Een dikke week geleden nam ik de Australische / Hongkongese fotograaf Michael mee op pad voor een persoonlijke workshop met model Ine. Zelf had ik enkel mijn Ixusje en mijn iPhone op zak toen we de velden in trokken voor een oefening onder de dreigende onweerswolken. Als ik het niet vergeet, maak ik daar dan af en toe eens een achter-de-schermen-beeldje mee.

Terwijl ik op het schermpje van de Ixus keek, herrinnerde ik me plots dat ik ooit eens het plan opgevat had om te proberen een modellenshoot met enkel een compactje te doen. Een hele shoot zat er niet in maar af en toe eens een beeldje meepikken terwijl Ine geduldig voor Michael poseerde, kon wel.

Ik heb het al eerder geschreven (en zal het ongetwijfeld nog doen): werken met beperkingen maakt je een betere fotograaf. Al dat dure materiaal heeft zeker zijn nut, anders zou ik het niet kopen. Maar laat je nooit afremmen omdat je één of ander duur spul niet hbet.

Natuurlijk is het allemaal niet zo scherp als met een reflexcamera en zijn de opties ook veel beperkter dan met een arsenaal lenzen en een koffer vol lichtmateriaal. Maar daar gaat het niet om, het gaat om het gevoel dat in een foto steekt. Toen de onweerswolken echt heel dicht bijkwamen kregen we een donkere dramatische hemel, terwijl Ine nog in het zonlicht stond. Net voor we getrakteerd werden op een douche, nam ik nog snel een foto met het wel zeer zwakke cameraatje van de iPhone (3G). Met de camerabag applicatie (verkrijgbaar in de app store) kon in zelfs een redelijke bewerking maken op de iPhone zelf.

Binnenkort ga ik toch echt eens proberen om dat plan in de praktijk te brengen om een volledige shoot met de Ixus te doen.

Vorige week was ik uitgenodigd bij CameraTools om een workshop/demo te geven. Ik was één van de 5 fotografen die tijdens hun “Strobist” festival zijn manier van werken met reportageflitsen mocht komen toelichten.

Er was me gevraagd om skaters te fotograferen. Da’s iets wat ik nog niet eerder gedaan had, maar voor alles is er een eerste keer en als je dan meteen met twee fantastische professionele skaters kan werken, mag je niet twijfelen. Het was een plezier om met Erwin en Joe te werken. Zonder morren herhaalden ze eindeloos dezelfde beweging zodat ik naar huis kon met wat coole foto’s. Ik besloot mijn demo niet zozeer op het technische aspect te richten maar vooral aandacht te besteden aan het proces van het opbouwen van een beeld. De eerste stap daarin was bepalen dat we ons zouden focussen op het spectaculaire aspect van de skatesport. Geen eenvoudige opgave op een eerder kleine en lage ramp die neergeplant was temidden van een parkeerterrein in een industriepark. Ik ging op de grond liggen om een lage en brede hoek te krijgen. Zo kon ik ook de dramatische lucht (onderbelicht) als achtergrond gebruiken.

Eerder op de dag verzeilden Moishe van Midwest Photo Exchange en ik voor de lunch in een soort frituur dat een ware belediging vormde voor de smaakpapillen, gelukkig was het gezelschap van een veel hoger niveau als het eten. Moishe vertelde me o.a. over de Lumopro LP120, de flits die MPEX exclusief liet ontwerpen voor gebruik los van de camera zonder onnodige toeters en bellen zodat de prijs laag blijft. Nu heb ik al een mooi arsenaal flitsen maar als rechtgeaarde gearhead kon ik het niet laten om de Lumopro reeds enkele uren later aan een praktijktest te onderwerpen (een review volgt waarschijnlijk later). Ik probeer meestal te starten met een eenvoudig opstelling, dus besloten we Erwin te belichten met één enkele Lumopro.

Op naar een iets frivolere opstelling dan voor een foto van beide skaters. Skaten is voor die gasten een tweede natuur, dus ik besloot hen nog een extra taak te geven en hen in te schakelen als Voice Activated Lightstand. Ze kregen elk een flits in de hand om zichzelf te belichten op het hoogste punt op de ramp. Ik gebruikte een Orbis ringflits adapter (nog een review die ik ooit eens moet schrijven) op de camera om wat invullicht te geven. Door het gebruik van een 15mm fisheye lens, kregen we nog een grafisch element cadeau in de vorm van een witte cirkel van de Orbis. We experimenteerden een beetje om de circel zo egaal wit mogelijk te krijgen.

Zelfde setup maar dan met een rechtstreeks flits (rechts en boven de camera) als invullicht

Tijdens een “echte” shoot, probeer ik altijd de tijd te nemen om mijn testbeelden grondig te bekijken. Niet alleen om de belichting, flitskracht, … te bepalen maar ook om te zien of één van de testshots geen inspiratie vormt voor een nieuwe foto. Tijdens workshops gaat het er vaak iets te hectisch aan toe om die aanzetten tot nieuwe foto’s op te merken en dat was hier niet anders. Het testbeeld hieronder is waarschijnlijk mijn favoriet van de set maar had ik het gemerkt tijdens de shoot, had ik er nog heel wat meer kunnen uithalen.

Er was helaas ook niet genoeg tijd om ten volle te genieten van het fijne eten en de straffe kunsten van de andere fotografen. Gelukkig kon ik wel heel wat fantastische mensen ontmoeten en genieten van de geweldige sfeer. De mannen van CameraTools spraken er al van om dit evenement uit te breiden tot een jaarlijks festival, ik hoop dat ik volgend jaar ook weer mag komen.

Een hardnekkige griep, noch een zeer pijnlijke tussenribspier kon ons tegenhouden. www.squeezethelime.com is online. Go check it out!

Velen kennen me van mijn werk met losse flitsen maar het is niet altijd mogelijk om ermee te werken. Soms heb je geen andere keuze dan run-and-gun-gewijs te fotograferen met de flits OP de camera. Maar dat is zeker geen excuus om slechte foto’s te maken. Zonder de complete controle over het licht is het misschien niet altijd mogelijk om de perfecte foto te maken. Maar met enkele basistechnieken kan je er wel voor zorgen dat je niet gelyncht wordt door je onderwerp omdat je hem of haar eruit hebt laten zien als een mutant in een slechte horrorfilm.

Om mijn punt duidelijk te maken, ben ik begonnen met de camera in de PROGRAM-stand. De piepkleine Japanse ingenieurtjes in de camera en de flits gaven me een sluitertijd van 1/60 bij f/2.8 (iso 100) en slaagden erin om de flits precies genoeg licht te laten uitstralen om een correct belichte doch niet erg flatterende foto van Erika te maken.

De achtergrond wordt nagenoeg volledig zwart en er is geen afscheiding tussen de achtergrond en Erika’s donkere haar. Wanneer ik verplicht ben om met rechtstreekse flits op de camera te werken, ga ik altijd op zoek naar achtergronden met een beetje licht in. De balie waar men lenzen kon testen, was daarvoor perfect geschikt. Ik herpositioneerde me een beetje zodat ik het licht achter Erika kreeg.

Ik denk dat het duidelijk is dat het licht in de achtergrond de foto meteen meer diepte geeft. Om een nog lichtere achtergrond te krijgen, zette ik de camera in de MANUELE-mode en zorgde dat er genoeg licht binnen kwam door de iso-gevoeligheid te verhogen tot 400 iso. Je kan de hoeveelheid bestaand licht in de foto natuurlijk ook wijzigen door je sluitertijd en diafragma aan te passen. Je kan trouwens behoorlijk lage sluitertijden gebruiken omdat de flits je onderwerp ‘bevriest’. In de meeste gevallen kan ik zelfs tot 1/8 of zelfs lager gaan.

Maar zo ben je natuurlijk nog altijd niet verlost van die typische harde look van een flits in dezelfde as als de lens. Soms kan dit mooi zijn, maar vaak ook niet. De flits zit niet helemaal op de as van de lens natuurlijk, Ze zit er al snel een 15-tal centimeter boven. Dat lijkt niet zoveel maar als je dicht bij je onderwerp staat, kunnen die paar centimeters een merkbaar verschil maken. Ik gebruik dan ook meestal iets wijdere lenzen dan normaal om dichter bij het onderwerp te staan zodat de flits relatief gezien verder van de lens staat.

Maar persoonlijk vind ik het toch meestal pas leuk wanneer je de lichtbron nog verder van de lens krijgt. Het goede nieuws is dat je je flits kan omtoveren in een losse lichtbron zonder ze van je camera te houden. Wanneer het plafond niet te hoog, te donker of felgekleurd is, kan je makkelijk de flits omhoog richten zodat het licht gespreid kan worden over een grotere oppervlakte. Dit geeft je zachter licht maar het komt nog steeds van bovenaf waardoor je vaak lelijke schaduwen onder de ogen krijgt. Ik maak liever gebruik van vertikale structuren om mijn flitslicht op te laten reflecteren: een muur, een deur of … iemand uit het publiek die toevallig een wit hemd of trui draagt. Ik koos een vrijwilliger and zette hem/haar links van de camera om mijn lichtbron te worden. Het is gewoon een kwestie van de flits te richten naar het witte kledingstuk zodat het licht van daar weerkaatst op Erika.

Na een sessie of twee begon ik ‘modellen’ uit het publiek te kiezen in plaats van Erika. Nu zou ik het helemaal niet erg vinden om Erika de rest van mijn carriere te fotograferen maar het leek me wel interessant voor het publiek om te zien dat het ook perfect lukt met niet-modellen. Een dikke merci aan iederen die zo moedig was om te komen poseren op het podium.

Hier is er nog eentje: P-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 100 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/40 – f/2.8 – iso 400 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/40 – f/2.8 – iso 400 – Belgian Manbounce

Zonder het te beseffen kreeg ik ook de kans om een van mijn favoriete fotografes, Karen Devriese, te fotograferen. Ik volg haar werk al jaren en ben een fan. We hadden al wel wat mailtjes en berichten uitgewisseld maar ik had nog nooit de eer gehad haar in levende lijve te ontmoeten. Ik koos gewoon een sympathiek ogende mooie vrouw op de eerste rij. Mijn eurocent viel pas toen Erika me na de minisessie toefluisterde dat het grappig was dat ik Karen eruit gekozen had. Fijne kennismaking Karen!

P-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 100 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 400 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 400 – Belgian Manbounce

En nu allemaal naar buiten en begin maar te ‘flashen’.

Ik kreeg een hele berg emails van mensen die het spijtig vonden dat ze er niet bij konden zijn op de Eos Discovery Days. Er zijn ongetwijfeld ook een aantal mensen die mijn snelle presentatie nog eens op het gemak willen nalezen of mensen die niks verstaan hebben van mijn eigenzinnige interpretatie van de Franse taal. Daarom ga ik proberen of ik even proberen mijn gebrabbel om te zetten in een leesbare tekst.

Laat ons beginnen met het “natuurlijk” licht gedeelte. Omdat we geen echt venster met natuurlijk licht in de studio hadden, leenden we van de vriendelijke mensen van Hotz een Broncolor generator met flitskop en een gigantische beauty dish. Dit is in wezen gewoon een bron van zacht doch min of meer gericht licht, net zoals een venster. Ik heb enkel het instellicht van de flits gebruikts om te tonen hoe je vergelijkbare resultaten kan halen met natuurlijk licht en een beperkte hoeveelheid fotomateriaal.

Ik had eender welke digitale reflexcamera kunnen gebruiken om deze foto’s te maken. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de fonkelnieuwe 5D mk II te gebruiken maar aangezien Canon voor dit event maar over één enkel exemplaar kon beschikken zou het monopoliseren daarvan het risico inhouden dat ik gelyncht werd door al die mensen die de 5D mkII even in hun handen wilden houden. Om te tonen dat dit soort portretten niet alleen mogelijk is met professionele camera’s en body’s besloot ik te schieten met de 50D. Dankzij de WiFi grip voor de 50D konden we op het grote scherm de beelden tonen binnen enkele seconden nadat ze gemaakt waren.

Ik heb ook nogmaals de liefde verklaard aan de 50mm lenzen als één van mijn favoriete portret lenzen. De meeste fabrikanten hebben daarvan betaalbare tot spotgoedkope versies van in hun gamma. En het zijn allemaal fantastische portretlezen (zeker op crop camera’s). Ik gebruik graag een groot diafragma voor portretfotografie omdat je daarmee een kleine scherptediepte krijgt. Door scherp te stellen op het oog dat het dichtst bij de camera is, wordt het oog van de kijker meteen naar de essentie van de foto geleid. Bovendien krijgt de huid daardoor een gratis schoonheidsbehandeling omdat het grootste deel ervan lichtjes onscherp is.
De achtergrond wordt door de beperkte scherptediepte meestal zo onscherp dat het makkelijk wordt om storende elementen te camoufleren.
Het gebruik van lenzen vanaf 50mm vermijdt ook vervorming van de natuurlijke proporties and beperkt de kijkhoek waardoor je makkelijker een geschikte achtergrond vindt.

Een goed en veilig startpunt op gebied van belichting is een grote lichtbron (omdat die voor zacht vleiend licht zorgt) in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera. Ik plaats de lichtbron liefst een beetje boven ooghoogte. Als je een raam als lichtbron gebruikt kan je je lichtbron uiteraard niet verplaatsen tenzij je ervaring hebt in de bouwsector, maar je kan natuurlijk wel je camera en je model zo positioneren dat het licht vanuit de gewenste hoek komt.
Deze belichting geeft je een mooi omgekeerd driehoekje van licht onder het oog aan de schaduwkant van je onderwerp. Dit leerde ik lang geleden van een goeie vriend en ik heb ondertussen geleerd dat dit magisch driehoekje vaak het geheim is dat van een goeie foto, een hele goeie foto maakt. Als je foto’s gaat bestuderen (van jezelf of anderen) vind je waarschijnlijk heel wat van die driehoekjes.

Nog een magisch driehoekje (werkt trouwens zowel bij hard als zacht licht)

Deze tips zijn in geen geval arbitraire regels maar deze manier om snel een vleiend portret te maken is ongetwijfeld een belangrijke techniek in je fotografische gereedschapskist.

Eén van de volgende dagen schrijf ik nog iets over wat ik deed met flits op en af de camera.

De eerste dag van workshops/demo’s geven op de Canon Eos Discovery Days zit erop. In ‘t begin voelde het een beetje vreemd om voor zo’n talrijk en divers publiek te staan. De beperkte beschikbare tijd en het feit dat ik in het Nederlands EN het Frans moest praten, maakten de uitdaging nog groter. Maar ik heb me in elk geval geweldig geamuseerd. Ik ben uitgeput maar vond het heerlijk om zoveel toffe mensen te ontmoeten.

Ik ben te moe om een heel epistel te schrijven en ik ben mijn CF-kaartje in Anderlecht vergeten. Maar hier is toch een snel fotootje van tijdens één van de demo’s.

Aan het eind van de lange dag, wanneer de meeste mensen alweer naar huis waren, kon ik niet weerstaan aan de mogelijkheid om een portretje te maken met de natte droom van elke portretfotograaf met een mensenfobie, de 800mm f/5.6 L IS. Ik heb enkel een 580EX II flits gebruikt met een parapluutje (links van de camera). De sluitertijd heb ik laten zakken tot 1/25ste om wat licht op de achtergrond te krijgen. Mannekes toch, wat een lens, bij mijn eerste poging lukte het me zelfs niet om Erika te vinden met dat ding. Ik moet ook minstens 3 kilo kwijtgeraakt zijn enkel en alleen van enkele keren over-en-weer te lopen om mijn flits bij te stellen.

En nu kruip ik in mijn nest want morgen is weer een nieuwe Eos Discovery Day.

Op 21 en 22 november, organiseert Canon zijn Eos Discovery Days evenement in Anderlecht. Voor velen zal het ook de eerste keer zijn dat ze kunnen kennismaken met de langverwachte 5D mkII

Je zal op dit event kennis kunnen maken met het volledige gamma van Canon camera’s, lenzen, printers, … Eigenaars van een 1D(s) zullen ook hun sensor kunnen laten afstoffen. Om te beletten dat ik daar de hele dag al dat fantastische speelgoed onderkwijl, hebben de mensen van Canon besloten om me bezig te houden met het geven van een paar workshops.

Ik zal elke dag drie tot vier workshops (van elk 45-60 minuten) geven. De workshops zullen opgevat worden als een live shoot, waarbij ik uitleg geef over mijn werkwijze, instellingen, belichten, werken met een model en hoe mooie resultaten te bereiken met een minimum aan post productie. Tussen de workshops door, antwoord ik ook graag op alle eventuele vragen.

Dit event en de workshops zijn volledig gratis. Je moet je alleen registreren op de Eos Discovery site. Er is ook een Facebook groep voor dit event.

Ik kijk er alvast naar uit om de workshops te doen en hopelijk een aantal van jullie te ontmoeten.

Eergisteren mocht ik een demonstratie geven over het werken met losse flitsen tijdens een event van de Nationale Vereniging Van Beroepsfotografen. We begonnen met een presentatie van 20 minuten in een goed gevulde zaal. Mijne copain Pieter stond me daarin bij door te vertellen over hoe hij flitsen toepast bij huwelijksreportages.

Na de presentatie kon ik ook even wat rondlopen en wat standjes van leveranciers bekijken. En natuurlijk was er ook tijd om te socializen met oude vrienden, nieuwe vrienden en kon ik ook eindelijk eens kennis maken met Tom. We hebben elkaar al uitgebreid gemaild en uren aan de telefoon gehangen maar in levende lijve een babbeltje doen is nog altijd het leukste.

Vervolgens mocht ik de theorie van mijn presentatie in de praktijk brengen door een live shoot te doen met model. Net zoals bij mijn workshop, wou ik niets voorbereiden om een eerlijk beeld te geven van mijn manier van werken (inclusief foutjes). Niet evident om beelden te zoeken, licht op te stellen, foto’s te maken en tegelijkertijd uitleggen wat je doet aan 50-60 collega’s.

We begonnen binnen met één flits met paraplu. Bij 1/250e bij f/4 was de invloed van het aanwezige licht nagenoeg nihil.

Om wat meer diepte te geven en afscheiding tussen model en achtergrond, plaatste ik een tweede flits met grid schuin achter Mieke.

Een derde flits werd door de altijd behulpzame Ake achter het model op de grond gericht om nog wat meer afscheiding te creëren.

Vervolgens ging ik naar 800iso, 1/80 en f/2.8 om onderstaand portretje met enkel het raamlicht te maken.

En uiteraard moesten we dat ook even combineren met een haarlichtje.

Daarna ging het naar buiten voor een beeld dat diegenen onder jullie die mijn blog al een tijdje volgen al lang beu gezien zijn.

Bij de vorige foto zorgde één flits voor de belichting van voor- en achtergrond. We lieten die flits staan als achtergrond, het model ging wat verder van de muur staan en een tweede flits rechts van de camera zorgt voor het hoofdlicht.

Tenslotte gebruikte ik één flits met paraplu voor onderstaande beelden. Ik wou ook even aantonen dat je de achtergrond en de sfeer van de foto vaak simpelweg kan veranderen door je sluitertijd aan te passen. Onderstaande foto is bij 1/250

Deze met 1/125

en 1/50

We maakten ook nog een paar beelden met Mieke op de grond.

Het evenement was in elk geval een succes en ‘t was plezant. De workshops van Roy Wanders en Isabelle Corthier werden ook druk bijgewoond. Voor een uitgebreider verslag en exclusieve beelden kan je terecht bij Pieter, Tom en Serge.

Ondertussen kennen velen onder jullie mijn ‘afdakskestechniek’. Zet je onderwerp in het deurgat, onder een brug of een andere vorm van afdak en je krijgt bijna altijd meteen mooi licht. Het is zacht omdat de lichtbron groot is en het is directioneel doordat er geen licht langs boven komt. Zo vermijd je ook die donkere schaduwen onder de ogen.

Tenminste één van de deelnemers aan de workshop had zeer goed opgelet, want we waren nog geen 5 seconden buiten of ik hoorde iemand roepen: “een afdakske!” Het afdakske van dienst was een openstaande dbbele garage van de paterkes. De opening van de garage (links van de camera) vormt een gigantische softbox. De donkergroene deur werd onze donkere achtergrond.

Het nadeel van een donkere achtergrond is dat de schaduwkant van je onderwerp een beetje kan verdwijnen in een zwart gat. Om het onderwerp los te krijgen van de achtergrond, plaatsten we een flitsje schuin achter ons onderwerp (rechts van de camera). Het beetje licht in het haar creëert meteen meer diepte.

Vaak begin ik vanuit een bepaalde opstelling en maak ik daarna nog wat variaties daarop. Door de flits wat meer uit te zoomen (bredere lichtbundel) en een beetje verder achteruit te zetten, krijgen we niet alleen licht op het haar en de schouder maar ook op de deur in de achtergrond.

Een andere manier om voor meer afscheiding te zorgen tussen onderwerp en een donkere achtergrond, is simpelweg om die achtergrond (of een stukje daarvan) lichter te maken. Een flits met grid zorgt hier voor een soort vignet.

Bij bovenstaande foto’s gebruikten we dus het natuurlijk licht als hoofdlicht en een flits als haar/achtergrondlicht maar het kan evengoed andersom. Bij het onderstaande beeld staat de zon hoog achter het onderwerp en je ziet duidelijk het licht op de schouders. Om nog wat blauw in de hemel te halen moesten we naar 1/250e bij f/10. Een flits met doorschietparaplu links van de camera heeft genoeg power om voorgrond en achtergrond op elkaar af te stemmen.

Om even te illustreren dat een reportageflits best wat power heeft, maakten we ook een beeld op f/22.

Hard licht is vaak moeilijk om mee te werken maar ik wou toch ook even laten zien dat je je camera niet moet wegleggen tijdens zonnige dagen.

Als het licht echt niet naar je zin is, maak je het toch gewoon zelf. Eén flitsje tegen een bakstenen muur zorgt voor reliëf op je achtergrond, contrast op je onderwerp en een lijn die het oog naar het onderwerp leidt.

Hier het setup beeld. Deze foto is trouwens buiten op een zomerse dag gemaakt.

En nu ga ik even de workshop uitgebreid evalueren zodat ik binnenkort een nieuwe kan aankondigen. Bedankt aan iedereen die erbij was voor de inzet en de leuke sfeer.

Dat de workshop behoorlijk theoretisch zou worden was geweten. Ik heb daarop proberen in te spelen door technieken en ideeën te illustreren met foto’s en mijn betoog te doorspekken met handige praktische tips. Op het einde van de dag deden we ook een live shoot waarbij we zoveel mogelijk van de opgedane kennis in de praktijk probeerden te brengen.

Ik ben zeer bewust niet op voorhand gaan zoeken naar leuke plekjes en goeie lichtinval op de locatie. Ik wou immers dat iedereen zelf kon zien hoe ik tewerk ga. Met 50 ogen op je gericht is dat niet zo evident, zeker niet als je nog eens moet uitleggen wat je normaal vooral instinctief doet.

We begonnen met een situatie met typisch zacht ‘window light’. We hadden aandacht voor de positie van het onderwerp en de camera tov de lichtbron en bekeken ook het effect van het veranderen van de afstand tussen onderwerp en lichtbron.

Door te keizen voor een klein scherptediepte veranderen achtergronden in abstracte patronen. Het vraagt wat ervaring om goeie patronen te herkennen maar het staat je toe om zelfs enkele cursisten als niet-storende achtergrond te gebruiken.

In het onderdeel over compositie hadden we het o.a. over lijnen die de blik van de kijker naar het onderwerp leiden. Bij ons wandelingetje door de abdij, zagen we een plaatsje waar de lijnen van een trap, invallend zonlicht en een schaduw allemaal naar hetzelfde punt leidden. Bij 1/100 op f/2.8 was de achtergrond zo als we ‘m wilden.

Omdat het onderwerp niet meer dan een silhouet was, haalden we er een flitsje bij.

Het leuke van het belichten van je onderwerp met flits is dat de belichting correct blijft ongeacht de sluitertijd (zolang het diafragma maar gelijk blijft). Door met de sluitertijd te spelen kan je dan de achtergrond (en de sfeer van de foto) snel aanpassen. Bij onderstaande foto gebruikte we 1/40.

En hier gingen we voor 1/250e voor een donkerdere achtergrond.

Een draai van 180 graden, gaf ons uitzicht op een lange gang met plankenvloer. De ramen opzij zorgen voor de belichting en het raam achteraan zorgt tegelijkertijd voor een kadertje rond het onderwerp en voor het licht dat op de grond reflecteert. De schaduw van het onderwerp in dit licht, wordt weer een lijn die naar het onderwerp leidt.

Voor ik bovenstaande beelden maakte, maakte ik een snel testbeeld om de belichting te bepalen. Het werd meteen ook een portretje waarmee ik best tevreden ben.

De beelden die we buiten maakten, hebben jullie nog tegoed.