Eén van de belangrijkste zaken waarmee we ons de komende 2 maanden intensief gaan bezighouden is het testen, op punt stellen en experimenteren met een aantal volledig nieuwe formules. We zouden hiervoor professionele modellen kunnen inhuren maar liever willen we onze trouwe klanten en bloglezers de kans geven om er samen aan te werken. Daarom zijn we op zoek naar proefkonijnen voor onze nieuwe formules. De deal is simpel: in ruil voor jouw feedback en eventueel het gebruik van de foto’s krijg je van ons een gratis fotosessie.

Wie zoeken we?
We zijn in de eerste plaats op zoek naar “echte mensen”. Kate Moss is welkom maar je hoeft helemaal geen ideale maten te hebben voor deze fotosessies. Je mag ook gerust bloednerveus zijn om voor de camera te gaan staan, zolang je je maar wil “smijten”.

Concreet zoeken we momenteel naar:

1 – Kinderen, tieners, volwassenen, koppels en gezinnen die niet bang zijn om de handen (en de rest) vuil te maken. Ga er gerust van uit dat de kleren na deze shoot voor de vuilbak zijn.

2 – Volwassen mannen en vrouwen die niet bang zijn (of zich daarover kunnen zetten) om hun sensuele kant te tonen. Je poseert in lingerie en/of (bedekt) naakt voor een sfeervol resultaat. Maten en looks zijn onbelangrijk, zolang je maar meerderjarig bent. (eventueel te publiceren foto’s worden samen besproken)

3 – Kinderen, tieners en volwassenen die zich eens creatief willen uitleven. Je hoeft hiervoor helemaal niet aan één of andere academie gestudeerd hebben.

4 – Tieners en volwassenen die zich zowel voor- als achter de camera op hun gemak voelen.

5 – Gezinnen en koppels die bereid zijn om een fragment van hun dagelijks leven te laten vastleggen

6 – Avontuurlijke koppels, vriendengroepen en gezinnen die van de buitenlucht houden (in weer en wind).

7 – Tieners en volwassenen die zich wel thuis zouden voelen op de rode loper.

De omschrijvingen zijn misschien wat kryprisch maar we willen momenteel nog niet teveel prijsgeven. Later komen er nog een aantal tryouts bij, maar we zullen voorlopig onze handen al vol hebben met deze.

Indien de reacties te massaal zouden zijn, zullen we misschien niet iedereen gelukkig kunnen maken met een gratis shoot maar we zullen iedereen die zijn kandidatuur instuurt op de één of de andere manier belonen. Als je andere mensen kent, die interesse zouden hebben, spread the word!

Hoe aanmelden?
Stuur een mailtje naar tryout@x-pose.be en vermeldt daarin:
naam (namen)
adres + telefoonnummer
het nummertje van het soort shoot waaraan je zou willen meewerken
je motivatie om je kandidaat te stellen
enkele data waarop je beschikbaar bent tijdens de komende twee maanden.
enkele recente foto’s

Vooruit, waar wachten jullie op? Begin maar te mailen!

Rolfilm koop je niet zomaar eender waar (tegenwoordig). Een oproepje op Twitter, leverde mij een paar gratis rolletjes op van een vriendelijke collega (leuk je eens te ontmoeten Bart). Een rolletje Kodak Porta 400VC was het minst lang vervallen en werd daarom uitgekozen als eerste testfilm. De gesatureerde kleuren van deze film zijn niet aan mij besteed, daarom heb ik er een heel klein beetje aan gesleuteld in Lightroom.

Omdat analoog en zwart/wit nu eenmaal mooi samengaan was ik er toch nog net in geslaagd om ’s morgens voor het bezoekje van Serge een rolletje Fuji Neopan 400 op de kop te tikken.

Het is natuurlijk stevig wennen aan het fotograferen met een Hasselblad maar ik ben helemaal verliefd op de look en het gevoel van het toestel. Ook het vierkante formaat bevalt me verrassend goed. Maar het allerbelangrijkste is toch dat het toestal me uitdaagt om hard te werken aan mijn compositie, pose en licht. Toen ik deze blogpost begon te schrijven, twijfelde ik nog of ik ‘m zou kopen maar ondertussen is de beslissing eigenlijk al genomen.

Om te beginnen, zijn er de gewone drukke bezigheden maar daarnaast ben ik bezit met twee grote projecten. Het eerste is de studio. Liters zweet heb ik al gelaten bij het afwerken van mijn fotografische speeltuin. Ik maak me weinig illusies en weet dat de studio nog wel enkele jaren een work-in-progress zal zijn maar ik wil ‘m snel zo ver klaar hebben, dat ik er in kan werken zonder beperkingen. De bovenverdieping is al een tijdje perfect bruikbaar maar zo lang er werkzaamheden bezig zijn, moet ik elke keer heel wat kuisen voor ik kan shooten. En zelfs dan moet ik iedereen begroeten met de woorden: “let niet op de rommel,” en dat ben ik grondig beu.

Deadlines die te ver in de toekomst liggen hebben het voor mij nooit gedaan. Ik heb druk nodig om productief te kunnen zijn. Daarom heb ik mezelf onverantwoorde doelen gesteld om de studio af te werken. In de afgelopen weken ben ik zowat elke avond/nacht in de studio in de weer geweest. Ik heb een paar lelijke gyproc muren en een plafond afgebroken. Vervolgens was het een kwestie van veel kuisen voor ik aan de afwerking kon beginnen. De vloeren boven hebben hun finale vernislaag gekregen en beneden zijn de schilderwerken reeds behoorlijk gevorderd. Ondertussen hebben we ook een hele container gevuld met het bouwafval dat we het laatste jaar verzameld hebben. Wat staat er dan nog op het programma: een tweede laag verf, egaliseren en schilderen van de vloer, de poort behandelen en de keuken installeren. Daarna is het tijd om de meubels te plaatsen, prints op te hangen, … Met de eindstreep in het vizier is het heel motiverend werken, gelukkig kan ik ook op de hulp rekenen van fantastische vrienden.

Een tweetal weken geleden (toen ik in mijn destructieve fase was), vroeg Sofie of ze me mocht fotograferen voor een schoolopdracht over fotografen in hun eigen omgeving. Ik vroeg of het ook “fotograaf die zijn eigen omgeving afbreekt” mocht zijn en dit is het resultaat:

En dan het tweede grote project, een plan waarmee ik al lang rondliep. Tijdens workshops en ontmoetingen met fotografen valt het me vaak op dat het technische aspect van belichting (en het gebruik van losse flitsen) iets is dat de meesten snel onder de knie hebben. Maar een flits kunnen aansturen en de juiste kracht instellen betekent nog niet automatisch dat je een goede belichting hebt. Ik zie vaak mensen die niet goed weten waar ze hun licht moeten zetten, welke modifiers te kiezen, … Ook het gebruik van licht als gereedschap om een verhaal te vertellen, wordt niet altijd optimaal aangewend. Daarom hebben we besloten een DVD op te nemen met de werktitel “Motivational Light”. Er zijn reeds een paar hele goeie How-To video’s op de markt, daarom gaan we ons meer richten op het Why-To, het waarom van bepaalde instellingen. Het wordt de eerste LIME/Bert Stephani DVD en dus weer een heel avontuur.

Hier is alvast een iPhone snapshot van de cast and crew tijdens een shoot in het bos:

Pieter en ik hebben al heel wat tijd en energie gestoken in de planning, het testen en de voorbereidingen op het filmwerk om een kwalitatief product te kunnen garanderen. Onze eerste drie opnamedagen waren hard labeur maar ook dikke fun. We houden jullie zeker op de hoogte van dit project. Indien je zelf vragen hebt waarvan je graag zou willen dat ze in de DVD aan bod komen, stel ze dan in de comments. We kunnen niet garanderen dat elke vraag op de DVD belandt maar we doen ons uiterste best.

Vorige week maakten we portretten van gasten in een mobiele studio op een groot bedrijfsevent. Noodgedwongen moesten we onze bezigheden even staken toen Eddy Wally als verrassingsact aangekondigd werd. De dolenthousiaste reactie van de aanwezigen deed me plots inzien dat Eddy toch wel een straffe meneer is. Eddy Wally is Rock and Roll en omdat ik toch technisch werkloos was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem te fotograferen als de rockster die hij is.

Bijna alle foto’s werden gemaakt met enkel mijn 5D mkII en de 50mm lens (zo had ik meteen ook weer wat beelden voor mijn 50/50 project). Het grote voordeel van optredens op bedrijfsevents is dat je als fotograaf veel meer vrijheid hebt dan op een “gewoon” optreden. Zo kon ik niet alleen vanuit het publiek fotograferen maar ook van achter het podium. Onderstaande foto is waarschijnlijk mijn favoriet van de reeks.

Na het optreden heb ik nog een poging gewaagd om Eddy’s bodyguard te overtuigen om mr. Wally enkele seconden in onze vlakbijgelegen ministudio te krijgen. Maar zoals het een echte rockster betaamt, werd Eddy zorgvuldig afgeschermd van lastige fotografen. Ik was helemaal voorbereid om hem in enkele seconden in de studio te fotograferen: in mijn handen de camera met 24-70 lens (manueel ingesteld), triggers en flitsen stonden aan, … Maar ik was ook voorbereid op een “nee” en had op voorhand al bekeken welke instellingen ik moest gebruiken om een snel portret met het aanwezige licht te maken. Van zodra ik wist dat er geen reactie kwam van de bodyguard, ben ik dus snel naar de instellingen voor plan B overgeschakeld, wat me net twee seconden gaf voor een laatste foto.

Meneer Wally, chapeau!

Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.

Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.

Eén van de redenen om ons nieuwe huis met grote studio te kopen was om een alternatief te hebben bij slecht weer. Maar het is niet zomaar een plan B. De studio heeft als voordeel dat je de volledige controle hebt en geeft me de kans om een wat andere weg in te slaan.

Voor mijn commerciële werk, heb ik al behoorlijk wat in de studio gewerkt maar daar gaat het meestal om een afgelijnd idee dat tot leven gebracht moet worden. Daar heb ik het niet moeilijk mee maar echt vanaf nul beginnen vind ik moeilijker. Op locatie sturen de mogelijkheden ter plaatse me meestal in een bepaalde richting maar in de studio moet ik mezelf in een bepaalde richting sturen. Een degelijke studiofoto maken, kan ik wel maar om er een stukje van mezelf in te leggen, een “bert stephani foto” te maken, moet ik hard trainen. Jullie weten vast wel dat ik fotografie als een sport zie en als er bepaalde aspecten zijn van mijn spel die ik minder goed vind, ga ik daar gericht op trainen. Daarom dat ik de komende tijd een aantal testshoots doe in de studio.

Deze keer stelde ik mezelf als doel om de studio in beperkte mate als locatie te gebruiken maar zonder dat de ruimte te prominent aanwezig is. Tegelijkertijd heb ik mezelf verplicht om de opstellingen eenvoudig te houden (max. 2 flitsen, meestal 1). Het Amerikaanse model Kailyka was gewillig slachtoffer van dienst.

De ene foto is ongetwijfeld meer geslaagd dan de andere maar bij dergelijke trainingssessies mag je niet bang zijn om te ver te gaan, vind ik. Je mag ook niet bang zijn om eerlijke feedback te vragen van anderen, dus zijn jullie bij deze uitgenodigd om mijn experimenten te bespreken.

De foto maakte ik twee jaar geleden toen Maya voor het eerst naar school zou gaan als bedankje voor de verzorgsters in de kinderkribbe. Sindsdien staat de foto ook op Flickr en dat is waar de foto redacteurs van Popular Photography ‘m vonden.

Maar na twee weken onder de Franse zon met mijn gezinnetje is mijn energievoorraad weer helemaal aangevuld. Ik heb haast niet aan fotografie gedacht en maakte in twee weken ongeveer evenveel foto’s als normaal in twee uur. De enige reflexcamera die mee mocht was de 450D maar ongeveer 90% van de foto’s kwamen uit de compactcamera (vaak in de waterdichte behuizing). Normaal heb ik zowat altijd minstens één camera bij de hand maar ik heb echt genoten van het niet krampachtig proberen van alle momenten vast te leggen. We hebben een paar leuke souvenirs aan de leuke vakantie, meer moet dat niet zijn. Hier zijn er alvast een paar:

Mijn doel voor de toekomst is om mijn batterijtjes wat vaker op te laden en tegelijkertijd het memory-effect te vermijden (mijn accu dateert immers nog van voor de komst van de Lithium-Ion batterijen).

Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.

Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.

De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.

Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.

De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.

Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.

Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.

Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.

In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.

Hier is een setup snapshot met de iPhone.

Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.

Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.

In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.