits en de achtergrond te plaatsen. Dit creëert een schaduwpatroon op de achtergrond. Dat is trouwens een veelgebruikte techniek in fotografie, film en video. In de handel zijn er veel cookie’s of gobo’s te verkrijgen voor tal van verschillende schaduwpatronen maar je kan ze even goed zelf maken of iets gebruiken dat je ter plaatse vindt.

De draadloze flitsautomatiek kan een reddende engel zijn in sommige situaties maar voor dit soort werk, ga ik liever helemaal manueel (camera en flits). Dit geeft me immers complete controle en zorgt ervoor dat de belichting altijd hetzelfde is als ik rond mijn onderwerp werk met verschillende lenzen, uitsnedes, … En eenmaal je wat ervaring opgebouwd hebt, kan je een dergelijke opstelling in 2 minuten in elkaar boksen.

Laat ons nog een tweede reeksje met dezelfde belichting bekijken. Het grote verschil met de belichting in deel 1 van de roundup (met de Broncolor) is de afstand tussen Erika en de achtergond. In deel 1 stond Erika dicht bij de achtergrond zodat we met 1 lichtbron zowel Erika als de achtergrond konden belichten. In deze opstelling heb ik Erika echter verder van de achtergrond gezet waardoor de achtergrond helemaal zwart wordt. Wie zich geroepen voelt om te gaan googlen op “light + inverse square law” gaat gerust zijn gang maar het volstaat eigenlijk om te weten dat de intensiteit van het licht snel afneemt naarmate de afstand die het moet overbruggen. In dit geval stond de lichtbron dicht bij erika (minder dan een meter). Wanneer de achtergrond dan 2-3 meter achter Erika staat is de intensiteit van het licht op Erika veel groter dan het licht op de achtergrond. Zo groot zelfs, dat de achtergrond niet genoeg licht meer ontvangt om mij deze camera instellingen nog zichtbaar te zijn. Mocht ik Erika dicht bij de achtergrond gezet hebben, zou het verschil in intensiteit veel minder zijn waardoor ook de achtergrond nog zichtbaar zou zijn op de foto.

Een haarlichtje is wat het woord zegt: (tegen)licht op het haar van het onderwerp. Je kan een sterker effect creëren door ook een deel van het gezicht (of meer) te bestrijken met dit tegenlicht. Het haarlicht wordt dan een “kicker”. Speel ermee en je zal merken dat je er fantastische effecten mee kan bekomen.

Ik gebruik niet vaak achtergrondpapier maar het kan zeker handig of zelfs noodzakelijk zijn. De meest populaire kleur in ongetwijfeld wit, maar persoonlijk vind ik grijs veelzijdiger. Eerst en vooral ben ik meestal geen fan van witte achtergronden. Maar nog belangrijker is dat ik met grijs makkelijker eender welke grijstint kan bekomen door de kracht van de flits aan te passen. Ik kan ook kleur toevoegen door een gekleurd filtertje op mijn flits te zetten. Een grijze achtergrond kan ik makkelijk zwart maken door ervoor te zorgen dat er geen licht op valt en als ik ‘m bombardeer met flitspower kan ik de achtergrond zelfs helemaal wit maken.

Let op de volgende keer dat er zonlicht door de ramen van je living schijnt, gefilterd door een boom, gordijn, … Neem de tijd om de patronen te bekijken, bestuderen en analyseren hoe ze ontstan De volgende keer dat je nergens een mooie achtergrond vindt, kan je dan met één flitsje en wat inventiviteit een mooie achtergrond maken.

Dit is een behoorlijk eenvoudige opstelling en persoonlijk vind ik dat belichting wel wat extremer mag zijn. Maar ik hoop dat ik tenminste een paar mensen heb kunnen motiveren om verder te denken dan alleen maar aanwezig licht.

Collega Ioannis Tsouloulis stelt zijn visie op menselijke schoonheid tentoon. Ik ben geen onvoorwaardelijke fan van AL zijn werk maar dat heb ik niet eens bij mijn eigen beelden

Ik ben wel een onvoorwaardelijke fan van de passie en de energie waarmee Ionnis zich op zijn fotografie stort. Je merkt ook dat dit niet zomaar mooie beelden zijn maar dat er altijd meer achter zit.

De tentoonstelling is tot het einde van het jaar te bewonderen in de Atlas kliniek in Meise. Meer info hier.

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.

Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.

Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.

Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.

De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.

Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.

Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.

Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.

Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.

Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.

Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.

Mocht je er niet genoeg van krijgen, neem dan een kijkje op mijn volledige Flickr set van resultaten en making-of foto’s.

Vanmorgen is mijn grootvader, den Bompa, overleden na een lange periode van ziekte. Ik ben blij dat zijn lijden over is maar ik besef nog niet helemaal dat ik ‘m nooit meer zal zien. De laatste jaren maakte de pijn zijn ogen dof maar telkens hij zijn achterkleinkinderen zag, verschenen de pretlichtjes die ik ken vanuit mijn eigen kindertijd.

Misschien hebben we nooit de superhechte band gehad die ik met mijn andere grootvader had, maar Bompa was wel een man die al zijn kleinkinderen even graag zag. Het was ook hij die 15 jaar geleden plots een oude vergroter en een paar pakjes vervallen fotopapier van zijn zolder toverde toen hij hoorde dat ik zelf foto’s wou leren afdrukken.

Slaapwel Bompa, we zullen je missen.

Is er toevallig iemand die Final Cut Express 4 op zijn Mac heeft staan en die er niet mee inzit dat ik er eens een uurtje mee kom spelen? Liefst ergens in de driehoek Brussel-Leuven-Mechelen.

Over de hele wereld schieten lokale Strobist Groups als paddestoelen uit de grond. Ik weet dat er in België en Nederland al een aantal initiatieven geweest zijn om de plaatselijke strobisten bijeen te brengen. Ik kreeg ook net een mailtje over de oprichting van een Benelux Strobist Group.

Zelf heb ik helaas geen tijd en organisatietalent om actief met dat soort dingen bezig te zijn. Maar misschien enkelen van jullie wel. De groep is opgezet door Tuffer, een Amerikaander die vanaf augustus in ons landje komt wonen. Interessant is dat de man een actief lid was van de befaamde Seatle Strobist Group. Misschien kan dat wel iets moois worden als de ervaring van de succesvolle initiatieven in Seatle kan gecombineerd worden met wat plaatselijke Benelux kennis.

Het komt er niet zo vaak meer van maar principiëel ben ik altijd voor een goed feestje te vinden. Een uitnodiging voor het 28ste verjaardagsfeestje van vriendin en collega fotograaf Nancy werd dan ook in dank aanvaard. Zeker omdat we verwacht werden in haar spiksplinternieuwe studio.

Voor Nancy (helemaal rechts op de foto) en haar Bernard (helemaal niet op de foto) is hun eigen studio een droom die uitkomt.

Ik kan behoorlijk kort zijn over mijn impressie van de studio: ik ben jaloers. De studio is niet alleen groot en goed uitgerust maar tegelijkertijd ook één van de coolste en gezelligste studio’s die ik ooit bezocht.

En het beste aan de studio is dat Nancy ze niet alleen voor zichzelf houdt. De studio wordt ook verhuurd, check out de fotolocus website.
Als de agenda’s ons goed gezind zijn, zal mijn volgende workshop hier trouwens doorgaan.

Nancy en Bernard, bedankt voor ‘t fijne feestje en veel succes met de studio!

Het even geduurd maar hier is dan mijn reviewke van de Strobist DVD box. Mochten deze DVD’s reeds op de markt geweest zijn toen ik begon te leren over belichting, zou de aankoop ervan me heel wat tijd, dure vergissingen en frustratie bespaard hebben. Deze set is een audiovisuele bijbel voor wie wil weten hoe te werken met losse speedlights maar het is evengoed interessant voor mensen die werken met studioflitsers en zelfs voor fotografen die enkel bestaand licht gebruiken. Licht is licht.

Ik geloof niet in kant-en-klare oplossingen in de fotografie. Ik ben dan ook blij dat deze DVD’s zich vooral richten op het begrijpen, denken en zelf vinden van oplossingen op basis van kennis. Je krijgt wel hier en daar een lichtschema maar de nadruk ligt vooral op het begrijpen waarom er voor een bepaalde belichting gekozen is.
Het gaat ‘m om het verschil tussen het tonen van een paar truukjes (een bedje waarin veel boeken/DVD’s ziek zijn) en de echte kennis. David graaft dieper dan eender welke DVD of boek dat ik al in mijn handen gehad heb en serveert een grote hoeveelheid kennis. Gelukkig is die dankzij de heldere uitleg en de humor makkelijk te verteren.

Disk 1 – Lighting Gear for Beginners

Mocht iedereen deze DVD bekijken, dan zou de hoeveelheid materiaalgerelateerde vragen in mijn inbox drastisch afnemen. Als je wil beginnen met speedlights, is deze schijf je beste vriend. Ik begon te experimenteren met kleine flitsen in het pre-strobist tijdperk en ik kan je vertellen dat het vaak moeilijk was om aan de juiste informatie te geraken. Tegenwoordig is de info meer beschikbaar maar vaak nogal fragmentarisch. Deze DVD vat alles mooi samen.

Disk 2-5 – Strobist Lighting Seminar

Ik was aanwezig op David’s seminar / standup show in Parijs dus wist ik wel wat te verwachten van deze DVD’s. Maar zelfs voor iemand die erbij was, zijn deze DVD’s interessant.
Het is verfrissend om David’s denkproces te volgen. Het is ook interessant omdat ik in Parijs de helft van de info gemist heb omdat ik te hard aan ‘t lachen was. Als je de gelegenheid hebt om David eens persoonlijk aan het werk te zien, moet je dat zeker doen. Maar deze DVD is een goed surrogaat.

Disk 6-8 – Bonus Material

David is een uitstekende leraar maar daardoor zou je bijna zijn kwaliteiten als fotograaf uit het oog verliezen. Tegenwoordig schiet hij vooral beelden als illustratie voor op zijn blog. Niet dat er iets mis is met die beelden maar je kan zien dat hij veel plezier heeft in het maken van de meer creatieve foto’s op deze DVD’s.
Voor mij zijn deze bonus DVD’s de meest interessante. Ik heb weer heel wat bijgeleerd door te kijken hoe David zijn kennis, creativiteit en ervaring inzet om technische oplossingen te vinden. Maar ook de manier waarop hij werkt met onderwerpen en assistenten is interessant om zien.
Er is wat discussie geweest over de productiekwaliteit en de prijs van de DVD box maar dat maakt me eerlijk gezegd kwaad. Nee, het is geen Hollywood productie maar videograaf Bill Millios heeft proper werk geleverd met beperkte middelen. De beelden zijn helder en de audio is duidelijk en dat is wat telt voor mij. David nam toch een risico door zoveel tijd en geld in een onzeker project te pompen en bovendien riskeerde hij zijn camera in een zwembad en zijn leven door te presenteren tussen de geweerschoten (jaja geweerschoten) door.

Conclusie:

Deze box mag niet ontbreken in de DVD-verzameling van wie serieus met belichting bezig is. Het hoort thuis naast mijn Dean Collins DVD’s en mijn favoriete boek “Light: Science and Magic”. Momenteel is de DVD-box niet op stock maar een nieuwe voorraad zal binnenkort beschikbaar zijn. Hou er rekening mee dat de douane nog een stevig extraatje aanrekent bij de DVD’s maar zelfs dan zijn ze de prijs waard. David en Moishe van MPEX bekijken ondertussen ook of er geen manier is om die importtaxen te verlagen. Je kan in elk geval hier reeds bestellen.

Een hele dag lawaai van de opstijgende vliegtuigen en plots was het stil. En wel hierom:

Een Boeing 747 van Kalitta Airways haalde om de één of andere reden het luchtruim niet, gleed van de startbaan en brak in twee.
Toen ik er aankwam was de politie en brandweer nog aan ‘t arriveren waardoor ik tot vlakbij het vliegtuig kon komen. 5 minuten later was alles afgezet en moest ik ook uit de weg.

Er lijken gelukkig geen slachtoffers te zijn. De man hieronder leek behoorlijk verbouwereerd maar had enkel wat schade aan zijn hand.

Deze man nam het nog laconieker op. Nadat hij uit het vliegtuig was, zuchte hij eens, haalde zijn schouders op en stak rustig een sigaretje op. Alsof hij zoiets om de drie weken meemaakt.

Het moest er hier in Zaventem vroeg of laat wel eens van komen dat er eens een van die zwaar geladen vrachtvliegtuigen niet van de grond geraakte.